Tim Berne - Tim Berne's Fractured Fairy Tales (1989)

Ik ben niet goed in recensies en kom niet verder dan goede plaat en bla,bla,bla, Misschien iemand anders die iets zinnigs over deze plaat kan zeggen.

Wel boeiende muziek maar 't spreekt mij niet zo aan. Kan er ook niet meer van maken.

Ik was reeds vertrouwd met de muziek van Tim Berne waar hij naast Tom Rainey en Marc Ducret speelde. Die albums waren altijd erg zwaar. De muziek vereiste veel beluisterd te worden om ietwat vat te krijgen op de muziek. Dat kwam grotendeels door het ontbreken van compositie.
Op dit album waagde Tim Berne zich aan de combinatie tussen compositie en improvisatie met een hele andere groep van muzikanten. Het resultaat is een erg samenhangend compositorisch geheel dat tevens erg toegankelijk is. Het album is erg schommelend van gevoelswaarden. Soms kan de hel hevig losbreken wanneer Herb Robertson met zijn trompet begint te schreeuwen. Dan weer hypnotiserend en andere keren slaan ze de funky kant op met Joey Baron die met zijn veranderende ritmes de luisteraar eeuwig kan blijven boeien.

Het album bevat veel melodie waartussen vrije momenten zitten. De strijkers zorgen nu en dan voor het vloeien van de klanken wanneer dat nodig is. Toch laat elk artiest in dit sextet van zichzelf horen. Iedereen kan zijn woordje bijdragen aan dit verhaal.

Hong Kong Sad Song / More Coffee is mijn favoriete nummer. Dat samenspel en hoe de rollen van de muzikanten zo kunnen omkeren. Daar worden bijzonder hoge climaxen bereikt. Die bas in dat nummer vanaf 6:15 legt zo'n perfecte basis voor de andere muzikanten om te scheuren naar het einde van dat nummer. Meesterlijk!

Er zit ongelofelijk veel spanning in het album. Doordat het pad van de compositie min of meer gevolgd wordt, kan de muzikant heel duidelijk aan de luisteraar overbrengen wat hij wil. Dat is hier het geval. Waar veel freejazz wegen neemt in het doolhof der klanken die totaal doodlopen, volgt deze band de juiste weg. Zonder voorspellend te worden of de luisteraar ook maar één seconde te vervelen. Uiterst boeiend werk met een magnifiek spel van deze topmuzikanten!

Een ritmisch sterk, maar melodieus voor mij onvoldoende album. Opbouw en instrumentarium is zeker wel rijk te noemen; je verveelt je niet bij het luisteren. Tekenend is het spaarzame gebruik van de electronics die nergens de boventoon pakken maar functioneel zijn ingezet naast de andere instrumenten.

Nadeel blijft dat er eigenlijk nergens momenten zijn waarbij je echt wordt gepakt; er is veel gepruts waarbij het weer even wachten is op de structuur en vaak worden ook expres lelijke melodielijnen gebruikt als ritmisch effect. Als dat dan vrij zwaar wordt en naar de rock neigt, zullen sommigen dat apprecieren, maar ik haak dan juist af. Ik heb ook het idee dat het enige stukje waar het geluid echt easy jazz is ( het einde van part 2 van het evolution nummer ) meer bedoeld is als statement dan als mooi stukje muziek waar naartoe wordt gewerkt.

Ik zag dat Tim Berne al heel veel had gemaakt, maar ik laat het vooralsnog even liggen.

(edit) Ik had thejazzscene nog niet gelezen toen ik dit schreef. Dit even vanwege de frappante overeenkomsten. Duidelijk eenzelfde luisterervaring maar ook even duidelijk een andere smaak.

Ik vind het een beetje vreemd dat je het niet melodieus genoeg vindt, sq. Dat vind ik juist helemaal niet.
Zij die meer lusten van dit soort muziek: Tim Berne's Santified Dreams album sluit hier heel nauw bij aan. Goeie samenwerkingen zijn dit met indrukwekkende composities. Tim Berne heeft een aparte speelstijl. Hij doet me soms denken aan John Zorn. En als die samenwerken krijgen we dit resultaat. Vermoeiend stukje muziek wel!

Ik ben het wel met sq eens dat het allemaal wat geformuleerd klinkt. Ik heb jazz graag vloeiend en organisch
Anderzijds hoor ik genoeg originele invallen/oplossingen en vind het daarnaast lekker energiek klinken.

3,5/4

@ thejazzscene
´Melodieus onvoldoende´ in mijn commentaar was niet bedoeld als ´onvoldoende melodieus´.

Wat ik bedoel is dat het op dat aspect bij mij onvoldoende scoort. En dat gebeurt bij mij wel als de melodie te veel als effect of ritme wordt gebruikt (weet niet of dat een naam heeft - ik ben niet zeer thuis in musicologische termen).

Misschien is het meer duidelijk als ik zeg dat ik Frank Zappa in het algemeen ook melodieus onvoldoende vind op eigelijk precies dezelfde wijze.