Yo La Tengo - Summer Sun (2003)

Zeer gezapig album dat echter nergens eens een uitschieter kent.

Goh, is dat het eerste bericht na ruim 4 jaar ?

Ik vond de ze plaat enigszins teleurstellend na het magistrale "And then nothing ... " maar onderhoudend is ie toch zeker.

Búitengewoon relaxed, zelfs dusdanig dat je bewustzijn halverwege wegzakt in een soort slaaptoestand, waar je aan het eind weer uit tevoorschijn komt als de jazzy injecties voor enige pit zorgen.

De één zegt gezapig, de ander ervaart dat juist als relaxed, haha, jullie hebben het dus over hetzelfde maar het is inderdaad maar net hoe het je ligt. Ik vind het zelf in ieder geval een erg tof album, dus mij mag je ook zeker onder die tweede categorie scharen. Heerlijk dromerig album dat continu in beweging is maar tegelijktijd ook weer nergens heen gaat... Enigzins verbaasd ook toen ik las in de liner-notes welke gastmuzikanten hebben meegewerkt: Sabir Mateen, Daniel Carter, William Parker, etc. Holy crap, dat zijn nog eens namen die je niet snel zou verwachten bij een band als Yo La Tengo! En dan ook nog eens Paul Niehaus op steel...

Take Care is toch wel een sublieme Big Star-cover.

Little Eyes en vooral de tekst ervan is echt prachtig. Yo la tengo zoals ik het graag hoor.

Één van de minder aanspreekende YLT-platen maar nog steeds alleszins verteerbaar. Little Eyes, Season Of the Shark en Let's Be Still vind ik het mooist.

M'n 3e plaat van dit trio en het valt meteen op dat er over de hele plaat een wel heel lome sfeer hangt. Hier en daar een zitten wel wat meer uptempo nummers, die gekenmerkt worden door mooie loops en jazzy ritmes. Eentje voor de lome zomeravonden in het verschiet

Ingetogen, broeierig, knus, atmosferisch, harmonieus, melancholisch, intiem en vooral erg mooi. Een zwoele, sfeervolle, zelfbeheerste Yo La Tengo als deze kan ik erg waarderen. Het is een bijzonder onderhoudend album dat nergens echt uit de bocht vliegt maar ook nergens verveelt. De speelduur had misschien nét iets korter gekund. Nummers die net iets boven de rest uitsteken zijn wat mij betreft Today is the Day en Don't Have to Be So Sad en Take Care. Ook na al die jaren nog steeds een prachtig album. Eigenlijk best wel een tijdloos (en onderschat?) album gebleken.