Telex - Neurovision (1980)

Hier haalt Telex niet het niveau van hun krachtige eerste album.
Toch staan hier nog enkele leuke songs op: 'En Route Vers de Nouvelles Aventures 'en 'Plus de Distance' zijn mijn favorieten.

De tweede Telex. De drie heren lijken iets serieuzer in de wedstrijd te zitten, want halfslachtige covers zoals die op mijn vorige station in newwaveland, het debuut van Telex, ontbreken. Wél een geslaagde cover, waarover dadelijk meer.

Eveneens in 1980 verscheen compilatie Get Sprouts, waar het nodige uit de borrelende nieuwe golf uit België is te horen. Daarbij enkele namen die later daadwerkelijk doorbraken. In het MuMe-forum Belpop (the fradzler files) vond ik daarvan deze recensie. Aanbevolen, al is het maar omdat ik zo op het spoor van Telex kwam.

Telex is dan al toe aan z'n tweede langspeler. Op Neurovision klinkt meestal eigen werk, in sfeer en tempo's afwisselend. De verrassing van het debuut mag er af zijn, het klonk in die tijd absoluut vernieuwend. Dan Lacksman, Michel Moers en Marc Moulin slagen er goed in om digitale geluiden om te zetten in toegankelijke popliedjes. De teksten mogen er ook zijn: is het gemeend of ironie? In ieder geval zijn het minibeschouwingen op de wereld inclusief het persoonlijke leven. Alsof je in de spiegel van het dagelijkse bestaan van 1980 kijkt, want de synthesizers van toen zijn immers allang hartstikke vintage. Maar laat vintage in deze tijd van duurzaamheid en circulaire cycli juist helemaal trendy!

De ironie kreeg de bovenhand toen omroep RTBF het trio afvaardigde naar het Eurovisie Songfestival 1980. In maart dat jaar verscheen single Euro-Vision op single. Of het in België een hit werd, kon ik niet vinden, maar wél deze volstrekt droogkloterige tv-beelden van het optreden. En dat in een tijd dat het liedjesfestival nog vooral voor serieuze liedjesmakers was. Temidden van deze sfeer is hetgeen Telex brengt een absurdistische tegenstoot, ondersteund door een simplistische "choreografie". Naar verluidt hadden de heren als doel om als laatste te eindigen, waar liedje en optreden echter te goed voor bleken.

Als we dat avontuur terzijde leggen, resteert een aangenaam album. Favorieten zijn We Are All Getting Old dat lekker uptempo aftrapt, de ode aan de tijd in My Time is bedachtzamer maar "the best there's ever been", Tour de France is níet dezelfde als die van Kraftwerk maar wel vrolijk.
Kant 2 start met de geslaagde cover Dance to the Music van Sly & The Family Stone wat in Brussel een gortdroog jasje kreeg aangemeten, Réalité bevat een warme groove, in slotlied En Route vers de Nouvelles Avontures zit een vleugje soul verstopt en keert de vocoder terug.

Ook opvallend is de fraaie hoes van Eddy Flippo en Ever Meulen; grafische kunstwerkjes in de stijl van Hergé's klare lijn - net als de muziek geüpdatet naar 1980. In 1993 verscheen een uitgebreide cd-versie, de versie die ik op streaming aantrof heeft de volgorde van het album omgegooid. Helaas.

Ik ben op reis door new wave en beluister de albums achter de losse nummers op mijn afspeellijsten. Regelmatig ontdek ik een album en artiest te hebben gemist, zoals met Telex gebeurde. Opnieuw ga ik terug naar 1979, naar het nog altijd frisse debuut van Jo Lemaire + Flouze.