Marc Almond - Fantastic Star (1996)

Er staan een paar leuke nummers op, maar dit album blijft toch wat minder lang houdbaar dan een aantal andere van deze zanger.

Dit is een album dat op het eerste gehoor een beetje 'plat' aandoet. Dit gecombineerd met de uptempo housebeats in een aantal nummers en het gevoel dat het album eigenlijk te lang in de studio is geweest (klinkt een beetje te gepolijst naar mijn idee), maakt het tot een van mijn minder favoriete Almond albums. Toch staan er een aantal songs op die absoluut de moeite waard zijn (en die ook mijn uiteindelijke score hebben bepaald..):
Child Star (heeft hij nog gezongen bij zijn laatste concert in Amsterdam ), The Edge of Heartbreak, Love to Die For, Betrayed en Come in Sweet Assassin.
Stuk voor stuk juweeltjes, die er wat mij betreft echt uitspringen op dit album!

Almond zelf was ook niet zo enthousiast over dit album. Toch zingt hij live regelmatig nummers van dit album zoals Child Star en The Idol (beiden in recentelijk in Amsterdam vertolkt) en ook Brilliant Creatures (die wel gepland was in Amsterdam maar om de een of andere reden niet werd uitgevoerd) wordt vaak live gezongen.
Als voorbereiding op dat concert kwam ook dit album voorbij en besefte ik dat het zo'n slecht album niet is door een paar uitschieters naar boven.

Door de redelijk generieke ritmes en nogal eenzijdig tempo van de nummers gaat dit best lange album aan 1 brij van muizek klinken zonder hoogte- of dieptepunten of onderscheid tussen de nummers. Het is me allemaal te hip bedoeld en Almond's zang wordt ondergesneeuwd door de productie.
Oftewel: mijn minst favoriete Marc Almond album...

Tijdens zijn optreden in Leeuwarden speelde Marc o.a. Child Star en Brillant Creatures van dit album. Reden om het album nog eens te herbeluisteren en ik kom tot de conclusie dat het toch meer waard is dan de 2 sterren die ik het eerder gegeven heb. Child Star is een prachtig RIghteous Brothers achtig nummer en Brilliant Creatures is sinds het concert niet meer uit mijn hoofd te branden. Maar ook nummers als Baby Night Eyes, Adored and Explored en Love to Die For mogen er zijn. Wel is het een CD die ik nooit in zijn geheel draai en waarbij de nummers alleen goed tot zijn recht komen, als de volume knop een standje hoger staat.

Wat mij opvalt is dat Marc het zelf niet zo'n denderend album vond maar dat hij de door jou genoemde nummers bijna altijd wel zingt (en inderdaad ook weer in Leeuwarden). Ook The Idol komt altijd wel voorbij net als afgelopen vrijdag.
Ik was heel blij geweest als hij Adored and Explored had gezongen maar vond deze nummers ook prima (volgens mij kwamen die in Paradiso 4 jaar terug ook voorbij).

Ik vond dit ook lange tijd niet zo'n goed album maar kijk daar nu toch wel anders tegen aan.

edit: ik lees nu pas mijn eigen opmerking van 17 november 2007. Wat opmerkelijk dat hij Brilliant Creatures toen wel op de setlist had staan maar niet gezongen heeft en nu dus wel (nu sneuvelden weer twee andere nummers). Child Star en The Idol gingen dus in de herhaling t.o.v. Amsterdam.

En dat nummer kwam de afgelopen dagen telkens als openingsnummer aan bod. Ik kan tevreden zijn

Dit album krijgt een Record Store Day release, en daarmee zijn nu zo'n beetje alle studio albums op vinyl verkrijgbaar (alleen Orpheus in Exile en Ten Plagues nog niet, maar die zijn minder interessant).

Er zal ander artwork gebruikt worden, het is een remaster en ze noemen het The Artist's Cut. Ook staan er zoals bij de andere recente 'first time on vinyl releases' extra tracks op.

Ik ben benieuwd of het anders gaat klinken. De nieuwe hoes vind ik in elk geval al fraai.

8’Fantastic Star’ is het voorlaatste studioalbum van Marc Almond dat ik ruim na z’n verschijningsdatum aanschafte, vermoedelijk in het prinselijk jaar 1999. Na ’Open All Night’ was ik er altijd als de kippen bij om kakelverse Almond-voer te verslinden – een kostbare hobby gezien zijn productiviteit. ’Fantastic Star’ bevat enkele lekkere uptempo nummers en meer (glam-)rock dan al zijn voorgangers. De eerste samenwerking met Neal X mag dan wel al dateren van het album ’Tenement’, op ’Fantastic Star’ is Neal omnipresent. En dat is hij ook op vrijwel alle volgende platen en optredens, de Russische zijsprongen en de Soft Cell-reünies niet meegerekend. Correct me if I'm wrong. Persoonlijk feitje: Neal en zijn pluimvee-ensemble Sigue Sigue Sputnik heb ik in 2001 op Eurorock Neerpelt aan het werk gezien, een jaar na Almonds passage aldaar.

