Little Steven - Soulfire (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Little Steven - Soulfire - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Steven van Zandt AKA Little Steven maakte deel uit van de band (Steel Mill) waarmee Bruce Springsteen aan het eind van de jaren 60 net niet doorbrak naar een groot publiek en speelt inmiddels ook al enkele decennia (met enkele onderbrekingen) in Springsteen’s E Street Band.

In de jaren 80 maakte Steven van Zandt samen met zijn band The Disciples Of Soul een aantal aardige platen, maar de afgelopen vijftien jaar was hij buiten de E Street Band vooral te zien als acteur in de succesvolle serie The Sopranos.

Vorig jaar stond de Amerikaan met Springsteen op het podium tijdens diens zo succesvolle The River tour, maar Steven van Zandt vond ook eindelijk weer eens tijd voor het maken van zijn eigen muziek.

Het onder de naam Little Steven uitgebrachte Soulfire is een verrassend sterke plaat. Het is een plaat die Springsteen fans zeker aan zal spreken, al legt Little Steven net wat andere accenten dan The Boss.

Soulfire is voorzien van het grootse geluid dat ook The E Street Band typeert, maar waar Bruce Springsteen uiteindelijk kiest voor de rock, kiest Little Steven voor de blues, soul, rhythm & blues en rock ’n roll (en een beetje doo wop).

Little Steven heeft zijn eerste soloplaat in heel veel jaren voorzien van een groots, meeslepend en moddervet geluid vol blazers en uiteraard spetterend gitaarwerk. Little Steven is hiernaast nog altijd voorzien van een lekker soulvol stemgeluid, dat hij op Soulfire meer dan eens laat ondersteunen door flink wat achtergrondzangeressen.

Door het volle geluid, de heerlijke blazers en de invloeden uit de soul, is Soulfire een warmbloedige plaat, die alleen maar goed kan zijn voor een glimlach. Little Steven had bij het opnemen van de plaat een eindeloze tour achter de rug, maar daar is niets van te merken op Soulfire. De nieuwe plaat van Little Steven is een plaat waar de energie en het plezier van af spatten.

Het is zo’n plaat waarvan je onmiddellijk heel vrolijk van wordt, maar waar ik bang was dat het enthousiasme na een paar luisterbeurten wat af zou vlakken, wordt Soulfire alleen maar leuker en beter.

Little Steven weet precies hoe het feestje van de E Street band klinkt en doet dat solo nog eens over. De Amerikaan legt hierbij vaak andere accenten dan zijn broodheer, waardoor Soulfire absoluut bestaansrecht heeft. Dat is deels de verdienste van de fantastische blazers op de plaat en de geweldige achtergrondzangeressen, maar het zijn uiteindelijk toch de soulvolle strot van Steven van Zandt en zijn spetterende gitaarspel die van Soulfire zo’n goede plaat maken.

Iedereen die denkt dat Little Steven het best tot zijn recht komt naast of achter Springsteen moet hier echt eens naar luisteren. Soulfire van Little Steven is een plaat die passie en plezier ademt, maar uiteindelijk ademt de nieuwe plaat van de Amerikaan vooral pure klasse. Erwin Zijleman

Openingstrack Soulfire nodigt uit om uit je stoel op te staan en te gaan swingen op iedere track. Echter bij Ride the Night Away zijn je enkels gezwollen en doen je voeten zeer. Little Steven staat aan, 57 minuten lang.

Daar bedoel ik mee dat in ieder nummer het maximale uit de kast lijkt te worden gehaald wat de producer maar kon verzinnen. Vrijwel elk nummer is blazers, achtergrondkoortjes, gitaarsolo en de toch matige vocale partijen van Little Steven. De man die naast Bruce Springsteen schittert op het podium is een stuk minder overtuigend als frontman.

Toch is het album wel genietbaar. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het speelplezier wat iedereen doet zwichten voor de gepassioneerde Little Steven. 12 nummers lang is alleen wat teveel van het goede.

3,0*

Eens. Ga nog wel naar een concert van de man (zeker omdat mijn metgezel nogal fan is), maar dit album vind ik wat minder. Betekend niet dat dit album niet genietbaar is; opener Soulfire is wellicht man's beste song waarbij zijn krakkemikkige stem geweldig past; I Don't Want to Go Home is een Ashbury Park klassieker van jawelste en na wel tientallen versies van oa. Southside Johnny, Bruce Springsteen en Miami Steve himself te hebben gehoord blijft het een heerlijk aanstekelijk nummer. Typisch zo'n song waarbij die drukke blazers genieten zijn. Dat geldt bijvoorbeeld ook voor I'm Coming Back.

In principe is de stijl van het album identiek aan zijn albums met Southside Johnny uit de jaren 70 (toen de Boss en Little Steven zelf vrijwel alle songs schreven). Veel zwoele blazers en heel veel invloeden uit zwarte doo wop, soul- en r'n'b-muziek. Alsof je op een warme dag midden in jaren 70 Harlem, NY staat. Punt is alleen dat die albums door de minder volle en simpelweg goedkopere en eenvoudigere producties authentieker klinken. Groot pluspunt van die albums is ook dat er meer rustpunten waren (zelfs het bluesnummer op dit album is nog ontzettend druk) en dat ze eenvoudigerweg een half uur korter zijn dan deze worp van Little Steven. Hij wil erg graag een indruk van zijn muzikale smaak geven door een verzameling van oudere door hem geschreven nummers en invloedrijke (op hem althans) covers te bundelen, maar daardoor heeft hij juist een te vol schijfje afgeleverd. Als de productie ook zo overmatig benauwend op je afkomt, dan werkt dat niet.

Ik denk dat het wel werkt met een dampend live-optreden waarmee hij de beste songs van dit album afwisselt met songs van zijn jaren 80 platen. Met alle kwaliteitsongs die de man geschreven heeft kun je immers met gemak een Greatest Hits als dubbelalbum persen. En op het podium is de man sowieso zo authentiek dat je het niet op plaat kan uitdrukken.