Avatarium - Hurricanes and Halos (2017)

Wederom een prima plaat van deze band. Alhoewel Leif Edling niet meer meespeelt op dit album is hij nog wel verantwoordelijk voor 6 van de 8 nummers. Het geluid van de band is op deze plaat nog verder verwijderd van het Candlemass-geluid dat het debuut nog domineerde. Wat Avatarium hier laat horen is klassieke hardrock in de beste Uriah Heep en Rainbowtraditie met een hoofdrol voor zangeres Jennie-Ann.

Ondanks dat het gebodene vertrouwd en prima klinkt word ik als luisteraar echter nog niet naar het puntje van mijn stoel getrokken. Misschien heeft het album nog even tijd nodig om te rijpen. Vooralsnog zet ik in op een 3,5*.

Met hun derde album groeit de muzikale afwisseling van deze band verder, een trend op voorganger The Girl with the Raven Mask ingezet. Het titellied daarvan en Run Killer Run bijvoorbeeld waren een stuk sneller dan de doom metal die het debuut domineerde.

Met Into the Fire / Into the Storm wordt meteen duidelijk dat de inspiratie wederom van Purple, Rainbow, Sabbath en Heep komt. Terug naar de jaren '70 dus, waarbij Avatarium meer retro klinkt als Purple en Heep heden ten dage doen.
Qua stijl is het dus niet origineel, maar noem mij bijvoorbeeld een singer-songwriter die dat wel is? Wat ik op Hurricanes & Halos hoor, zijn sterke composities. Daar gaat het mij eigenlijk altijd om, ongeacht het genre.

Ook The Starless Sleep is zo'n snel nummer (voor jaren '70-normen, verwacht geen blast beats) en bevat bovendien een betoverend mooie melodie. Wat zingt die Jennie-Ann Smith toch goed! Maar ook de rest van de band staat als een huis.
Road to Jerusalem lijkt het verhaal te zijn van een kruisridder in gewetensnood, een sfeervolle ballade met bluesgevoel, ook al zo passend bij deze retrohardrock. Medusa is iets sneller en steviger met bovendien een verrassende tempowisseling op de momenten dat de brug begint en... een kinderkoortje. Maak me gek.

The Sky at the Bottom of the Sea heeft die snelle shuffle, dat tadak-tadakritme, waarmee Uriah Heep op bijvoorbeeld Easy Livin' en Return to Fantasy excelleerde. Zo nadrukkelijk als deze hier wordt gedrumd hoor je het nooit meer. Ik weet niet of Lee Kerslake zijn muzikale kinderen ooit heeft gehoord, maar waarschijnlijk had de drummer dan net als ik volop genoten. In combinatie met het orgel van Rickard Nilsson en de gitaarsolo van Marcus Jidell aan het einde (kort en zeer krachtig) valt alles perfect samen.
A Kiss (From the End of the World) begint akoestisch, om dan over te gaan in een zware doomriff. Ze hebben me...

Dat de muziek zwaar is geproduceerd maar niet dichtgesmeerd met technieken als compressie (althans, dat vertelde Smith in een interview ten tijde van het debuut), maakt dat het album kan "ademen" en natuurlijk klinkt. Nu maar hopen dat ze ter promotie van hun laatste album naar Nederland komen, de dichtstbijzijnde show die tot dusver staat gepland is in Hamburg, iets te ver weg.