Sinds ik lang geleden mijn eerste kennismaking had met de films van Bela Tarr heb ik een enorme fascinatie en voorliefde voor dit instrument. Kan perfect gebruikt worden in pop/rockmuziek, of countrymuziek, maar ook uitstekend in dit soort spannende abstracte muziek. Zeker geen klassiek gebruik van het instrument en ook zeker niet belegen. Eerder een flinke knipoog naar grootmeester Pauline Oliveros. Denk meer aan de opbouw van de accordeonsolo's van Mihaly Vig die rustig opbouwen naar (gelijksoortig aan) Oliveros' dissonante meeslepende finales. Indrukwekkend. Ik wil dit zien komende november in Utrecht.