White Ward - Futility Report (2017)

Hmm, weet nog niet helemaal wat ik er mee aan moet. Soms zitten er wat rare keuzes in die ik niet helemaal vind passen. Bijvoorbeeld het vreselijke lounge-achtige intro van - volgens mij was het - Homecoming of de plaats van, het gelukkige wel sterke, Rain as Cure (zowel tribuut aan Morphine als soundtrack voor Twin Peaks anyone?) op het album. Daartegen staan lekker brute passages zoals het ultiem melodische einde van Homecoming (die song heeft wmb echt twee gezichten) en het in-your-face inzetten van Black Silent Piers na het Black Lodge-intermezzo. Daarnaast vind ik het jungle/drums 'n bass-element in de afsluiter vrij uniek en goed gevonden alsook toegepast.

Ook over het gebruik van de sax ben ik nog niet helemaal uit. Qua geluid (bijzonder smooth) komt het eigenlijk zo uit een late 70's rnb song gelopen en zo nu en dan past dat heerlijk (zoals in Black Silent Piers), maar soms mag het ook wel eens wat meer uit de toon vallen en wat meer scheuren en schuren. Ik mis wat knars. Enerzijds heb je ruige black metal, maar anderzijds wordt het wel zo netjes mogelijk geproduceerd/gespeeld met rustig groovende ritmesectie en conjunct saxofoonspel.

Dit heeft bij mij nog wat tijd nodig om te groeien (hoop ik). Ik waardeer in ieder geval de musiceerdrang van de band (en ze kunnen ook prima spelen; als de volgende stap een plaat á la Bohren wordt zou dat mij niet verbazen) en dat het buiten de reeds bewandelde paadjes treed in het genre (terwijl er toch echt al heet wat unieke plaatjes gemaakt zijn uit de black metal hoek). Mijn kritiekpunten kunnen wat dat betreft zowel positief als negatief belicht worden. Ik neig al wel aardig naar het positieve. Hopelijk krijgen ze goede reacties op deze plaat en gaan ze op de volgende plaat helemaal van het paadje.