Booker Ervin - The Freedom Book (1964)

Dit is een prima album. Booker Ervin werd in zijn tijd als een verdienstelijk, maar weinig innoverend tenorspeler gezien, maar op dit album wordt zeer gedegen gemusiceerd en worden al te platgetreden paden vermeden door de muzikanten (o.m. Jaki Byard op piano en Richard Davis op bas).

Ik zou dit als zgn. 'freebop' classificeren. Mij smaakt het in ieder geval wel.

Waarom is Alan Dawson (drum) niet veeeel bekender ? Geweldige drummer.

Over onbekende grootheden gesproken....Jaki Byard

en dan natuurlijk nog Booker Ervin zelf....zijn spel begeeft zich ergens tussen hard en post bop. Lekker energiek en origineel. Ervin weet (op dit album) een eigen geluid te vinden.

En de drumleraar van Tony Williams (volgens het cd-boekje), zegt eigenlijk al genoeg.

Ja...die (An)Tony heb ik ook ïn "the picture" ...erg goede drummer. Speelt lekker los, met hier en daar een creative uitspatting.en weet daarbij het geheel bij elkaar te houden...in dienst van het collectief zonder saai te worden of weg te vallen....Wat Dawson op dit album ook doet.

aangezien williams een van mijn favoriete drummers is en ik booker ervin erg kan waarderen ben ik wel benieuwd naar dit album.

Met: Booker Ervin (tenorsax): Jaki Byard (piano); Richard Davis (bas); Alan Dawson (drums)

De eerste jazzartiest die ik echt leerde waarderen was Charles Mingus, en daarmee is Booker Ervin, die op veel van de belangrijkste platen van Mingus meespeelt, een van de eerste jazzsaxofonisten die ik bewust hoorde. Het solowerk van Ervin heeft me nog niet echt kunnen bekoren, totdat een paar weken geleden het kwartje viel bij deze.

Dit klinkt verder niet heel erg als Mingus, maar het doet me daar wel een beetje aan denken omdat het (voor hardbop-begrippen) redelijk complex is, maar ook lekker rommelig en vuig, muziek met een grote emotionele directheid. Freedom Book is een correcte benaming. Het is zeker geen free jazz, maar er zit een soort combinatie in van virtuositeit en creatieve dwarsheid waarbinnen Booker Ervin boven zichzelf kan uitstijgen als saxofonist (hoor hem lekker tekeergaan in 'Grants Stand').

Dan moet je ook een band om je heen hebben die elkaar goed aanvoelt (bij Prestige in 1964 zal er niet veel tijd zijn geweest om te reperteren) en die ook kunnen boeien als de saxofonist even niet speelt. Dat doen ze hier met verve. In andere berichten wordt al aangehaald dat vooral drummer Dawson uitblinkt: hij houdt een constante spanning in de muziek zonder het ritme teveel strak te willen trekken. Het is een soort postbop-benadering die zijn tijd eigenlijk vooruit was, terwijl de plaat nergens wegzakt in gezemel in de ruimte. Mooie muziek!

Wat een ontzettend lekkere plaat deze. En dat voor een Prestige-plaat. Zorgt er wel voor dat ik flink wat meer van Booker Ervin zou willen horen. Een artiest die ik volgens mij alleen van naam ken, maar verder niet echt goed ken. Cry Me Not is echt fantastische vertolkt hier.

Maar het is ook vooral Jaki Byard die de show hier steelt.