The Charlatans - Different Days (2017)

Hun eerste twee albums waren echte Ibiza albums.
Veel feesten, met de nodige drugs.
Dit is ook een Ibiza album.
Samen met het gezin naar zo’n All Inclusive hotel.
In de ochtend aansluiten bij het buffet, vervolgens de hele dag in een ligstoel langs het zwembad in de zon liggend.
De stoere tatoeage van een demonisch kijkende Tasmanian devil is door de bierbuik veranderd in een glimlachende Chihuahua.
Nog steeds erg goede band, maar duidelijk wat gedateerd.
De scherpe kantjes zijn in de loop der jaren helaas verdwenen.
Twenty Four Hour Party People zijn verworden tot 9 to 5 Working Class veertigers.
Not Forgotten is de positieve uitschieter, kan zich meten met hun beste werk uit de jaren 90.

Evenals het vorige album van 2 jaar geleden, ook hier weer een verzameling Britse popliedjes die heerlijk weg luisteren. Zonder enige urgentie, want het is nog steeds hetzelfde geluid als 25 jaar geleden. maar het is met plezier en vakmanschap gemaakt.

Beetje saai wat mij betreft. Scherpe randjes zijn er inderdaad af, laatste nummer nog een onverwacht hoogtepuntje.

Niet heel saai, heeft wel wat meer luisterbeurten nodig dan de voorganger "Modern Nature". Maar het stemgeluid van Tim Burgges brengt mij altijd in een goed humeur.