Thurston Moore - Rock N Roll Consciousness (2017)

Sfeervol en meeslepend album wat voor Thurston Moore (of zoals u wilt Sonic youth) kenners niet al te veel nieuws brengt maar voor het overgrote deel wel van een bezwerende schoonheid is.
Rock N Roll Consciousness bevat vijf vrij lange en uitgesponnen nummers die voornamelijk leunen op zijn bekende gitaarstijl en zang maar door de herhalende riffs en/of drums,de hypnotiserende slagen op het ijzersterke op Cusp bijvoorbeeld,toch iets extra's hebben.
Een ander voorbeeld is de prachtige en voor Moore's begrippen vrij conventionele gitaarsolo op Smoke on dreams die van een goed nummer een geweldig nummer maakt.
Eigenlijk bevat dit ontspannend en ingetogen album alleen maar hoogtepunten,van de beste song Turn on tot het hele mooie einde van het album.Eerlijk gezegd vind ik het tot nu toe hier nog best gewaardeerde nummer Exalted het minste.
Zoals al eerder gezegd Thurston Moore doet hier gewoon waar hij goed in is en dat levert een heerlijk album op.
Een dikke vier sterren

Het overkomt me met een zekere regelmaat de laatste tijd dat ik geattendeerd wordt op een plaat van een artiest met een back catalogue van hier tot decennia terug, waar ik nog nooit iets van gehoord heb. Thurston Moore is zo iemand. Ik heb niets van de man in welke vorm dan ook.

Het is 2017 en Rock And Roll Consciousness lag voor me. Eerst een tijdje genegeerd en toen toch maar eens geluisterd. Dat klonk toch wel heel lekker en bij vlagen spannend, ondanks de enorme lengte van nummers. Het volgen van de langzame wendingen in de opbouw, de abrupte veranderingen, lekkere melodieën. Het kwam allemaal voorbij.

Nu is zijn stem niet om over naar huis te schrijven. Bijna gefluister over sonische stormen heen. Het past wel prima bij deze muziek. Ik merkte dat ik hem steeds welkom heette, zodra hij in een nummer invalt.

Wat mij ook bevalt, is dat de vier muzikanten alle de ruimte krijgen voor hun geluid. Ieders bijdrage is een onderdeel van de nummers en niet een ondersteuning die ondergeschikt is gemaakt. In die zin is het echt de Thurston Moore Group en niet een soloplaat. Een jazz aanpak op een rockplaat, want zo kan Rock And Roll Consciousness toch wel genoemd worden. Ondanks het experimentele karakter wordt hier gerockt, met af en toe een Zappiaans intermezzo van lead gitarist James Sedwards of een swing naar Nirvana.

Dit album heeft nummers die het mogelijk maken om mee weg te dromen, bijna in een meditatieve staat te geraken. Thurston Moore heeft mij flink verrast en dat is altijd leuk op zijn tijd.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Vanwege de positieve reacties tijdens het Best Kept Secret optreden mij verdiept in dit album van Thurston Moore.
En het begint gelijk al veel belovend; Exalted roept de sfeer op van The Diamond Sea, met vervolgens een geweldig stuk gitaarwerk.
Halverwege gaat het over in een dronestuk in de stijl van de latere Swans en Godspeed You Black Emperor!
Als dan de zang ook nog invalt heb ik helemaal het wow! gevoel.
Dit kan zich meten met het beste Sonic Youth werk.
Behalve aan Washing Machine moet ik ook aan albums als Sister en Daydream Nation denken; voor mij wel behorende tot hun beste werk.
Bij Cusp moet ik aan U2 denken; het gitaarspel lijkt veel op dat van The Edge (het intro van Where The Streets Have No Name), en qua sfeer sluit het aan op hun The Unforgettable Fire album; net wat rauwer allemaal, maar behoorlijk toegankelijk te noemen.
Turn On begint met een heerlijk stuk Dreampop, met de versnelling gaat het vervolgens weer richting Sonic Youth, maar wat straalt Rock N Roll Consciousness een rust uit; eigenlijk is alles hier in evenwicht.
Dan krijgen we vervolgens zelfs nog een Santana achtig stuk gitaar, waar je het helemaal niet verwacht.
Steeds meer krijg ik het gevoel dat Moore toch wel de drijvende kracht bij Sonic Youth is geweest.
Smoke of Dreams heeft zelfs een heus blues intro. Ook hier hoor ik later invloeden van U2 terug (11 O, Clock Tick Tock). Nooit geweten dat Moore zo’n veelzijdige gitarist is, vaak overheerst de noise.
Bij afsluiter Aphrodite is de kenmerkende Sonic Youth sound nog het meest hoorbaar; de gitaar kronkelt onvoorspelbare hoeken in, en huilt als een geslagen hond.
Toch past het prima tussen de rest; zelfs dat abrupte einde stoort totaal niet.
Het is over het algemeen allemaal een stuk rustiger, maar zeker geen ouwe lullen muziek.