Junius - Eternal Rituals for the Accretion of Light (2017)

Eerste luisterbeurt net achter de rug: klinkt niet slecht. Beetje een mix tussen Anathema en Katatonia. Veel melancholie, meeslepende passages ... Of het het niveau van de twee voornoemde bands haalt is nog niet echt duidelijk na een eerste keer luisteren.

Heb net Clean the Beast gehoord en dat is toch wel bijzonder indrukwekkend. Ga deze plaat zeker kopen.

Deze amerikaanse band bestaat al sinds 2004, maar ik had nog niet eerder van hen gehoord. Op basis van dit nieuwe album ga ik de rest van de discografie zeker verkennen, want de progressieve metal smaakt zeker naar meer. Invloeden van bands als Katatonia en Anathema zijn duidelijk waarneembaar, maar Junius weet toch iets geheel eigens toe te voegen, waardoor de muziek een apart en mysterieus sfeertje meekrijgt. De beste (en meest stevige) songs bevinden zich aan het begin van het album; tegen het einde zakt de boel helaas wel flink in.

Ondertussen verschillende luisterbeurten achter de oren. Niet elk nummer haalt een even hoog niveau, maar dit is best goed! Als ik vergelijk met wat ik al gehoord heb van de nieuwe van Anathema, dan vrees ik dat Junius er met kop en schouders bovenuit steekt. Geen eindeloze herhaling en gewauwel, maar afwisseling, spanning, duidelijke opbouw ... Hier wil ik wel meer van horen.

Eternal Rituals for the Accretion of Light is een album dat goed voor de dag komt met een aantrekkelijke mix van meeslepende, melancholieke post-punk en prog/post-metal. In een voor mij overwegend matig muziekjaar is het gewoon eventjes wat beter zoeken, maar ze zijn er natuurlijk wel! De albums die echt de moeite waard zijn en ook nog in Alicia's straatje passen.
Maar deze Junius was daarentegen snel gevonden en zeker ook goed bevonden. Nog bedankt voor de tip buso bij Anathema. Hier wil ik ook wel meer van horen!

De zang doet mij een beetje denken aan Voyager. Klinkt idd goed. Maar eens verder uitpluizen.

Halfje erbij. Dit omdat de wildemannen uit het ondoordringbare Achterbos weer akelig dichtbij zijn gekomen.

Met 'Eternal Rituals for the Accretion of Light' heeft Junius een plaatsje verdiend in mijn persoonlijk lijstje 'Top Albums in 2017'. Of ze op het einde van dit jaar ook echt in mijn top 10 zullen belanden is natuulijk nog niet zeker maar ze zijn wel een goede kanshebber.

Waarom? Er hangt een speciale melancholische sfeer op dit album die mij in positieve zin aanspreekt. Wat ik meestal ondervind in dit genre is dat nummers na enige tijd op elkaar beginnen te lijken. Bij Junius zijn ze niet vergeten om sterke refreinen te schrijven en daardoor kan je hier de nummers wel uit elkaar houden.

Zoals bij eerdere berichten ook al aangegeven is vooral het eerste deel heel erg sterk.
'Telepaths & Pyramids' vind ik ook nog goed, de daaropvolgende nummers net iets minder. Volgens mij staan ze misplaatst op het album. Misschien was het beter geweest om bijvoorbeeld 'Masquerade in Veils' ergens als rustpunt in het midden te zetten.

Als ik alle pro's en contra's in de blender mix, dan is een heerlijke shake het resultaat!

Het eerste deel is inderdaad het sterkst, maar met Black Sarcophagus sluit het album toch ook prachtig af, vind ik.

Volledig mee eens!