John Mayer - The Search for Everything (2017)

Nu bezig aan de tweede luisterbeurt en voor mij klinkt dit als een return to form na twee (of drie als je battle studies meerekent) mindere albums. De gitaar staat weer meer centraal en Mayer speelt heerlijk laid back (hallo J.J. Cale), maar toch virtuoos. Op dit moment vind ik de nummers van Wave 1 en 2 de beste, maar dat kan ook komen omdat ik die al wat beter ken. Als Mayer op deze weg doorgaat mag hij dit jaar nog veel meer muziek uitbrengen (hij heeft toch gezegd dat hij een grote hoeveelheid nieuwe nummers had?). Uiteraard nog geen stem, die volgt pas als het album beter op me is ingewerkt.

Eindelijk het volledige album en dat op mijn verjaardag. Ik ga het cadeautje uitpakken.....

En die bevalt uitstekend. ...voorlopig 4.5*

Het ding wat mij ergert is dat John Mayer zei dat hij te veel nummers had om op een studio album te zetten,
vervolgens doet hij dit door alles in waves uit te brengen.
dus bij wave one zat er 4 nummers bij en bij wave two ook 4 nummers.
Dus dacht ik als hij zo veel materiaal heeft zou het wel een 3 lp editie zijn.
Daarna kregen we de waves wat underperformed zou zijn volgens Colombia Records.
En daarna werdt gelijk de full release aangekondigt.
Ik had gedacht aan 20 25 misschien wel een 30 nummer aankondiging.
Omdat Mayer zelf heeft gezegd dat het teveel voor een studio album zou zijn.
''Dus hoeveel nummers zijn het dan, zijn het 40 zijn het 50?''

HET IS ZIJN 12 NUMMERS!

Wat is volgens Mayer dan een normaal studio album 4 nummers?
Want dit is een standaard editie van een album.
Oke 8 van de 12 nummers waren al gereleased met de waves
De nummers zijn prima geschreven en vindt persoonlijk dat Love On The Weekend een van zijn beste mellow track is.
Waar ik zo op hoopte is dat die andere 4 tracks die niet in de waves zaten wat meer pit zouden hebben zoals het nummer Helpless.
Maar we krijgen daarvoor in de plaats het thema nummer van het album wat minder dan 2 minuten duurt .
overall een goed album maar zeer jammer dat er niet meer materiaal op staat en nummers met meer pit.

joko150 dit is nog maar het begin van wat er dit jaar uit gaat komen, in de hoes staat letterlijk vol. 1
hij heeft zelf al aangegeven nog meer uit te gaan brengen, maar dat de platenmaatschappij nu 12 nummers wilde.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: John Mayer - The Search For Everything - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De muziek van John Mayer heb ik tot dusver vrijwel volledig genegeerd (alleen de cover van Heavier Things uit 2003 komt me enigszins bekend voor).

De Amerikaanse muzikant stopte ik, grotendeels op basis van vooroordelen, in het hokje bij muzikanten als Jack Johnson en Jason Mraz en dat is voor mij een hokje waarin de muziek best lekker klinkt, maar het is ook muziek die verder helemaal niets met mij doet.

Toen John Mayer eenmaal een wereldster was geworden en met grote regelmaat opdook in de tabloids, was er voor mij helemaal geen aanleiding meer om naar zijn muziek te luisteren, tot ik bij toeval zijn nieuwe plaat aanklikte in Spotify.

De openingstrack van The Search For Everything klonk direct bijzonder lekker. John Mayer verrast met lome en soulvolle rhythm & blues, zoals die in de jaren 70 floreerde en bijvoorbeeld door Boz Scaggs werd gemaakt. Misschien niet heel vernieuwend, maar wel bijzonder smaakvol uitgevoerd met prima zang en uitstekend gitaarwerk.

Het geldt voor heel veel tracks op The Search For Everything. Ook in de wat meer folky songs doet John Mayer geen echt nieuwe dingen, maar zijn songs zitten echt heel goed in elkaar en worden prachtig uitgevoerd.

In tegenstelling tot de muziek van de eerder benoemde soortgenoot Jack Johnson, doet John Mayer op The Search For Everything meer dan alleen maar vermaken met lekker in het gehoor liggende songs. De Amerikaan kleurt vaker buiten de lijntjes dan ik had verwacht en maakt bovendien muziek vol emotie.

Hier en daar schuurt het dicht tegen een jonge Van Morrison aan, maar John Mayer heeft ook een opvallend eigen geluid. Het is een geluid is gevormd door de rijke historie van de popmuziek.

