Neal Morse - Testimony (2003)

zijn eerste solo cd na zijn afscheid van Spock's Beard, en het verhaal van; zijn zoektocht naar + het vinden van + overgeven aan.... God.
Muzikaal een prima plaat, nauw verwant aan zijn voormalig broodheer Spock's Beard.
Thematisch niet mijn kopje thee, maar iig gepassioneerd gebracht.

4 sterren.

Geweldig! ook voor de niet symfomanen of progrockers..
ik wist al dat dit een geweldige plaat zou worden nadat ik In The Land Of Beginning Agian hoorde,wat een goeie plaat!

5.0

ik heb dit album al sinds de release date. Op dat moment zat ook ik, net als Neal, in de zoektocht. De eerste van deze dubbel cd gaat over die periode en daarom sprak deze me het meeste aan.

cd 2 spreekt me pas sinds een aantal maanden aan. Ook ik heb God gevonden en sinds die tijd is mijn favoriete disc van dit album verschoven naar cd2.

Fantastisch album die door mijn herkenning met zijn verhaal 1 van mijn favorieten is.

En dan Porcupine Tree op 1 in je top 10, met Steven Wilson die resoluut alles wat met godsdienst en dogma's afwijst
Ik ben ook echt op zoek naar dit album, maar kan het nergens vinden. Overlaatst "?" aangeschaft en hoewel ik niet gelovig ben, storen de teksten me absoluut niet. Muzikaal ook een pareltje, die "?".

Opvallend dat hier nog zo weinig reacties bij staan. Dit is echt een juweel van een plaat. Muzikaal zeer hoogstaand, zoals we van Neal gewend zijn, maar op sommige punten knalt de emotie werkelijk je speakers uit (wasted life, I am willing, oh to feel him). Dit is Neal's meest persoonlijke plaat als je het mij vraagt. Als je niet gelovig bent, moet je soms wel even door de teksten heen bijten, maar mij lukt het ook, dus jou ook vast wel.

Schitterend!

Ik vind "Sing It High" fantastisch. Echt een muzikaal hoogstandje, die overvloedig aanwezige akoestische gitaar.

Geweldige cd, dit niveau heeft hij in mijn ogen helaas niet meer gehaald. Alles hierna is zeker niet slecht, maar toch iets minder dan zijn "Magnum Opus" Testimony. Muzikaal is het allemaal perfect geregeld, en de stem van Morse klinkt beter dan ooit.

Vind hem steeds beter worden, ik heb hem nog niet zo lang maar wat een talent.

Hier ging Neal, die ik als persoon en als artiest echt hoog acht, wat in de fout.
Had hij er een 1CD van gemaakt dat had het een essentieel meesterwerkje mogen heten, maar nu draaft hij echt teveel door.
1 cd gaat nog wel, maar twee, da's echt een brug te ver.

CD 2 wordt bij mij dus niet veel gedraaid.

I

Dat had ik aan het begin ook wel, maar inmiddels is Part 4 mijn favoriete stuk van deze plaat.

Nog steeds een vaste waarde in mijn top 10.

Er schijnt overigens een nieuw Testimony album van de goede man in de maak te zijn. Zal mij benieuwen.

Jep Testimony 2 komt uit in mei. In juni zal de heer Morse bovendien uitvoerig touren, met drie shows in Nederland (Beek, Zwolle en hoe kan het ook anders: Zoetermeer) en een 7-koppige band (+ hijzelf). Lees alles op zijn officiële site - de aankondiging om je vingers (en ik zou zeggen: tenen erbij) bij af te likken. More dates to be confirmed, dus misschien wel eens België, dat zou tof zijn. En anders gewoon midden in de examens een uur of vier rijden voor Zoetermeer, alright!

On topic: dit album is ook nog volledig tot me doorgedrongen. Mijn eerst Morse album was ? en dat heb ik altijd het beste gevonden. Intussen ook de drie cd's tellende 'So Many Roads' en 'One' aangeschaft. Die drie live cd's zijn gewoonweg magistraal en One, daar begin ik ook in te komen. Waarschijnlijk moet je je volledig laten 'ontvoeren en ontroeren' door Testimony, een twee uur durende rit waar je genoeg geduld voor moet opbrengen, want ik vind deze ook het meest 'christelijk' klinken en daar heb ik het niet altijd even gemakkelijk mee. En ik geef toe, ik heb de cd nog nooit in één trok uitgeluisterd, wel fragmentarisch... Sing It High is wel heerlijk!

Dit is helemaal geen slecht album. Integendeel. Eigenlijk wel een interessant concept en uitstekend uitgewerkt. Maar twee cd's achter elkaar uitzitten vind ik wel wat veel gevraagd. Ik heb niet het idee dat ik dit album vaak (in zijn geheel) ga draaien.

Maar een knap staaltje werk is het zeker.

Wat mij betreft gaat Morse hier verder waar hij bij Spock's Beard mee geëindigd is: met een te lang album. Geen slechte overigens, maar net als Snow was dit album mijns inziens gebaat bij een betere dosering.
Live heeft hij daar overigens ook een handje van. Het concert in Zoetermeer was gisteren een behoorlijke uitputtingsslag (maar wel een geweldig optreden).

De teksten zijn echt strondvervelend. Ik heb god niet gevonden en zal ik ook niet doen. Vind het zoiezo bijzonder dat iemand wel is gelukt. Want hij bestaat toch echt niet . Maar als atheist gaan dat soort teksten gewoon een beetje tegenstaan op een gegeven moment beetje jammer.

