Bobby Hebb - Sunny (1966)

Mwa, om het titelnummer in één adem te noemen met Isn’t She Lovely en Everlasting Love vind ik niet helemaal evident; al is dat natuurlijk persoonlijk. De twee laatsten behoren tot de twee grootste martel-nummers ooit gemaakt (echt wal-ge-lijk), Sunny vind ik persoonlijk dan een stuk beter aan te horen. Ik moet opmerken dat ik de goedkope kermisvariant van Boney M. - met de legendarische Bobby Farrell - een stuk leuker vind. Het viertal legt er meer sfeer in. Ik word er vrolijk van, ook wel van Hebb z’n versie, maar dan in mindere mate. Terug naar het album. Ik vind het opvallend hoezeer hier duidelijk wordt dat eigenlijk alleen Sunny, het liedje, geschikt is om een (groot) publiek aan te spreken. De andere liedjes, meer een soort van easy listening maar dan met meer dynamiek en grootsere arrangementen, blijven totaal niet hangen (na zeven beluisteringen) en zijn ook helemaal niet zo leuk. Op één na. De enige die mij naast Sunny aanspreekt is You Don’t Know What You Got Until You Lose It. Hij had bijvoorbeeld zo kunnen dienen als filmmuziek voor één van de grote Hollywood-films uit de jaren ’60. De meeslepende melodie zal het ‘m wel doen, denk ik. Eigenlijk doet de sound dat dit album verder uitdraagt mij op veel momenten denken aan de albums van zijn labelgenoot Dusty Springfield die rond dezelfde tijd werden uitgebracht. Dusty Springfield heeft alleen het geluk dat zij wél een mooi stemgeluid heeft, én ook nog eens goed songmateriaal toebedeeld kreeg. Dat is hetgeen waar deze plaat behoorlijk in tekortschiet.