Bobby Hebb - Sunny (1966)

Het eerste waar ik aandacht bij de titel 'Sunny' was een nummer van Musiq Soulchild: Just Friends (Sunny). Maar dit bleek er niks mee te maken hebben.
De titeltracks is in ieder geval fantastisch, verder is het een vrij simpel album. Ik mis toch een beetje soul in de soul op dit album. Luistert gewoon lekker weg.

Ooit kwam ik toevallig het MP3tje van Sunny tegen. Die vind ik geweldig, met geweldige stax-achtige drums en mooie toeters.
Later nog tot een goedkoop kermisliedje gereduceerd door Boney M.
De rest ken ik niet

"Ik mis toch een beetje soul (in de soul) op dit album." - Reijersen. En daarmee is wat mij betreft alles gezegd. Sunny vind ik een vervelend nummer dat niet misstaat tussen Isn't She Lovely en Everlasting Love. Het glazuur springt me nog net niet van de tanden. Het album als geheel is echter niet veel beter. Op zich heb ik weinig aan te merken op dit album, maar het is me allemaal net iets te braaf. Jammer.

Mwa, om het titelnummer in één adem te noemen met Isn’t She Lovely en Everlasting Love vind ik niet helemaal evident; al is dat natuurlijk persoonlijk. De twee laatsten behoren tot de twee grootste martel-nummers ooit gemaakt (echt wal-ge-lijk), Sunny vind ik persoonlijk dan een stuk beter aan te horen. Ik moet opmerken dat ik de goedkope kermisvariant van Boney M. - met de legendarische Bobby Farrell - een stuk leuker vind. Het viertal legt er meer sfeer in. Ik word er vrolijk van, ook wel van Hebb z’n versie, maar dan in mindere mate. Terug naar het album. Ik vind het opvallend hoezeer hier duidelijk wordt dat eigenlijk alleen Sunny, het liedje, geschikt is om een (groot) publiek aan te spreken. De andere liedjes, meer een soort van easy listening maar dan met meer dynamiek en grootsere arrangementen, blijven totaal niet hangen (na zeven beluisteringen) en zijn ook helemaal niet zo leuk. Op één na. De enige die mij naast Sunny aanspreekt is You Don’t Know What You Got Until You Lose It. Hij had bijvoorbeeld zo kunnen dienen als filmmuziek voor één van de grote Hollywood-films uit de jaren ’60. De meeslepende melodie zal het ‘m wel doen, denk ik. Eigenlijk doet de sound dat dit album verder uitdraagt mij op veel momenten denken aan de albums van zijn labelgenoot Dusty Springfield die rond dezelfde tijd werden uitgebracht. Dusty Springfield heeft alleen het geluk dat zij wél een mooi stemgeluid heeft, én ook nog eens goed songmateriaal toebedeeld kreeg. Dat is hetgeen waar deze plaat behoorlijk in tekortschiet.

Dit album vind ik op de titelsong na, maar weinig hartverwarmend. Ik mis toch wel pit en vuur.

Sunny is een evergreen waar wellicht sommigen zich aan storen. Ik vind het echter in de diverse uitvoeringen een prima nummer. Maar om te zeggen dat dit album enkel om Sunny draait, is iets te kort door de bocht. Ik ben het wel ermee eens dat het soul-gehalte op dit album hoger had gekund. Ik wijs het veelvuldig aanwezige vrouwenkoortje als 1 van de oorzaken voor het ontbreken hiervan aan. Daarnaast is de muzikale begeleiding te braaf en zoetjes. Er wordt veel gebruik gemaakt van viooltjes en soms hoor ik zelfs belletjes voorbij komen. Hierdoor klinkt Sunny (het album) veelal als (doorsnee) gedateerde popmuziek (Where Are You?, Got You On My Mind en I Am Your Man zijn daar voorbeelden van). Love Love Love, You Don't Know What You Got Until You Lose It en For You vind ik dan wel weer nummers die meer bijblijven. Bobby laat slechts bij vlagen horen dat hij wel degelijk een goede soulstem heeft. Sunny is verre van een hoogstaand album, maar ook niet echt vervelend om te luisteren.

Ai, ai, ai, je moet toch wel Mb. of Angelo heten om bij dit willekeurige album een potje Wonder-bashen te starten... foei! Isn't She Lovely is gewoon een viering van het perfecte leven in al zijn meligheid en soms heb je gewoon van die momenten die als danig gekleurd worden. Hetzelfde kan Sunny zijn, zij het op een minder aanwezig manier. Een eerlijk eenvoudig liedje, licht als een veertje. Als je niet goed genoeg oplet zweeft het je gewoon voorbij, maar als je je erdoor laat meevoeren, maakt het je blij.

Helaas is de rest van de plaat moeilijker te volgen. Op geen enkel moment volgt er nog zo'n connectie. Zelfs veertjes vallen uiteindelijk naar beneden. Sunny -het album- kent zo weinig zwaarte en kracht dat het haast geen aanwezigheid bezit. Is het goed, is het slecht... is het er wel? Het album kan me niet meevoeren zoals Sunny -het nummer. De muziek is er gewoon. Of niet.

Easy listening soul - onderhoudend album voor tijdens het lezen van een boek - blijf inderdaad niet hangen - soul van het lichtere genre