Ikzelf ben ook atheist, maar ik stoor me niet zo heel erg aan de teksten. Wat vind je van de muziek?

Altijd grappig om zulke reacties te lezen. Als de beste man het licht heeft gezien, laat hem. De muziek is geweldig, en de teksten zijn erg goed (of je Christelijk bent of niet).

Vanavond had ik hem weer opstaan en als ie afgelopen is, past maar één ding:

Bidden?

Aanbidden

Hier had ik meer van verwacht. Fan van Transatlantic zijnde heb ik dit album gedownload, maar ik mis het muzikale, de leuke instrumentale stukken waarbij vooral met keyboard gewerkt wordt. Om een voorbeeldje te geven: de eerste 10 seconden van Rejoice klinken fantastisch. Waarom kon dit niet langer gerekt worden? Dat zijn de stukken die de reden zijn voor mijn liefde voor Transatlantic, Dream Theater, enz. Hier hoor ik dat jammer genoeg te weinig. Wat niet wegneemt dat het een degelijk album is, maar niet meer dan dat. De tweede CD is heel zwak naar mijn mening, gelukkig was de eerste CD goed genoeg om hier 3 sterren voor te geven. Beste nummers zijn de eerste drie nummers op CD 1.

Deze vind ik ook wat minder proggy dan Transatlantic en over het algemeen te emotioneel enzo, is dan ook Neal's eerste prog-soloplaat na zijn Christian rebirth, het verhaal moet eruit Probeer al wat erop volgt: One, ?, Sola Scriptura of Testimony 2, die rocken veel harder, zeker SS!

Ben nu bezig met Testimony 2 Ben benieuwd

Als gelovige vind ik deze man op dit soort albums toch net een tandje te ver gaan.

Apart dat er zoveel infidels zijn die het wel slikken.

Ach, je hoeft natuurlijk niet heel grondig naar de teksten te luisteren en ik doe dat bij dit album zeker niet, de globale boodschap is voor mij genoeg.

Kun je dat toelichten, Deranged?

Het is me net iets te obsessief. Dat hij er een keer een thematisch album van wil maken prima, maar om nou plaat na plaat met hetzelfde te komen vind ik gewoon iets te ver gaan.

Overdreven fanatisme is nooit goed.

Het ligt er ook gewoon iets te dik bovenop hier. Bij het laatste album van Transatlantic bijvoorbeeld komen de thema's ook terug maar dan net wat subtieler.

Gedoseerd, minder in your face.

Dat smaakt mij dan toch net wat beter.

Want zoals ik al zei, heb ik er zeker wel iets mee.

Ik heb het ook iets minder voor Testimony. Het vervolg (Testimony 2) vind ik daarentegen heel wat interessanter! Minder lang (met het prachtige Seeds of Gold, weliswaar buiten het Testimony-concept), subtieler en toch iets "positiever" dan de vaak zeer emotioneel geladen passages op Testimony, of hoe kan je het noemen. Uitdagend, rockend en nog steeds zeer betekenisvol.

Ik ben erg verrast door dit album, nooit verwacht dat ik 'm zo goed ging vinden!

Ik ging net schrijven van het vervolg uit 2011 dan zeker ook te beluisteren, maar dat heb ik hier blijkbaar nog maar net gedaan Eigenlijk is alles (behalve misschien Lifeline) enorm de moeite van Neal Morse (met name One, ? en Sola Scriptura). Ook zijn samenwerking met Flower Kings-gitarist Roine Stolt, Marillion-bassist Pete Trewavas en ex-Dream Theater-drummer Mike Portnoy, onder de naam Transatlantic! Lange ontdekkingstocht te gaan, vriend! Maar ze zal je bekoren

Gek genoeg heb ik de meeste van die namen reeds achter de kiezen, maar neal solo was er nog niet van gekomen...
Lijkt bij elke beluisterbeurt een halfje bij te verdienen

Zeker wel de moeite.
Maar kan voor mij niet tippen aan The Grand Experiment en The Similitude of a Dream .

De laatste CD van Spock's Beard met Neal Morse in de gelederen vond ik een pareltje. Daarna kwam het mindere nieuws dat hij de band ging verlaten.

Na het uitkomen van Testimony meteen de CD gekocht, inclusief de extra bonus CD.
Toch wel enigszins gespannen zette ik de CD op, of hij het niveau van het album Snow kon doortrekken.
In het begin was ik wat teleurgesteld in de CD. Dit had niet zozeer met de muziek te maken, maar meer met de christelijke teksten.
Na enige tijd nogmaals beluisterd en ben toen het album gaan waarderen en vond het wel wat hebben dat het autobiografisch was. Ik heb niets met het geloof, maar een ieder kiest zijn eigen levenspad.
En als dat ook nog eens wordt bezongen met prachtige muziek is dat toch prima.
Vanochtend weer eens beluisterd op Nieuwsjaardag en blijft een heerlijke CD. Eerste CD voelt voor mij een beetje dat het op de automatische piloot gaat, terwijl bij de tweede hij los gaat en ik ook de emotie voel.
Voor mij een 4,5!

Dit album is dus alweer 20 jaar oud….. indertijd was ik helemaal lyrisch over dit album. Zo enthousiast als toen ben ik niet meer. Daarvoor staan er toch teveel niemendalletjes op deze plaat. De sterke delen van deze plaat zijn dan ook wel gelijk heel erg sterk. Al met al dus een beetje wisselvallig.

Neal heeft sinds de release van Testimony dit album meermaals overtroffen. Daarom een halfje eraf.