McCoy Tyner - The Real McCoy (1967)

McCoy Tyner is een van die muzikanten die enkel kwaliteit heeft afgeleverd, vooral dat wat hij voor het Bluenote label heeft opgenomen, kan iedere jazzliefhebber zonder problemen aanschaffen (zeker met de absurd lage prijzen voor oude bluenote jazz cd's )
McCoy Tyner heeft ook in de band van Coltrane gespeeld en dit is een van zijn eerste "solo" albums (als bandleider dan..) Dit werk kan gerust met het beste van Coltrane vergeleken worden.( gewaagde uitspraak )

Ik ben de eerste die op dit album stemt en dat verbaast me toch enigzins. Kijk eens op andere consumenten/liefhebber site's hoe hoog dit album scoort en.....laat maar, gewoon blindelings kopen of bestellen.

Inderdaad een mooi album en waarschijnlijk een van de belangrijkste in Tyner's solowerk. De vijf composities zijn van hemzelf, je hoort hier en daar duidelijk de invloeden vanuit het Coltrane quartet.
Met dit verschil dat de pianopartijen meer ruimte innemen, meer gearticuleerd en een grotere variatie in toonsoort en dynamiek hebben. De tenorsax van Joe Henderson wringt wat mij betreft hier en daar, vooral in de snellere passage's, waardoor het niet altijd even lekker klinkt. In zijn geheel is het zeker een fijn album, maar wordt er niet "lyrisch" van.

Idd een plaat die je, als een beetje ervaren jazz liefhebber, blind kunt aanschaffen. Ligt prettig in het gehoor. Maar deze behoort echter zeker niet tot mijn jazz-favo's. Daar vind ik 'm niet spannend genoeg voor.

Probeer eens wat free jazz, da's pas spannend.

Wat een heerlijk plaatje is dit!

Ja, leuk free-jazz: vooral jezelf ermee plezieren!

Heel erg lekkere jazz dit, van een beetje freaky tot aan wat relaxter. Dit is wel zo`n plaatje dat mij kan bekoren.

Heerlijke muziek; ben ik gek als ik zeg dat ik het erg op A Love Supreme vind lijken? Nou heb ik wellicht nog te weinig jazz gehoord om daar echt een uitspraak over te doen, maar natuurlijk klinkt het al soortgelijk aangezien de pianist hetzelfde is, en bovendien zou ikzelf Joe Henderson niet kunnen onderscheiden van John Coltrane. Ten slotte is de drummer ook nog hetzelfde.

Anyway, een mooie afwisseling tussen energieke en meditatieve stukjes; echt wat voor mij. 4,5*, en gelijk besteld!

Ik vind de platen niet echt op elkaar lijken Frank maar toch begrijp ik wel een beetje wat je bedoeld. Het bezit grotendeels diezelfde energie die ook veroorzaakt door diezelfde spelers Elvin Jones en McCoy Tyner. Inderdaad een heerlijke energieke plaat dit. Luister al zo lang naar jazz maar ben pas sinds kort flink Joe Henderson aan het uitpluizen.

RIP McCoy, vandaag op 81 jarige leeftijd overleden.

Mijn werkdag zit er op. Tijd voor Contemplation.

Zijn eerste plaat voor Blue Note, en ook zijn eerste plaat sinds jaren. Hij schijnt het erg moeilijk te hebben gehad om zijn plek af te staan aan Alice Coltrane bij John Coltrane, maar aan de andere kant had McCoy ook moeite met de muzikale richting die John Coltrane was ingeslagen.

Op deze soloplaat heeft McCoy de ritmesectie van het Coltrane-kwartet paraat en die zin kan dit ook als een vervolg op het Coltrane-kwartet gezien worden, sans Coltrane en mét composities van McCoy, die alle vijf ijzersterk zijn. Henderson neemt de rol van Coltrane over.

Voor mensen die het moeilijk vinden waar Coltrane mee bezig was rond deze tijd, is deze McCoy een aanbeveling. En ik kan zelf niet anders concluderen dat deze pure jazzplaat gewoon een meesterwerk.

Zo'n plaat die je af en toe uit de kast trekt en waarvan je weet: dat gaat weer genieten worden.

Een line-up met bandleider McCoy Tyner (piano), Joe Henderson (tenor sax), Ron Carter (bas) en Elvin Jones (drums); garantie op succes, zou je toch denken?

Jazeker, luidt mijn oordeel. McCoy Tyner nam op 21 april 1967 in kwartet dit vijftal eigen composities op, nummers met niet mis te verstane titels. Opener Passion Dance klinkt daadwerkelijk enorm gepassioneerd, met wervelend pianospel van Tyner en een bij momenten dolgedraaid toeterende Henderson. De tweede compositie geeft dan weer wat respijt; het langste nummer maakt ruimte voor rust en contemplatie.

Four by Five en Search for Peace zijn oer- en oerdegelijk, en afsluiten doet het viertal met Blues on the Corner, volgens Tyner zelf geïnspireerd door de buurt waar hij opgroeide en speelde met andere jonge gastjes. Nou, geïnspireerd klinkt het zeker!

4 sterren

Vandaag binnengekomen in de post op vinyl, de Classic Vinyl Series-uitgave van 2020. Hij stond al een tijdje op mijn verlanglijstje maar ik kwam hem even nergens nieuw tegen. Typisch zo'n plaat die je voor het eerst op vinyl hoort en die dan eigenlijk nóg iets beter was dan dat je herinnerde.

Eindelijk heb ik hem dan ook binnen. Ik was bijna vergeten dat ik deze in back-order had. Ook als Blue Note Vinyl Classic en hij klinkt nog beter en mooier dan de stream-versie waarmee ik kennis heb gemaakt met de plaat.

Contemplation blijft één van de mooiste songs ooit. Die sound van Henderson is ook zo verslavend mooi. En uiteraard McCoy zelf.

Pas nu kom ik erachter waar 'The Real McCoy' voor staat; deze Tyner was dan ook wel the real deal

In het kader van 'dit album heb ik intussen wel al lang genoeg opgespaard' werd het vanavond eindelijk eens tijd om deze parel op te leggen. Eigenlijk heeft dit album simpelweg alles en dat bedoel ik dan in de beste zin van het woord. Tyner tovert erop los op het klavier, Henderson vult prachtig aan, het duo Carter en Jones laten zich hier en daar ook van hun gedreven kant horen. Enkel met het derde nummer zakt het niveau een klein beetje, maar het blijft alsnog een genietbaar nummer - de rest behoort wat mij betreft tot jazz van de allerbovenste plank.

Omdat ik vip-lid ben mag ik per plaat 5 favorieten aanvinken, zo ook hier alle vijf de nummers als favoriet aangevinkt.