Booker Ervin - The Freedom Book (1964)

Met: Booker Ervin (tenorsax): Jaki Byard (piano); Richard Davis (bas); Alan Dawson (drums)

De eerste jazzartiest die ik echt leerde waarderen was Charles Mingus, en daarmee is Booker Ervin, die op veel van de belangrijkste platen van Mingus meespeelt, een van de eerste jazzsaxofonisten die ik bewust hoorde. Het solowerk van Ervin heeft me nog niet echt kunnen bekoren, totdat een paar weken geleden het kwartje viel bij deze.

Dit klinkt verder niet heel erg als Mingus, maar het doet me daar wel een beetje aan denken omdat het (voor hardbop-begrippen) redelijk complex is, maar ook lekker rommelig en vuig, muziek met een grote emotionele directheid. Freedom Book is een correcte benaming. Het is zeker geen free jazz, maar er zit een soort combinatie in van virtuositeit en creatieve dwarsheid waarbinnen Booker Ervin boven zichzelf kan uitstijgen als saxofonist (hoor hem lekker tekeergaan in 'Grants Stand').

Dan moet je ook een band om je heen hebben die elkaar goed aanvoelt (bij Prestige in 1964 zal er niet veel tijd zijn geweest om te reperteren) en die ook kunnen boeien als de saxofonist even niet speelt. Dat doen ze hier met verve. In andere berichten wordt al aangehaald dat vooral drummer Dawson uitblinkt: hij houdt een constante spanning in de muziek zonder het ritme teveel strak te willen trekken. Het is een soort postbop-benadering die zijn tijd eigenlijk vooruit was, terwijl de plaat nergens wegzakt in gezemel in de ruimte. Mooie muziek!