Joan Shelley - Joan Shelley (2017)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Ken deze Folk artieste uit Louisville niet maar ben wel benieuwd. Haar gezicht komt me bekend voor maar weet niet waarvan...

Dankzij Popmagazine Heaven ontdekte ik de Amerikaanse singer-songwriter Joan Shelley bij de release van haar tweede soloalbum Electric Ursa in 2014, reeds een jaar later volgde Over and Even. Beide albums konden mij zeker bekoren, maar ondanks haar fraaie zang wist ze me niet echt te raken.

Op haar nieuwe, eponieme album Joan Shelley gebeurt dit echter wel. Echt mijn vinger op leggen kan niet waarom dat is, muziek is gelukkig geen exacte wetenschap. Misschien heeft het te maken met het feit, dat ze afwisselend akoestisch en elektrisch begeleid wordt.

Producer Jeff Tweedy (Wilco) heeft gekozen voor een sobere, maar zeer doeltreffende begeleiding. Naast zijn zoon Spencer op drums, zijn ervaren krachten ingehuurd als James Elkington en Nathan Salsbury. Beide heren brachten samen een paar jaar terug het uitstekende album Absace uit en vormen dus een ingespeeld duo.

Nergens treedt de begeleiding op de voorgrond, alles geheel in dienst van de liedjes. Het repertoire bestaat uit country- en folksongs, vandaar dat zich al snel een vergelijking opdringt met Gillian Welch en Dave Rawlings. Liefhebbers van dit duo gaan dit album meer dan waarschijnlijk appreciëren. Pull Me Up One More Time zou overigens niet misstaan hebben op een Fairport Conventionalbum.

Echte uitschieters zijn er niet te vinden. Het is wel een echte groeiplaat, die snel aan zeggingskracht weet te winnen. Deze geweldige zangeres is 1 september te zien op Into the great wide open op Vlieland. Helaas is dit de enige show in ons land en is bovendien al uitverkocht. Maar hopelijk volgen er nog meer, want ze verdient absoluut een grotere bekendheid.

Joan Shelley - Where I’ll Find You - Later… with Jools Holland - BBC Two - YouTube

Heerlijke bandcamp vondst. Heldere, ongekunstelde stem zingt intieme liedjes in wiegende walstempo’s. Begeleid door achtergrondgitaartjes a la Richard Thompson, meer Engels dan Blues; mij doet het sterk denken aan een moderne reïncarnatie van inderdaad Fairport Convention ten tijde van Sandy Denny. En dan wel reïncarnatie als in wedergeboorte: geen kloon maar net als iedere boreling tijdloos passend in haar tijd. Moet nodig eens kijken of ze eens in de buurt komt.