Hauschka - Room to Expand (2007)

Dit is de nieuwe op het fatcat sublabel 130701. Heel hoge verwachtingen dus, bij mij toch. Je kan al stukken luisteren op de fatcat site zelf. Gelukkig klinkt het al beter dan Hauschka's vorige, the prepared piano.

Grappig, ik hoorde net twee nummers op Raven Sings the Blues en dacht direct, daar moet ik eviljoke even over tippen!

Lijkt me een erg mooi album, zo gebaseerd op deze twee nummers.

Minimalistische pianomuziek van de 'pianotuner' en pianist/componist Volker Bertelmann. Om met zijn pianospel een eigen geluid te creeëren plakt hij tape, aluminiumfolie of rubber rond de hamers. Anders gezegd: hij maakt muziek met een 'prepared paino', zoals groten als John Cage hem dat al voordeden. Alhoewel hij nog niet in de slipstream komt van componisten als Cage, Wim Mertens, Sakamoto, Max Richter of zelfs Aphex Twin ten tijde van Druqks, moet je het hem toch nageven dat hij via zijn muziek een brug slaat tussen klassiek minimalisme en hedendaagse ambient en minimalistische electronica. Al bij al toch een fijn plaatje. * 3,5

Ik zag dit album liggen in een platenzoaak en dan de record store day exclusieve versie van 2016. Het was de eerste keer op vinyl dat deze werd uitgebracht, dubbel vinyl in dit geval met op de kanten a,b en c de gewone plaat en op kant d 6 extra nummers.
Voor nog minder dan een tientje zeker de moeite waard. Op de sticker die nog op de hoes zat heeft MOJO het over een ontmoeting van Kraftwerk met Erik Satie en The Wire vergelijkt deze muziek met die van Reich, Glass en Nyman, enkel wat warmer door vermenging met pop.
Er zijn ook andere vergelijkingen mogelijk, denk ook aan Yann Tiersen, de warmte van de muziek heeft daar zeker overeenkomsten.
De hoes is prachtig nu door het lp formaat, binnen in ook allerlei foto's en teksten en dat kijkt natuurlijk wel makkelijker dan op een cd. Verder nog een extra inlegblad met Liner Notes.
Ik ben redelijk gecharmeerd van deze neo klassieke aanpak met geprerapeerde piano (John Cage !) aangevuld met zo nu en dan andere instrumenten (cello, hoorn etc).
Referentiepunten zijn ook Max Richter, Nils Frahm en Dustin O'Halloran.
De 6 nieuwe nummers zijn ook al ooit opgenomen in 2007, maar niet uitgegeven. Ze zijn speciaal voor deze plaat weer opnieuw opgenomen, hoofdzakelijk piano solo.
Naar ik begrijp was dit album bepalend voor de albums die zouden volgen, het zette een duidelijke richting in de muziek van Hauschka.
Mooi, afwisselend en ook redelijk avontuurlijk. Een aanrader vind ik, zeker deze dubbel lp met nieuw artwork, extra info, extra nummers en een download code. Maar buiten dat overtuigt de muziek zonder meer.