’Fantastic Star’ baadt in overheerlijke kitsch. Als camp het Engelse equivalent is, wordt Almond veelvuldig met die twijfelachtige kunstvorm geassocieerd. Dat geldt ook voor het werk van Pierre en Gilles, die wellicht geen andere beroemdheid vaker vereeuwigd hebben dan Almond. Ik denk dat de zanger sinds ’Tenement’ en ’Absinthe’ vrede heeft genomen met dat pejoratief. Op ’Fantastic Star’ lijkt hij het kitsch-predikaat zelfs te cultiveren. Sta me toe die stelling met enkele subjectieve interpretaties te onderbouwen.

De albumtitel alleen al verwijst toch minstens naar een falende has-been vedette die lijdt aan chronische zelfoverschatting. Ook al bevat het album heel wat hitpotentieel in de geest van 'Jacky' en 'Pearly', commerieel faalde het grandioos. Dat maakt de titel extra tongue-in-cheek. Meer in het oog springend is de maskerade waar Almond zich doorheen het hele CD-boekje en in videoclips mee bezigt. Dit lijkt me een over-the-top uitspatting waarmee de artiest zijn wil uitstraalt om vooral niet ernstig genomen te worden. 'The Idol' leent zich natuurlijk perfect voor verkleedpartijtjes gebaseerd op dode popsterren. Tekstueel betreft het geenszins een lofzang op tragisch omgekomen of aan lager wal geraakte artiesten. Maar Almond bezondigt zich hier ook niet aan oneerbiedig leedvermaak. In slechts twee zinnen per bezongen artiest balanceert hij daar mooi tussen. Als verbaal koorddansen toen een olympische discipline was, had het Verenigd Koninkrijk een kandidaat voor de gouden plak.

Nog meer zelfspot is te horen in 'Adored and Explored'. Ook hier lijkt Almond niet 100% te menen wat hij zingt zonder hierbij aan oprechtheid in te boeten. Al lijkt zijn bezorgdheid in 'Child Star' wel gemeend. Dit lied gaat – ten dele? – over een toen nog niet overleden superster uit 'The Idol'. In 2009 verwees Almond in een blog naar aanleiding van de dood van The King of Pop naar beide songs. Dat Almond ook live heel vaak teruggrijpt naar liedjes uit ’Fantastic Star’ is toch een teken dat hij dit artistiek niet als een mislukt album beschouwt. Al kan sidekick Neal ook een bepalende factor zijn. ’Fantastic Star’ lijkt hierdoor niet enkel voor mij een schuldig pleziertje.

Maar deze plaat markeert evenzeer een scharnierpunt in Almonds carrière. Al z’n volgend werk ademt artistieke onafhankelijkheid uit. Er wordt zelfs geen schuchtere poging ondernomen om de hitparade nog een laatste keer te bestormen. Die bevrijding straalt hij zeker live uit: Almond doet het voor zijn plezier – niet voor de eer of voor harde valuta – en voor de fans. Maar geen van die latere albums – reken daar gerust de twee Soft Cell-albums van dit millennium bij – vind ik spannender dan 'Fantastic - four and a halve - Star'. Marc Almond heeft hier samen met z’n commerciële ambities z’n stouter alter ego begraven. Kwestie van waardig ouder worden, denk ik. Geef ’em eens ongelijk.

Leker bezig Earlyspencer!

Dit album heeft pas recentelijk in 2023 een vinyl release gekregen met ook wel een mooie albumhoes.

Merci. Ik was nog even m’n tekst hierboven aan het herwerken maar 12 uur na inleverdatum - of na een eerste reactie? - kan dat dus niet meer. Ik had de videootjes van Adored en van Idol wat door elkaar gehaald en dat wou ik rechtzetten. Heb jij enig idee wie Almond persifleert in de video van ’Adored’? Eminem, roodharige Bowie, Alice Cooper en/of Bolan, Robert Smith, Elvis, Boy George, ...? Of zijn het gewoon stereotypes?

Ik ben niet meer zo’n verzamelaar en al zeker niet van heruitgaves allerhande. Dat vind ik vaak oude melkkoeien uit de sloot halen. Maar inderdaad, het cd-boekje van ’Fantastic Star’ is te klein om die verkleed-foto’s tot hun recht te laten komen.

Ik ben niet zo’n videoclip liefhebber dus ik moet die weer eens gaan zien om te kijken hoe dat ook alweer zat met stereotypes of persiflages.

Nog een feitje waar ik nu pas achter ben gekomen. ’Adored ...’ is mee geschreven door David Johansen aka Buster Poindexter, de recent overleden zanger van de NY Dolls. Hij zou ook mondharmonica spelen op dit nummer terwijl het Almond is die in de videoclip mondharmonica ... faket.

En als we dan toch gaan namedroppen: fluwelen John Cale speelt piano op ’Love to Die for’. In Youtube commentaren bij een live tribute aan Bowie worden beide heren met pek en veren besmeurd. Niet geheel onterecht, moet ook ik toegeven.