Mississippi Fred McDowell - I Do Not Play No Rock 'N' Roll (1969)

Mississippi Fred McDowell is een van de grote blueslegendes. Deze plaat staat vol met authentieke en rauwe bluessongs die de titel "I Do Not Play No Rock 'N' Roll" volledig waarmaken. Ik vind het niet gemakkelijk om naar te luisteren. McDowell mompelt grotendeels binnensmonds en het klinkt af en toe best rommelig. Wel zijn de ritmes hypnotiserend dat ervoor zorgt dat een meeslepend karakter krijgt. Geen makkelijke zit, maar wel ontzettend eerlijk, puur en gemeend.

Ik had deze cd gisteren in de auto opstaan, maar dat was levensgevaarlijk. Het venijnige slidespel van Fred en zijn schitterende, bluesy stem namen me volledig in beslag. Wat een opname is dit zeg! Ik ken wel meer werk van deze bluesknakker, het is allemaal goed, maar dit is net nog iets beter. Jaren geleden draaide ik dit veel, toen is het onder op de stapel beland en gisteren dus weer eens afgestoft en gedraaid. Niet geschikt voor een eerste kennismaking met de blues, meer voor gevorderden maar dan heb je ook wel iets! Samen met 'Blues in the Bottle' van Lightning Hopkins mijn favoriete bluesplaat.

Ik heb zelf ook kortgeleden Mississippi Fred McDowell "ontdekt". Ronald en Adrie, kent één van jullie (of iemand anders) ook de dubbel-CD I do not play no rock 'n' roll – the complete sessions die hiervan is uitgebracht? Zie Amazon voor de tracklisting. (Merkwaardig genoeg staan de laatste drie nummers van bovenstaande enkele-CD-versie niet op de dubbel-CD.)

Grrr... hier word ik toch wel zó chagrijnig van! Want die dubbelcd wil ik natuurlijk ook weer hebben. En die arme Fred wordt er geen cent beter van. Maarre... bedankt voor de tip!

Nee Adrie, jij moest me juist vertellen of die dubbel-CD de moeite waard dan wel gelduitdezakklopperij is! Dus bedank me niet, want aangezien er noch op AMG noch op MuMe een recensie van staat durf ik niet te zeggen of het ook een góéde tip is. . .

Binnenkort zal ik het je vertellen. Het downloadbalkje staat momenteel op 24 %.... 25 %....

Ik vind, zoals wel vaker, het extra materiaal afbreuk doen aan de sfeer van de originele cd. Ik weet niet wat ze met 'complete sessions' bedoelen, de tracks van de tweede cd zijn totaal andere opnames. Overigens wel steengoed, het swingt als de neten, maar geen welkome aanvulling op de 1e cd.

Helemaal mee eens. Ik ben een echte albumluisteraar, en zit over het algemeen niet te wachten op bonustracks. De redenen die AdrieMeijer aandraagt herken ik dan ook, waarbij het met name de sfeer van een album is wat me ervan weerhoudt me in bonustracks te verdiepen. De teleurstelling dat het de beleving van het originele album aantast is vaak te groot.

Overigens heb ik zelf ook wat zitten 'prutsen' met de tracks op "I do not play no rock and roll'. Na de werkelijk schitterende gesproken introductie barst Fred los met Baby Please don't go. Maar als je goed luistert, merk je dat dat nummer helemaal niet bij de introductie hoort. De stemming van de gitaar is net een tikkie hoger, het scheelt nog geen halve toon. Dus heb ik dat nummer losgeknipt en vervangen door 61 Highway. Haha, dat klinkt meteen een stuk beter!
Trouwens, nummer 14 is wel degelijk ook te vinden op de "Complete Sessions". Het staat op de 2e cd en heet daar "Someday".

Natuurlijk, die titel (regel) had ik moeten thuisbrengen, een enorm vaak gecoverd nummer (volgens Wikipedia "recorded by hundreds of artists") waarvan ik héél toevallig het origineel nèt in huis heb gehaald (Worried life blues van "Big Maceo" Merriweather uit 1941), en dat ik zelf voor het eerst leerde kennen in de versie van de Animals, die overigens als refreinregel zongen: "Someday baby, I ain't gonna worry my life no more".
        Adrie, dank voor de beoordeling. Ik ga me nog even beraden (en wellicht ook beide albumversies beluisteren om te kijken welke het beste bevalt). Zelf ben ik van Mississippi Fred McDowell momenteel You gotta move aan het beluisteren, geheel akoestisch en een kleine openbaring voor mij.
 

En Worried life blues is weer gebaseerd op Someday Baby Blues van Sleepy John Estes uit 1935. En natuurlijk fantastisch bewerkt door Bob Dylan op Modern Times.

Ik vrees dat ik toch terug moet komen op mijn eerdere mening dat de tweede cd een overbodige toevoeging is. Ik heb vandaag de hele dag naar de songs van de dubbelcd PLUS de weggelaten tracks zitten luisteren en hoe meer ik luister, hoe minder zeker ik het allemaal weet. Als ik de internetbronnen goed geraadpleegd heb, is deze plaat in drie dagen opgenomen, dus het kan toch goed allemaal van één lange opnamesessie afkomstig zijn. En "Someday" alias "You ain't gonna worry my life anymore" staat dan wel op de tweede cd, maar het is niet dezelfde track als het bonusnummer van de eerste cd. Nou ja, zoals ik al eerder zei: het maakt niet uit, het is allemaal rauwe blues en het is allemaal behoorlijk indrukwekkend. 5 sterren voor cd 1 en 5 sterren voor cd 2 maakt samen een dikke 10

Duidelijk! En wat Worried life blues betreft, op You gotta move staat McDowells akoestische versie daarvan met een customized titel : Fred's worried life blues. . .