Telex - Looking for Saint Tropez (1979)

Nog steeds grappig en leuk, de beste van Telex.

Grappig Belgisch groepje. Moskow Diskow is terecht een klassieker, maar pour le reste zijn vooral de covers ronduit saai te noemen. Zal wel niet mijn smaak zijn, een halfuur Looking For Saint Tropez is te veel.

En die covers maken dit album zo heerlijk.

Ik hoorde Moskow Diskow ineens weer voorbij komen op studio Brussel. Dat blijft wel een mooi nummertje. Over de rest ben ik iets minder enthousiast. Wel leuk om eens een keertje helemaal af te laten spelen, maar wat er overblijft is Moskow Diskow.

Naast een leuk album, is dit toch ook een pop-historisch belangrijk moment voor de belgische muziek. Dit maakte destijds internationaal indruk.
Twist a St.Tropez, is toch veel meer dan een cover. Die sound, die ultieme dansbaarheid.
Ook bvb 'Victime de La Société 'en 'Pakmoväst' zijn pareltjes.

Ondertussen zitten we meer dan 30 jaar electronica verder en ik kan er een beetje mee inkomen dat dit met andere oren beluisterd wordt vandaag.
Maar ik vind dat dit album het nodige respect verdiend.

Moskow Diskow in de Carl Craig remix.

Moskow Diskow in de reguliere 12"-mix is al een hartje wat mij betreft

Maar verder staan hier verrassend genoeg veel nummers op die best wel kunnen tippen aan die classic. De eerdergenoemde 'Pakmoväst' en 'Victim de la Sociéte #2' zijn heerlijke disco-not-disco-nummers. Perfect voor een avondje in een donkere kelder ergens.

En stiekem is die cover van Plastic Bertrand's Ca Plane Pour Moi natuurlijk ook wel geinig.

Goedenavond, welkom bij 'Tussen kunst en kitsch'. Ook vanavond ontvangen wij mensen die mogelijk een waardevol kunstvoorwerp in huis hebben. Onze deskundigen zullen beoordelen of het kunst dan wel kitsch betreft.
Mevrouw De Bruyckere, wat heeft u meegenomen?
'Een elpee uit 1979 van de groep Telex met de titel Looking for Saint Tropez. Deze heb ik geërfd van mijn vader, die er destijds op menig feestje zijn beste dansbewegingen heeft getoond. Ik vind het aparte muziek en wilde weleens weten of het wat waard is.'

Aha, duidelijk! Aan mijn andere zijde staat Roger De Vlaeminck, kenner van de betere new wave uit die tijd. Kunt u uw licht hierover doen schijnen?
'Maar natuurlijk... Op de hoes zien we een testbeeld, zoals dat toentertijd op tv werd getoond als er geen uitzending was. Handig om te controleren of uw televisie het goed deed. Het geeft aan dat Telex een groep van zijn tijd was. De groep bestond uit Brusselaren Dan Lacksman, Michel Moers en Marc Moulin. Misschien ook leuk om te vertellen is dat ze een jaar later België zouden vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival.
Nu moet u weten dat ze zichzelf niet al te serieus namen en tegelijkertijd een logische volgende stap waren op de veel ernstiger heren van het Duitse Kraftwerk. Dat betekent dat er werd geëxperimenteerd met synthesizers.

'Is dit kunst?' vroeg u mij. 'Wat is kunst?' stel ik als wedervraag, om een liedje van Noordkaap te citeren. De groep zoekt én vindt een bepaald soort lulligheid die echter wonderwel werkt. Behalve op de twee covers, te weten Ça Plane Pour Moi van Plastic Bertrand en Rock Around the Clock van Bill Haley, al blijft het grappig om eens te horen hoe deze twee liedjes compleet zijn verbouwd in het primitieve synthesizerjasje van 1979 plus een vocoder.
De eigen nummers mogen er echter zijn. Men zingt zowel Frans- als Engelstalig en er is de nodige variatie in de sfeer van de nummers. Vaak dansbaar, Moskow Diskow was een ware culthit. Soms lounge zoals het korte Café de la Jungle en het snelle Something to Say lijkt warempel wel een voorproefje van de latere house. Om uw vraag te beantwoorden: ja, dit is kunst.

Dát is fijn, óók voor mevrouw De Bruyckere! Dan willen zij en onze kijkers uiteraard ook weten wat deze plaat waard is?!
'Wel, momenteel moet u op platenmarkten, al dan niet online, rekenen op een prijs tussen de 13 en 75 euro. De muziek heeft namelijk een cultstatus verkregen en geldt als een mijlpaal in de Belpop.'

Tot zover deze uitzending. Bedankt voor het kijken!

(Ik ben op reis door new wave. Mijn vorige halte was een qua wavegehalte mislukt bezoek aan het debuut van de Franse groep Téléphone. De reis wordt vervolgd bij de opvolger van Looking for Saint Tropez, genaamd Neurovision. Meer Telex dus.)