The Moody Blues - Prelude (1987)

Verzameling non-album nummers uit de jaren '60 die later weer op extended editions zijn uitgebracht. Alleen voor Gimme' a Little Somethin' geldt dat niet. Die kun je alleen op cd op Prelude vinden, althans voor zover ik kan nagaan.

Gimme a little somethin' vormt samen met de daaropvolgende vier tracks de vierde (studio-)vinylkant van Caught live + 5 uit 1977, dat inmiddels ook (keurig geremasterd) op CD is verschenen.

Deze zou ik dan wel ter completering op lp willen mijn Moodies-collectie. Zijn er meer van dit soort interessante verzamelalbums?

Voor alle duidelijkheid:
• tracks 1 (Hayward) en 2 (Pinder) vormen samen de allereerste single van de Moody Blues Mk II, dus met Justin Hayward en John Lodge in plaats van Denny Laine en Clint Warwick (mei 1967);
• tracks 4 (Pinder) en 3 (Hayward) vormen samen de tweede single van die bezetting (augustus 1967);
• track 5 (Hayward) is het B-kantje van Nights in white satin (november 1967);
• track 6 (Pinder) is het B-kantje van Ride my see-saw (oktober of november 1968);
• tracks 7 t/m 11 (resp. Lodge, Pinder en 3x Hayward, opgenomen in 1967-8) zijn ook terug te vinden als vinylkant 4 op het live-album Caught live + 5 (concert uit 1969, released in 1977);
• track 12 (Edge/Knight) is een van op het einde van Days of future passed "losgemaakt" fragment en verscheen eerder op de compilatie This is the Moody Blues uit 1974.
        De eerste vijf nummers zijn inmiddels ook te vinden op de remaster van Days of future passed uit 2008, en A simple game staat op de remaster van In search of the lost chord uit 2008.
        De eerste zes tracks geven een aardig beeld van de nieuwe bezetting op zoek naar hun identiteit, met op de eerste single een lekker up-tempo-folkpop-nummer van Hayward tegenover een up-tempo-bluesy nummer van Pinder dat nog uit de tijd van Denny Laine stamt en nu opnieuw is opgenomen, maar dat helaas ontsierd wordt door melige shoop-shoop-achtergrondzang. De A-kant van de tweede single heeft daarentegen al veel meer hun latere "definitieve" sound dankzij Pinders mellotron, terwijl de B-kant ervan dan juist weer een matige sixties-rocker van Hayward bevat, alsof ze op beide singles op de A-kant iets nieuws en de B-kant nog iets traditioneels wilden brengen. De definitive omslag op deze compilatie komt met Cities dat naadloos op Days of future passed zou hebben gekund (ook vanwege de tekstuele invalshoek van de weerzin tegen de drukte van de grote stad, vergelijkbaar met Peak hour), en op A simple game (ten tijde van het tweede album In search of the lost chord) heeft de band al volledig z'n draai gevonden – als ze hadden besloten om dit geweldige en meeslepende nummer op bijvoorbeeld A question of balance te gebruiken zou me dat niet hebben verbaasd. (In 1971 werd het een Engelse #3-hit in de versie van de Four Tops, met Moody Blues-producer Tony Clarke achter de knoppen.)
        Ik heb mijn vinkjes gezet bij tracks 1, 5 en 6; de vijf "nieuwe" nummers (dus 7-11) vind ik eigenlijk niet meer onder de Prelude-paraplu vallen omdat zowel composities als sound al getuigen van de klassieke Moody Blues in volle glorie, maar voor wie Caught live + 5 niet heeft zijn ze natuurlijk een waardevolle toevoeging, en met name King and queen en What am I doing here zijn echt wonderschoon. Als geheel is dit album een leuk hebbedingetje voor completisten zoals ik, en in muzikaal opzicht voor mij persoonlijk méér dan interessant.