Bill Evans Trio - Everybody Digs Bill Evans (1959)

Minder introvert en rustig dan andere albums van Evans. Naast typische Evans ballads (Young and Foolish) hier ook wat meer gedreven gespeelde nummers (Oleo, Night and Day)

Die hoes he


Wat een narcist.

...en dat voor een pianist die over het algemeen erg bescheiden en introvert over komt.

Peace Piece doet een beetje denken aan een jazzversie van een stuk van Satie.

Magistraal door simpelheid. Bas, drums en piano, en dan zo'n sound, il faut le faire. Dit soort jazz ligt me enorm.
En nog van een ontzettend goed jaar ook, haha (1958)

Alle albums van Bill Evans met zijn favoriete drummer zijn absoluut de moeite waard om te luisteren. Bill Evans heeft onder zijn eigen naam vier albums met Philly Joe Jones uitgebracht.

Everybody Digs Bill Evans
Interplay
Quintessence
On Green Dolphin Street

Omdat beide muzikanten te maken hadden met zware drugs problemen zijn er niet meer albums gemaakt en waren ze niet altijd in staat met elkaar samen te werken. Dat is jammer want bill evans is met Philly op z'n best. Deze albums hebben een totaal andere sfeer dan de albums die bill evans met Scott La Faro, Chuck Israels, Larry Bunker en Paul Motian maakte.

Het begin van Peace Piece hergebruikte Evans later op Flamenco Sketches van Miles Davis. Peace Piece zelf was dan weer gebaseerd op het begin van Some Other Time uit de musical On The Town van Bernstein.

Plaat die binnen de discografie van Evans te plaatsen is tussen zijn meer academische begindagen (o.a. met George Russell) en zijn echte doorbraak als jazzmuzikant met zijn rol op 'Kind of Blue' en zijn werk met Scott LaFaro en Paul Motian.

Zijn blauwe maandag in de band van Miles Davis, kort voor deze opnamen, was een belangrijke tussenstop. Hier ontmoette hij maatje Philly Joe Jones, drummer van dienst op Everybody Digs. De karakteristieke drive van Jones geeft veel energie aan de snellere nummers, die fijn swingen en redelijk toegankelijk zijn voor iedereen die een beetje openstaat voor dit soort jazz.

In combinatie met de meer ingetogen tracks, waar de invloed van componisten als Satie op Evans' werk te horen is, ontstaat een interessante maar soms wat incoherente plaat. De sfeer schiet zo alle kanten uit, dat ik het moeilijk vind om bij het album als geheel iets duidelijks te voelen.

Verder weinig te klagen, al zou ik beargumenteren dat Evans' stijl pas echt tot bloei kwam in de jaren daarna. En dan vooral toen bassist LaFaro hem, met zijn dominante stijl, de ruimte gaf om minder dan hier piano als lead-instrument te spelen en meer tussen voor- en achtergrond te dwarrelen in zijn eigen droomwereld. Die kenmerkende sprankeling is hier nog in ontwikkeling, maar alsnog blijft deze plaat na zestig jaar redelijk goed overeind.