Incubus - 8 (2017)

Niet verkeerd, alleen de sound van de drums bij bepaalde nummers is echt te gladjes geproduceerd. Jammer maar het album heeft wel sterke songs.

Ah dat is blijkbaar niet zo raar want Skrillex heeft deze plaat geproduceerd.

De productie is inderdaad een ramp. De drums klinken voor geen meter.. Zonde.

Geinige plaat maar had wel meer gehoopt van deze comeback. Het is te veilig en een beetje saai. De 'Trust Fall Side A' EP vond ik best lekker en veelbelovend. De heren kregen de smaak te pakken en maakte geen side B EP maar dit album in plaats daarvan. Op Side A leek het alsof de heren weer levenslust hadden gevonden maar hier klinkt het toch wel een beetje inspiratieloos.

Natuurlijk is Incubus het rauwe randje van vroeger allang kwijt maar toch luister ik met plezier naar ze. Dat komt ook wel door het hoge nostalgie gehalte en door het feit dat Make Yourself en vooral Morning View de soundtrack van mijn jonge tienerjaren waren.

Weer geen 'return to form', maar toch enigszins vertrouwd en wel oké.

De mannen van Incubus lijken wel op twee gedachten te hinken, een terugkeer naar de begindagen of een voortzetting van het rustige If Not Know, When? De band schiet uit de startblokken met No Fun en Nimble Bastard, lekkere uptempo nummers maar ook weer niet hemelbestormend. De tweede helft van de plaat laat een ander gezicht zien, een niemandalletje als When I Became a Man slaat in mijn ogen nergens op. Familiar Faces klinkt wat obligaat, Love in a Time of Surveillance begint na een minuut te vervelen. Met andere woorden; op zich geen slechte schijf maar de heren hadden in mijn ogen gerichtere keuzes kunnen maken. Jammer, dat Absolution Calling niet op deze schijf staat (wel op Trust Fall).

Goed te kunnen constateren dat er nog leven in de band zit na het zeer suffe laatste album uit 2011. Incubus klinkt hier in ieder geval weer enigszins energiek en onstuimig, al moet wel gezegd worden dat echt sterke songs ontbreken. De plaat klinkt best lekker (op het kunstmatige drumwerk na dan), maar het materiaal gaat wel het ene oor in en het andere uit.

8 geeft mooi de identiteitscrisis van Incubus weer. Kiezen we voor een punchier geluid a lá Light Grenades of zetten we de stijl voor van de voorgaande plaat If Not Now, When?. op "No Fun" en "Throw Out The Map" heeft Incubus tevergeefs geprobeerd om terug te grijpen naar het veel oudere werk. Maar de vocalen van Brandon Boyd klinken hier monotoner dan ooit, waardoor ik persoonlijk niet kan spreken van een geslaagde going-back-to-my roots exercitie. Het rifje van "Love In A Time Of Surveillance" is best lekker maar het nummer is ook geen enorme uitschieter.

"Undefeated" en "Familiar Faces" hadden ook op de vorige plaat kunnen staan en zullen het misschien wel aardig doen op de hedendaagse radio. "When I Became A Man" hadden ze weg kunnen laten. Dit is gewoon té random en geeft de hele plaat nog meer een bij elkaar gesprokkeld tintje. Met "Make No Sound In The Digital Forest" kan ik ook niet zoveel? Is dit het resultaat van een jamsessie of moet ik dit instrumentale nummer vergelijken met een nummer zoals "Aqueous Transmission"?

Ik ben toch wel enigszins teleurgesteld na "side-A". Tekstueel lijkt Boyd ook niet in opperbeste vorm op enkele passages na. Heel veel herhaling zoals te horen is op "Loneliest" en weinig rake zinnen. "But Love is like a blind archer /Tryin' to shoot an apple off my head" is misschien een van de weinige uitzonderingen. Ik zet Crow maar weer op...

Had deze na het vorige debakel links laten liggen, maar deze valt inderdaad mee. Er zit inderdaad wat leven en fut in. Nummers zijn niet fantastisch, maar er zitten niet meer van die 'om te huilen zo slecht' nummers tussen.