Alison Moyet - Other (2017)

Zangeres Alison Moyet werd bekend bij het grote publiek aan de hand van toetsenist Vince Clark in Yazoo, waarmee ze onder andere in 1982 een internationale hit scoorde met “DON’T GO”. Nadat Yazoo was gestopt ging ze solo verder en scoorde in de jaren ’80 hits met onder andere “LOVE RESSURECTION”, ‘THE OLE DEVIL CALLED LOVE”, “ALL CRIED OUT” en “IS THIS LOVE”. In haar eerste succesvolle periode bracht ze in 10 jaar tijd 4 albums uit en toen kwam er een pauze in het uitbrengen van nieuwe muziek. Vanaf 2002 bracht ze in 5 jaar tijd 3 albums uit en toen werd het weer stil rondom de in Billericay Essex Engeland geboren zangeres. Met “THE MINUTES” dat in 2013 verscheen, keerde ze terug naar de elektronische muziek van het begin van haar carrière en dat album is heerlijk om naar te luisteren. Ze trekt die lijn door met “OTHER”, haar negende studio album. De stem van de inmiddels 56 jarige zangeres klinkt nog steeds als een klok en de 10 tracks op haar jongste album zijn sfeervol, soms wat sober, maar van een kwaliteit die je mag verwachten van een veterane in de Engelse popmuziek. Compliment aan miss Alison Moyet!

Op 7 december 2017 had ik het voorrecht om Alison Moyet live te zien in een overvol Paradiso waar ze grote delen van dit onovertroffen album ten gehore bracht.

Het concert opende in het donker met rookflarden op het lege podium terwijl Alisson's stem April10th van het laatste album declameerde. Spannend!
Pas daarna ging de sobere verlichting aan en werd het publiek getrakteerd op een groot deel van "Other".

Live maakt ze het HELEMAAL waar.
Maar terug naar het album: de opening I Germinate zet gelijk de toon, spannende maar sober gebruik van synthesizers met daarover de krachtige stem van Alison, in het refrein ondersteund door zware orgelklanken.

Lover go, een prachtig en geraffineerd gecomponeerd lied, met een aan een clavercimbel gelijkend geluid onder de zware basstonen mee dartelt. Alison voert de toon!

The English U, sluit naadloos aan op de voorgaande nummers met dit verschil dat het een stuk lichter van toon is. ook dit nummer is uiterst spannend gecomponeerd.

The Rarest Birds, opent met een cello, waarna Alison prachtig inzet, ondersteund door meerdere strijkers.
Hier zingt ze werkelijk zuiver en mooi en ook de oude power komt naar voren in het geweldige refrein.
Haar stem is er een uit duizenden en dat wordt in dit nummer goed duidelijk.

Beautiful Gun, met de suggestieve tekst zette Paradiso op zijn kop, swingend met armgebaren als een dirigent zette Alison de hele kerk naar haar hand....
Om daarna tijdens het rumoer om volledige stilte te vragen om zich goed te kunnen concentreren op het voor het volgende nummer, wat het intens mooie Other was, in een waanzinnig gave uitvoering, kristalhelder.... een lange ovatie volgde!

Reassuring Pinches met een dwingende synthesizer als basis laat ook horen dat haar stem zeker NIET aan kracht heeft ingeboet.

Happy Giddy grijpt terug naar de oude Yazoo periode, qua opbouw, instumentgebruik en zang en valt daardoor een beetje buiten dit album.

Het slotnummer Alive sluit weer naadloos aan op de krachtige, maar moeilijke composities op dit album.

Wat duidelijk is, is dat dit Muziek is met de grote M, waar je moeite voor moet doen om het in al zijn schoonheid te ervaren. Dus een aantal keren draaien op behoorlijk volume en het ondergaan....

Ik vind het knap dat Alison het heeft aangedurfd om zo'n persoonlijk muzikaal statement af te leveren.
Een evergreen voor de liefhebber van de soort, zullen we maar zeggen.
Ik zal het nog vaak draaien!