In de folky tracks klinken volop invloeden uit de Laurel Canyon scene van de jaren 60 door, maar John Mayer is ook niet vies van jams waarin invloeden uit de rhythm & blues en soul worden gecombineerd met heerlijk bluesy gitaarspel. Het is gitaarspel dat hier en daar herinnert aan de magie van J.J. Cale, maar John Mayer kan ook wat steviger of juist wat funkier uitpakken met zijn gitaar.

The Search For Everything klinkt veel aangenamer dan ik had verwacht en het is ook nog eens een plaat die lang blijft groeien. Waar ik in eerste instantie vooral werd vermaakt door de tijdloze en bijzonder aangenaam klinkende songs, ontdekte ik na verloop van tijd de gitarist John Mayer.

John Mayer onttrekt niet alleen wonderschone loopjes of fraaie solo’s aan zijn instrument, maar heeft ook een bijzonder eigen geluid, dat zijn songs voorziet van een warm en vol geluid. Het past allemaal prachtig bij zijn aangename stem, die is voorzien van een fraai rauw randje en doorleefder klinkt dan ik had verwacht.

Bij eerste beluistering was ik vooral verrast door al het moois op The Search For Everything, maar langzaam maar zeker raakte ik gehecht aan de mooie songs op de nieuwe plaat van John Mayer.

Ik schaam me diep dat vooroordelen de muziek van John Mayer zo lang buiten de deur hebben gehouden, maar ik ben ook blij dat deze nieuwe plaat wel een kans heeft gekregen en veel meer indruk heeft gemaakt dan ik in mijn stoutste dromen had verwacht.

John Mayer is misschien goed vol Ziggo Domes vol gillende tieners, maar hij maakt ook muziek die kwaliteit ademt en die ook bij de net wat minder uitbundige muziekliefhebber een gevoelige snaar moet kunnen raken. Ik durf inmiddels wel te beweren dat John Mayer met The Search For Everything niet alleen een verrassend aangename, maar ook verrassend overtuigende plaat heeft gemaakt. Ik zet hem maar weer eens op, voor de zoveelste keer inmiddels, en het is weer genieten. Erwin Zijleman

Hanteer jij een schaal van 4,0-4,5*, Erwin?

Nee, van 3.5 - 5 :-P
Ik doe alleen krenten uit de pop immers

De eerste drie albums van John Mayer heb ik altijd erg gewaardeerd. Daarna werd het voor mij allemaal wat minder. Meer Hollywood achtige muziek en bracht me weinig tot niet in beweging. In eerste instantie was ik dan ook niet heel nieuwsgierig naar de ep's die dit jaar zouden uitkomen. De eerste ep vond ik tegenvallen. Inwisselbare songs. Inmiddels heb ik ze wat vaker gehoord en zijn ze lichtjes gegroeid. De kwaliteit van de songs op de tweede ep verraste me. Heerlijk gitaarspel en een andere vibe/geluid als de afgelopen albums. En nu dan deze plaat, waarvan 8 nummers dus al op de twee ep's stonden. Ik ben onder de indruk. John Mayer is een begenadigd gitarist en hij heeft een lekkere stem. En met dit album sluit hij weer aan bij mijn muzikale smaak. Fijn!

De opener Still Feel Like Your Man is een soulvol uptempo nummer. Zet wat mij betreft meteen de sfeer, het is me meteen duidelijk dat ik meer van deze plaat mag verwachten als van de vorigen. Met Emoji of a Wave heeft John Mayer een lekker nummer te pakken. Mooie arrangementen op basis van gitaar en piano. Zo staan er nog meer op, denk aan : Love on the Weekend (een radio nummert) , In the Blood en You're Gonna Live Forever in Me. Deze laatste opent lekker zomers, met een fluitende man. Wat mij betreft is Helpless het lekkerste nummer op deze plaat. Rock en Soul geluid, lekker gecombineerd.

Al met al blijven de 4 nummers die op de tweede ep stond voor mij wel de besten van dit album. Maar ook de rest bevalt me zeker. Ik ben benieuwd of de beste man met nog meer muziek komt dit jaar.

Ja, dat geldt ook voor mij.
Maar wat een mooie nummers / waarom heb ik nooit eerder naar hem geluisterd.
Maar ik ga het wel goedmaken.
Te beginnen met een 4.5

Inderdaad verrassend goed dit. Ook ik heb de man danig verwaarloosd, terwijl vrouwlief een dubbelaar, nee volgens mij zelfs een driedubbelaar heeft. Love on the weekend had op het eerste gehoor ook van Jack Johnson kunnen zijn, maar als je beter luistert heeft zelfs dit nummer best wel stijl. Heb hem anderhalf keer gehoord, maar daar komen nog wel een aantal luisterbeurten bij. Enige jammere is dat het geen bijster goede zanger is.

