Jon Lucien - Rashida (1973)

Heb deze plaat nu een aantal keer beluisterd en nog weet ik niet zo goed wat ik ermee aanmoet. Zo vind ik de titeltrack echt een absolute wereldsong, maar is het album over het algemeen toch niet zo mijn ding. Ik mis de schwung er een beetje in.

Jon Lucien heeft een prachtige 'gevoelige' stem. Je kan deze vergelijken met Terry Callier. De nummers op dit album zijn goed verzorgd met prachtige orchestraties. Heerlijke chill out muziek, zijn tijd ver vooruit!

De naam Terry Callier is inderdaad nooit ver weg bij Jon Lucien, niet alleen vocaal gezien. Rashida vormt een mooie compagnon tot diens What Color Is Love, ook uit 1973, het serene broertje zeg maar. Want hoewel de stem dezelfde diepgang heeft en de composities even rijk georchestreerd zijn is het gevoel veel zachtaardiger. Geen onheilspellende composities of verreikende gedachten, gewoon liefde voor planeet en zijn schepsels, meer specifiek: Luella, Shana, Rashida, Esperanza en vast nog een aantal andere eeuwige liefdes... Zelfs titels als Satan en The War Song klinken zoeter dan ze aanvankelijk doen vermoeden. Zeemzoet is dan ook voor Jon Lucien weer een stap te ver, waardoor zijn muziek steeds een geloofwaardig karakter behoudt, de te gemakkelijke easy listening omzeilend. Daarvoor staat de zanger te scherp en zit het muzikaal te vindingrijk ineen: eens akoestisch dan weer lekker funky, steeds gelaagd om zijn unieke warme sound in te dekken!

Beetje zoet, maar wel lekker.

Het klinkt zwoel en luchtig en heeft toch genoeg bite. Zo'n album waarvan je alleen nog maar heftiger kunt verlangen naar de zomer.