Deodato - Happy Hour (1982)

Het titelnummer is een feest op de dansvloer a la Kool & The Gang!

Dat laatste is niet verwonderlijk. Deodato was als producer verantwoordelijk voor de eerste hits die de gestroomlijnde pop-versie van Kool & the Gang vanaf Ladies night de wereld instuurde. De muziek op dit album heeft daar in elk geval ritmisch veel van weg: zo'n strakke vierkwarts discobeat-met-handclaps en een hakkelend funkgitaartje keert in het merendeel van de nummers terug. Klinkt lekker, maar het maakt de formule wat eenzijdig op dit toch al korte plaatje. In de meer ingehouden nummers Just this one night en I never get enough is de ritmiek in elk geval een beetje anders, dus dat zorgt nog voor wat variatie.

Een vocale hoofdrol is er voor de mij verder onbekende Kelly Barretto, die zich daar prima van kwijt en echt iets toevoegt aan het instrumentale decor. Wat ik dan weer niet begrijp is dat de geweldige soulzangeres Candi Staton wordt ingehuurd voor een vocale bijdrage aan de Smokey Robinson-cover Tears of a clown. Maar helaas, haar rol bestaat voornamelijk uit het zingen van de titel, want de coupletten worden instrumentaal ingevuld door een saxofonist. Dat maakt het tot een wat zouteloze uitvoering van een klassieke soulsong. Gemiste kans derhalve.

Deodato heeft zich ongetwijfeld laten inspireren door de successen die hij kort daarvoor behaalde met Kool & the Gang, maar het betekent het definitieve afscheid van de jazz-invloeden in zijn muziek, een tendens die zich op voorgaande platen al had ingezet. Niettemin is dit een smakelijk brokje discofunk, met af en toe - zoals ik Keep it in the family - een heerlijk poppend basje. De titeltrack - die in de VS niet verder kwam dan een zeventigste plaats, maar bij ons net de top-20 haalde, is samen met de opener Keep on movin' het prijsnummer.