Dat is dan een kwestie van smaak. Een goede zanger zijn in popmuziek is altijd discutabel. Is Joe Cocker een goede zanger? De ene vindt van wel en de andere vindt het verschrikkelijk. Ik vind de zang van John Mayer juist een pluspunt. Het is voor mij het totale plaatje. Goed in het gehoor liggende subtiele liedjes. Het zit (ook op tweede gehoor ) heel knap in elkaar, maar is toch toegankelijk. Heel knap. Komt trouwens live ook erg goed tot zijn recht; zelfs zijn stem.

Lekkere plaat weer hoor!

Vandaag aangeschaft en ben blij verrast. Nu pas 1 keer beluisterd maar dit album klinkt prima, vooral het nummer Helpless springt er voor mij uit.

Verdomme, wat was de man goed in Ziggo Dome afgelopen dinsdag. De nummers van dit album werden overtuigend gebracht, Helpless en Rosie als uitschieters, met heerlijke gitaarsolos als kers op de taart. Ook het trio was te gek om te zien. Zag dat hij woensdag een bijna volledig andere setlist heeft gespeeld... met Steve Jordan op drums en Pino op de bas kun je alles spelen blijkt maar!

cd of lp? En kun je iets zeggen over de meerwaarde van het fysieke exemplaar?

Op CD gekocht, geen bonustracks, gewoon 12 nummers.
Opname kwaliteit uitstekend, de meest nummers bevallen mij prima.
Zoals ik de plaat nu beoordeel kom ik op 4 sterren uit maar wil het album nog wel enkele malen beluisteren.

Heerlijk album met Helpless, Love On The Weekend en vooral het schitterende Rosie als absolute hoogtepunten.
Enkel het afsluitende nummer kan me minder bekoren maar dit is geweldige luistermuziek, uitstekend gitaarwerk met raakvlakken met JJ Cale en goed gezongen, ik vind John Mayer wel een fijn stemgeluid hebben.
Kom maar op met volume 2.

Deze plaat heeft mij zeer verrast, hij is de speler niet uit te slaan
Persoonlijk vind ik dit misschien wel zijn beste.
Het geluid is fantastisch en de nummers van grote schoonheid.

Love on the weekend, In the blood en Never on the day you leave zijn
tot heden de mooiste parels van dit album.
Jammer dat ik geen kaarten kon bemachtigen voor Ziggo.

Voorlopig 4,5

Eigenlijk is het te gek voor woorden dat ik me nooit eerder aan een vol album van John Mayer heb gewaagd. Een heerlijk kalm, funky album dat ook nog eens erg gevarieerd is. Intrigerende teksten, prachtig gitaarspel, en meeslepende nummers.

Fijne, gevarieerde plaat. Laid-back, maar in tegenstelling tot de vorige albums betekent dit niet dat het geruisloos voorbij gaat. Hier zit echt wel mooi spul tussen.

Heeft iemand het vinyl exemplaar? En zo ja zit dan daar een cdje bij? De plaat klinkt erg lekker en ik wil hem fysiek.

Yes, maar er zit geen CD bij.

Oké...bedankt voor de info. Bij born and raised zat er wel een cdtje bij, vandaar de vraag. Hoe is de (geluids) kwaliteit. Born and raised geeft wel meerwaarde tov Spotify en cd. Dat laatste is een kwestie van smaak misschien en niet objectief.

Klopt, bij Paradise Valley zat er ook één. Qua geluid klinkt de plaat erg goed (al is het een tijdje geleden dat ik hem geluisterd heb). De hoes is ook erg mooi uitgevoerd met nog meer tekeningen.

Vinyl inmiddels binnen en klinkt als een klok. Veel extra info en mooie hoes. Alleen jammer dat de hoes niet open klapt. Het is trouwens een 45 toeren plaat; dat was een verassing toe ie de eerste keer op ging.

Als ik deze plaat hoor in deze geluidskwaliteit en de teksten meelees en dan de plaat fysiek vastpakt is "het plaatje" compleet. Ik verhoogd naar 5*. Klasse plaat.

Ik ben inmiddels een fan geworden van John Mayer. Heerlijke stem, relaxte muziek, mainstream, en dus veilig. Er is geen enkel album van hem waar je je een buil aan kunt vallen. En je kunt er altijd lekker naar luisteren, tijdstip van de dag maakt niet uit. Ik vergelijk hem een beetje met J.J. Cale, maar ik vind zijn muziek beter.

In ieder geval één nieuw nummer "new light ". Hopelijk de voorloper van een nieuwe plaat?

Op de 1 of andere manier associeer ik John Mayer vooral met niks aan de hand achtergrond muziek, soms zelfs bijna liftmuziek.

Maar hij is er wel verdomd goed in.