Fischer-Z - Building Bridges (2017)

Het blijft natuurlijk John Watts music, of hij er nu het label Fischer Z aanhangt of niet, het draait alleen om hem.
Toch wel een miskent talent.
Platen als world salad, Going deaf for a living, One more twist, The Iceberg model, Stream en destination Paradise zijn daar echt wel voorbeelden van, klasse platen met een hele eigen smoel.
En plotseling komt hij met een nieuwe plaat die met zijn beste werk kan concurreren. John Watts vindt de wereld fucked up, en dan is hij op zijn best.
WOW.

Dat het na zoveel jaren lukt om met een CD als deze op de proppen te komen is erg knap. We hebben dit mede te danken aan de inspiratie die John Watts hoorbaar haalde uit de actuele wereldproblematiek. De teksten zijn er werkelijk van doordrenkt. Muzikaal klinkt het flink rauw; geen subtiele toetsen, maar vooral gitaren en hier een daar zelfs wat blazers. Hoewel zijn stem hoorbaar minder is geworden is de passie volop aanwezig. Building Bridges moet zo ongeveer Fischer-Z op zijn best zijn anno 2017. Ik ben er blij mee.

Zalig plaatje!!!! Wat ben ik hier blij mee zeg...

Op Luminousdash.com besprak ik de CD:
"Twee jaar na This Is My Universe en alweer vijftien jaar nadat hij Fischer-Z nieuw leven in blies, pakt John Watts uit met een behoorlijk potige in uw gezicht-rockplaat die aardig wegrockt, en je onderweg een geweten schopt. Een album dat met twee voeten in 2017 staat en tegelijk enkele van die o zo herkenbare Fischer-Z-elementen bevat. Nee, het is geen tweede Word Salad, geen vervolg op Going Deaf For a Living, noch een nieuwe Red Skies, wel een sterk album dat een angry young man op leeftijd in topvorm aan het woord laat."

De rest van de bespreking lees je hier:
FISCHER – Z Building Bridges - Luminous Dash - luminousdash.com

Potverdikkeme, wat een fijne plaat!

In zijn ondergewaardeerde hoekje blijft deze man alsmaar platen maken die goed klinken. Een beetje de Red Skies van 2017.

Topalbum hoor, stuk voor stuk krachtige songs.

er staan mooie nummers op, zeker ! vooral wild *4 doet me denken aan het oude werk !
maar waarom vind ik hier niets van 'the perfect album ?? uit 1998.
vind ik persoonlijk nog veel beter dan dit album...
Fischer-Z - The Perfect Album (CD) at Discogs

Vanaf 2015 ging John Watts met This Is My Universe weer onder de vlag van Fischer-Z werken. Dat album kan ik niet op streaming vinden en is daarom in bestelling; zodoende vervolg ik de reis met Burning Bridges.
De band bestond hier uit John Watts (zang, gitaar en toetsen) plus drummer James Bush. Wie bas speelde, vermeldt de hoes vreemd genoeg niet.

Dit album was in 2017 de reden dat Fischer-Z weer op mijn radar kwam. Dit door Damascus Disco. Met de rest van het album ben ik eveneens zeer content. Wat objectief opvalt: Watts stem is wat lager en "bruiner" en de gitaren scheuren stevig. Dat gebeurde eerder, namelijk op Stream (1995), maar toen klonk het in jaren '90-sfeer en hier hoor ik een jaren '70/'80-stijl, met de simplistische riff op Shrink zelfs naar punk uit de oerdagen van '76-'78 knipogend.
Een enkele keer kom ik de cd in winkels tegen. De volgende keer laat ik me verleiden 'm te kopen. Wat hem namelijk extra sterk maakt, is dat de melodieën zo sterk zijn.

De albumtitel geeft al aan wat deze beroepscriticus deze keer voor boodschap heeft. Zoals de hoes vermeldt: "Building bridges is the title of this album, but it could also be the key to solving international problems as opposed to policies of protecionism, isolation, ignorance and fear."
Favorieten kiezen is moeilijk. Ik ga maar voor So Close, waarin de sfeer breekbaar is en Umberella dat met rollende toms meteen fel inzet. Zwakke nummers kon ik niet ontdekken: heerlijk plaatje!