The Sundays - Reading, Writing and Arithmetic (1990)

Tof album... Here's Where The Story Ends is wel een erg mooi liedje. Verder is dit eigenlijk van voor mijn tijd, ik weet dan ook helemaal niets van The Sundays, behalve dan dat ik toevallig deze LP heb (omdat ik eerder genoemd liedje ooit 's in MTV's Alternative Nation langs zag komen).

Tsjaaah, The Sundays, briljant Britpop bandje. Hun debuut was een enorme hype in 1990. Gesproken werd over een kruizing van The Smiths en Cocteau Twins. En zangeres Harriet Wheeler had een gouden keeltje. Deze CD behoort zeker tot mijn favorieten, maar helaas hebben ze daarna nog slechts 2 mindere platen gemaakt. Net als bij The Stone Roses een voorbeeld van een belofte die nooit wordt waargemaakt, maar dit debuut blijft staan als een huis.

sterk album.
waren hun maar zo groot geworden als de cranberries.
wie ik persoonlijk niks vind.

4.

Here's where the story ends is toch wel een van de mooiste nummers van de 90's.
Die zangeres heeft idd wel wat van een vrouwelijke Morrissey.

Erg mooi dit... Ken het nog niet erg lang, maar na een aantal maal luisteren kom ik tot 4,5*. De omschrijving 'The Smiths met een vrouwelijk Morrissey' komt inderdaad het meeste in de buurt...

Zeker, lekker melangolische plaat, schitterend vastgelegd.

Soort vrouwelijke Smiths inderdaad...
Eerste wat ik van ze hoorde was natuurlijk de single:

it's that little souvenir of a terrible year
which makes my eyes feel sore
and who ever would've thought the books that you brought
were all I loved you for

Prachtig hoor.

Inderdaad een lekkere CD uit de begin negentiger jaren. Ik was er destijds vlot bij om deze CD te kopen. Ze werden vergeleken met The Smiths, en aangezezien dat een van mijn favoriete groepen is!!! Helaas werd daarna het niveau niet meer gehaald.

precies

Dankzij de positieve reacties op MM aangeschaft, en zeker en vast geen spijt van. Fraaie plaat, als je houdt van kwalitatieve ietwat dromerige of melancholische popmuziek kan je deze echt blind aanschaffen.
Combinatie van erg mooie gitaren én een fraaie stem.

probeer de Cardigans eens, lijkt wel de reincarnatie van ....

Nog eens een berichtje bij dit album, wat volgens mij toch één van de meest ondergewaardeerde albums is op deze site. 38 stemmers, nou ik weet vrij zeker dat dit album bij 90% van de liefhebbers hier niet zou tegenvallen (het gemiddelde liegt niet). Een must voor elke zichzelf respecterende Britpop fan.
Ander werk van de band heb ik niet, maar deze is zijn aanschaf toch meer dan waard, alleen al omwille van de topsingles can't be sure en here's where the story ends.

Prachtige cd. Paradepaardje is natuurlijk Here's Where The Story Ends, maar de rest van het album is van net zo'n hoog niveau, alleen net wat minder radiovriendelijk.

De vergelijking met The Smiths was ook voor mij de reden om dit eens te proberen.

Inderdaad een pareltje, na jaren blijft het toch boeiend ondanks de weinig variatie op de plaat.

Persoonlijke favoriet: I kicked a boy.

Ik heb ze zelfs nog twee keer live zien optreden in Tivoli Utrecht, en tijdens Huispop? Een klein popfestival in Huizen NH (samen met de Dijk en Normaal als ik me niet vergis).

Erg gezellige optredens maar echt knallen deed het natuurlijk niet, gezien hun albums. Tweede heb ik nooit meer aangeschaft al zegt die hoes met de pop me wel wat. Misschien opgenomen en vergeten , dat zegt genoeg.

Deze ben ik nooit vergeten. Heerlijke plaat.

Mooie hoes......lijkt wel veel op die van Fossil Fuel' van XTC.....'
Mooie, breekbare muziek die ik eigenlijk niet meer luister.....waarom eigenlijk...?

Ach Harriet, wat heb je toch een heerlijke stem. En wat een mooie melancholieke liedjes.

Als ik de term melancholieke liedjes hoor, moet ik altijd gelijk aan de sfeer van deze band denken (en dan vooral aan de combinatie tussen de stem van Harriet Wheeler en het gitaargeluid).

a blast from the past! ... briljante album uit de indie scene van begin jaren 90!

Inderdaad wonderschoon dit debuutalbum van The Sundays. Een zachte breekbare stem, heldere "Smiths achtige" gitaar en werkelijk prachtige liedjes. Hoe vaak heb ik Here's Where The Story Ends, I Kicked A Boy en Can't Be Sure wel niet gedraaid. Echt ontelbare keren. De liedjes hebben iets liefs maar ook iets mistroostigs. Vooral in de donkere dagen kun je je opwarmen aan dit fraaie album.

Harriet is als een kruising tussen de Cocteau Twins' Liz Fraser en All About Eve's Julianne Regan. En dat is verdorie niet mals!
Waarom gaan er nou toch maar 10 platen in zo'n top10....

Het veelgedraaide nummertje Here's Where My Story Ends, kende ik al van op de radio, ik heb dit album nu thuis liggen van vrienden, ik moet zeggen, het is een - rijkelijke late - ontdekking.
Klinkt erg fris, doet me denken aan vroege plaatjes van Cranberries of Edie Brickell. ****

Can't Be Sure is zo mogelijk nog mooier dan Here's Where The Story Ends. Briljante Britpop.

Waarom nou dat laatste ene woord "Britpop" - krijg ik last van mijn Ho-asis/Blur-red vision-syndroom. En volgens doktersrecept is daar maar 1 (paarde)middel voor:''a firm shot of Dalwhinnie".

Ik vind 't gewoon mooi - en ik ben op zoek naar het vinyl!
"This Is Where the Story Ends" nou nee, daar begon het! Hele broze, fragiele (dream)pop - zo noemen ze in de USA ook wel de Cocteau Twins.

leuk plaatje voor in de zomer , prachtige nummers en zeer mooi gezongen door het mooie zangeresje ,

can't be sure en vooral i kicked a boy zijn zeer goed

"You're a dirty old man!"

Bij drie graden boven nul?

Klinkt als een combinatie tussen Cocteau Twins en Cranberries, ten tijden van hun eerste album.
Mooi album.

Iemand nog op zoek naar dit album op vinyl? Ik heb er twee.

Denk het dromerige van Cocteau Twins, de melodieën van The Smiths en de productie van The Go-Betweens bij mekaar, en je krijgt The Sundays: een zeer genietbaar popgroepje dat voornamelijk steunt op de hemelse stem van zangeres Harriet Wheeler.

En nu ik het zo eens bekijk, herhaal ik quasi iedereen die hierboven reeds postte.. maar ga het toch laten staan, de vorige post is immers al van meer dan een jaar geleden! Dit album verdient beter!

Drie keer beluisterd vandaag (ja het luistert lekker weg) en er toch een halfje bij gedaan.

Luchtige muziek, maar nooit gemakzuchtig. Hoewel behoorlijk poppy gaan de melodieën niet vervelen. Heerlijk fris gitaarspel ook. En aangenaam melancholisch, zonder ook maar even zwaarmoedig te worden.

The Cranberries hebben hier ttv hun debuut goed naar geluisterd, maar deze parel niet weten te evenaren.

4,5*

Heel goed album, zo goed dat ik 'em tweemaal heb op vinyl!