Harry Styles - Harry Styles (2017)

Harry Styles werd op 1 februari 1994 geboren Redditch Worchestershire Engeland, midden in de populairste periode van één van de populairste boybands allertijden, Take That. Of Styles in zijn eerste levensjaren daarmee besmet is geraakt is mij niet bekend, maar toen hij in 2010 toe trad tot One Direction, hoopten hij en zijn bandmaatjes dat ze net zo populair zouden worden als Take That. Dat is wel gelukt, want vanaf het eerste 1D album “UP ALL NIGHT” uit 2011 is het (toen) vijftal zeer populair, vooral bij tienermeisjes. Het eerste solo album van Harry Styles is een zogenaamd self-titled album en laat niet typische boyband geluid horen, maar volwassen popliedjes, waarvan “SIGN OF THE TIMES” al een goede graadmeter was. “HARRY STYLES” is een zeer aardig album geworden, waarop hij meerdere stijlen uitprobeerd, waardoor het wat onsamenhangend over kan komen. Dat is het echter niet, omdat hij met zijn stem voor het bindende element zorgt. Zeer positief is dat Styles aan alle 10 liedjes heeft meegeschreven en dat hij daarmee een duidelijk signaal af wil geven: “ik kan het ook zonder de band”. Daarmee is er dan weer een overeenkomst met Take That, want diens eerste solo avontuur was van Robbie Williams en met hem heeft Harry Styles wel wat overeenkomsten. Als hij het succes van Williams zou kunnen evenaren, dan zou dat een geweldige prestatie zijn, zijn eerste album is een goede aanzet.

Dit album hebben we vandaag op het werk via Youtube geluisterd, vooral uit nieuwsgierigheid. Is zeker niet tegengevallen, Styles heeft een redelijk volwassen stijl en een stem waar voldoende variatie mee mogelijk is.
Opener Meet Me in the Hallway bevalt al meteen prima, lekkere drive. Het hier reeds meermaals genoemde Sign of the Times blijkt echter het prijsnummer van het album, al klinkt het niet echt heel origineel. Daarna gaat het echter nog wel eens mis. Bij Carolina dachten we in eerste instantie dat Youtube er een stukje reclame tussendoor had gegooid, maar dat bleek dus echt het intro van het nummer te zijn. Ook Two Ghosts weet niet echt te boeien en Kiwi is zelfs vrij vervelend. Gelukkig staan er nog wel wat nummers tussen die wel de moeite waard zijn, zoals Only Angel.
Een beetje een gemixt beeld dus. Styles heeft wel potentie, maar zal met meer sterk materiaal moeten komen om echt te overtuigen.

Ik heb nooit iets met One Direction gehad, ik kende de namen van de bandleden uit de media, maar dat was dan ook wel waar mijn kennis van deze band ophield. Toen ze op Radio2 de eerste solo single van Harry Styles aankondigden maakte ik meteen een spottende opmerking. Zelden zat ik zo fout, want Sign of the Times werd mijn favoriete nummer van 2017. Toch vergat ik om Harry verder te checken, zonde, want dit debuut album had mijn favoriete album van 2017 kunnen worden.
Is alles wat op dit album staat goed? Nee, met name nummers als Carolina en Woman doen mij weinig, maar openingsnummer Meet Me In The Hallway, het eerder genoemde Sign of the Times, Two Ghosts, Ever Since New York en From The Dining Table zijn naar mijn bescheiden mening schitterende nummers.
Er schijnen diepere betekenissen in zijn teksten schuil te gaan dan de meesten doorhebben (een verleden met één van zijn mede ex-bandleden), zo ja maakt dit de teksten van sommige nummers nóg mooier dan ze toch al zijn. Muziek als deze is een ware verademing tussen alle dertien in een dozijn troep die in de hedendaagse muziek te erg overheerst.
Laat je dus niet afschrikken door zijn One Direction verleden en geef Styles een kans. Ik kijk in ieder geval reikhalzend uit naar opvolger Fine Line (13-12-2019)!