Charlemagne Palestine - Strumming Music (1976)

Wat is dit voor iets?

Mooi, snel, hypnotiserend pianospel. Erg aan te raden!

zeer zeker ja

Een spervuur op Bösendorfer piano dat een ongekend en continu evoluerend samenspel van boventonen creëert.

Zit bij mij héél dicht tegen mijn top 10 aan, heeft er zelfs een tijdje in gestaan volgens mij.

Bevalt me erg goed dit. Interessant spul.

En zo ondek je nog eens iets op zomaar een vrijdagavond.

Of op een woensdagavond.
Wat is dit een prachtige waterval van klanken.
Er zit zoveel kracht en gevoel achter de tonen, vooral de climax is geweldig.
Ik zet meteen in op 4,5 ster, maar deze gaat misschien nog wel top 10 materiaal worden.

Ja, ik vind deze ook zeer mooi.

Schitterend dit zeg. Bouwt zo mooi op, en gaandeweg drijf je af op een zee van boventonen, met een hele variëteit aan golven. Jammer maar tegelijk ook grappig dat hij er aan het begin even doorheen moet hoesten

Er is nu ook een 3 dubbele CD op Sub Rosa met het stuk voor piano, harpsichord en strings. Iedere cd bevat een versie.

Gisteren voor de eerste keer live gezien met Oren Ambarchi als gastmuzikant en ik moet zeggen dat het concert toch wat tegenviel. Die poppenkast rond zijn piano en dan die afgrijselijke kleren horen er natuurlijk bij. Soms krijg je toch het gevoel dat je naar een oude bezopen gek aan het luisteren bent. Hij is wat over zijn tijd heen denk ik, vooral met dat keelzingen gaat hij er dikwijls over. Ambarchi heeft misschien wel minder status maar is een heel pak boeiender qua sound.

Prachtige, hypnotiserende, minimalistische muziek die werkelijk waar geen seconde verveeld. Itchy beschrijft de plaat erg goed: "een zee van boventonen' waar je als luisteraar heerlijk op mag drijven. Benaderd haast Music for 18 Musicians als het om luistergenot gaat.

Deze staat voor mij nog boven minimal-classic Music For 18 Musicians (wat ook al een 5* plaat is). Strumming Music is ongeëvenaard qua intensiteit. Wát een zeggingskracht met 1 piano, 10 vingers, 2 voeten, een ruimte en wat microfoons!

Voeg Simeon ten Holt - Canto Ostinato aan de voornoemde twee platen toe en je hebt de heilige drie-eenheid van minimal-classics te pakken.

Geschreven in De Album Top 100 van...:

Ik ben als luisteraar helemaal gevloerd als ik dit heb geluisterd, maar hoe is dat dan wel niet voor de uitvoerend artiest? Voor Strumming Music neemt Charlemagne Palestine plaats achter de Bösendorfer-piano, drukt het sustain-pedaal helemaal naar beneden en begint razendsnel twee nootjes te spelen. Deze beginnen te resoneren, interfereren, om elkaar heen te dansen. Er worden een paar noten toegevoegd. Meer interactie, er wordt een huis van klank gebouwd. Er resoneert zoveel om elkaar heen dat je niet meer weet wat gespeeld wordt, en wat na-geluid is van eerdere noten. En je gaat dingen horen die er niet zijn: zo denk ik telkens dat er in bepaalde gedeelten ook orgelpartijen te horen zijn, maar dat is echt niet zo. Dat gaat een uur zo door, en in dat uur golft het op en neer en zijn aparte "hoofdstukken" te onderscheiden. Dit klinkt allemaal heel erg analytisch maar de muziek wekt zowel pure emotie als een fysieke reactie bij me op. Erg geestverruimend allemaal. Spaarzaam draaien: altijd prachtig! Dit is ook veel minder gecomponeerd en meer geimprovideerd dan de minimal music van zijn tijdgenoten, en in die zin menselijker.
Op deze hele informatieve pagina staat een uitgebreide uitleg over zowel dit stuk als de paradijsvogel die Charlemagne Palestine als persoon is.