Armand - Ben Ik Te Min (1999)

Een lekker album, van Nederlandse bodem.
Nummer 5,6 & 7 zijn toch wel de echte uitschieters.
Alleen soms zijn er ook van die nummers waarvan je wel snapt waarom deze zanger in de vergetelheid is geraakt. Ik heb het dan ook over de slechte cover van nummer 8 (die oorspronkelijk in het engels was) en nummer 16.

Ik krijg er een punthoofd van is juist mooi. Prima feestnummer. Wat het klootjesvolk wil weten behoort tot de besten. Weer een meesterlijke tekst van Armand. Ben ik te min blijft mooi. Blommenkinders is uiteraard ook een klassieker. Er staan de nodige uptempo liedjes op, dat zijn de mooisten. Verder is het boeiend om te horen wat Armand te vertellen heeft.

Ik vind het juist wel een geslaagde cover. Zelfs een van m'n favoriete Armand nummers!

Sterk album, van de grootste hippie in Nederland, pionier van de protestsongs in ons land. Een excentriek individu die ik op televisie nooit zonder joint heb gezien
De teksten van Armand zijn vaak maatschappijkritisch maar hij heeft ook heel wat verhalende luisterliedjes die zeker de moeite waard zijn. Simpel maar scherp.

Mijn favorieten op deze plaat:
"Ben Ik Te Min",
"Blommenkinders",
"Want Er Is Niemand",
"Ik Begrijp Het Niet",
"Wat Het Klootjesvolk Wil Weten", schitterend lied over hypocrisie - muzikaal totaal anders dan de rest...
"Dat Is Nou De Pest",
en "Ik Krijg Er Een Punthoofd Van"

CD-compilatie die het werk van Armand van tussen 1966 en 1969 handzaam samenvat, met de A- en B-kantjes van alle zeven singles die hij in die tijd uitbracht (op één B-kantje na) plus alle nummers van zijn titelloze debuutalbum uit 1967 (ook weer op één nummer na), helaas alles in een vrij willekeurige volgorde. Los daarvan is dit dus een prima (en uitstekend klinkende) verzameling van het werk van deze toch vrij unieke verschijning in de Nederlandse popmuziek, met uiteraard als openingsnummer zijn grote hit (oorspronkelijk slechts een B-kantje) en verder afwisselend genoeg om de hele 55 minuten lang te blijven boeien. Het belangrijkste manco is het ontbreken van het ruim 9 minuten lange slotnummer van zijn elpee, Boeren burgers en buitenlui, dat er qua speelduur nog best bij had gekund; het is een enigszins geforceerd aandoend nummer met maar liefst 13 coupletten dat pretendeert min of meer een definitief statement omtrent Armands levenshouding te zijn, maar het doet mijzelf een beetje gekunsteld aan door de evidente opzet als Magnum Opus dat is geïnspireerd door Dylans lange epossen uit die tijd, dus ik prefereer duidelijk Armands compactere nummers.
        Het meest curieus zijn wel tracks 8 en 9. De single Waar wil je heen gaan m'n liefste is een door Peter Koelewijn uitstekend vertaalde (en geproduceerde) versie van Peter Sarstedts Where do you go to my lovely, en het bijbehorende B-kantje Laat maar is Armands eigen versie van een nummer dat hij samen met Lenny Kuhr voor haar debuutsingle schreef; het doet me steeds denken aan Laat me van Ramses Shaffy, en het heeft ook dezelfde desolate sfeer, maar het overal doorheen tetterende koortje van de gezusters Paay slaagt er in om alles wat tekst, muziek en arrangement zo zorgvuldig opbouwen steeds weer de grond in te boren. Bizar.
        Eindoordeel: een niet perfecte maar wel zeer dienstbare compilatie met uitstekend geluid (die bas, die drums, heerlijk).