Sevdaliza - Ison (2017)

Aangename verassing, eindelijk een debuut van deze getalenteerde Iraans Nederlandse zangeres. Human was vorig jaar mijn favoriete track van het jaar door het fantastische productiewerk. Dit kenmerkende geluid van drumbreaks, elektronische harmonische melodieën in samenspel met klassieke wordt op dit album verder doorgetrokken. De invloeden creëren een geluid dat niet zou misstaan op een modern Portishead album.

Op dit album vind Sevdaliza een goede balans tussen die verschillende elementen, hetgeen mij in Human aansprak. Het wordt muzikaal niet snel saai door instrumentale passages, gevarieerde ritmes en melodische invloed van synthesizers en bliepjes. De vocalen zijn complimenteus en goed gedoseerd waardoor het album een onheilspellende sfeer oproept, de vergelijking met Portishead lijkt hier op zijn plaats te zijn. Desalniettemin heeft Sevdaliza een eigen geluid dat door de combinatie, en rijke invloed, van verschillende stromingen en geluiden een geheel eigen karakter heeft gekregen! Chapeau!

Hele album met bijbehorende visuals te beluisteren op youtube:
SEVDALIZA - ISON (FULL ALBUM) - YouTube

Een moeilijker te beoordelen debuutalbum, moeilijker dan de EP's ook al is zij überhaupt ondanks haar sensuele uitstraling en dito stem niet de meest toegankelijke nieuwe act van (semi-)Nederlandse bodem is. Met de EP's moest de waardering groeien met elke luisterbeurt en pas bij 15 a 20+ tot volle bloei te komen op 4,5* hier begin ik voorzichtig met 3,5* na de eerste beluistering.

Het album is lang, traag opgebouwd, donker en minder sensueel dan de EP's.

Prachtige eigen stijl heeft deze dame. Na de EP's eindelijk een album, met de broeierige donkere sfeer die me blijvend weet te boeien. Top materiaal dit.

Toch in hetzelfde bedje ziek als menig popplaat de laatste tijd. Gewoon te veel materiaal. Het verdienmodel van Spotify is de grote schuldige, en misschien ook wel de terugkeer van vinyl, want dit album komt wellicht uit op een prijzige dubbel-LP (180 gram en rood kleurtje incluis).

Als louter een verzameling tracks had dit album gerust een zestal nummers lichter mogen zijn om zo een intensere luisterervaring te bieden. In dat geval was dit een perfect alternatief geweest voor FKA Twigs' LP1 - een veertigtal minuten bastaardpop uit hetzelfde hout gesneden - , maar nu heb ik het tegen het midden van de plaat wel gehoord. Steeds dezelfde formule, dezelfde zanglijnen, dezelfde aanzwellende synths en strijkers, dezelfde climaxen, dezelfde over zichzelf struikelende beats.

De toppers bevinden zich dan ook in de eerste helft. Hubris is een prachtnummer dat Portishead vergat te schrijven, en Hero is bijna even beklijvend.

Ik geef het geheel zeker nog een kans voor ik een score geef.

[quote]Jessensei schreef:
Toch in hetzelfde bedje ziek als menig popplaat de laatste tijd. Gewoon te veel materiaal. Het verdienmodel van Spotify is de grote schuldige, en misschien ook wel de terugkeer van vinyl, want dit album komt wellicht uit op een prijzige dubbel-LP (180 gram en rood kleurtje incluis)."



Ik word helemaal gek van de platen die maar volgestouwd worden (ik verzamel digitaal enkel alleen nog maar singles, vrijwel geen album kan volledig bekoren), maar had me nog nooit gerealiseerd dat elke track extra ook een inkomstenbron extra is. Je zou er bijna voor gaan pleiten dat de Spotify's van deze wereld met hetzelfde model gaan werken als de all-you-can-read-diensten: pas uitbetalen als minimaal X% (even vaak) beluisterd is. Of, nog interessanter: elk album de optie geven of je luisterbeurten uitbetaald moeten worden, of dat je het slecht vond

Gek, ik heb dat vooral bij met gastvocalen volgestouwde los zand albums zoals de nieuwste van Gorillaz. Bij dit album voelt het als een organisch geheel, het uur is zo voorbij. Ik vind het wel jammer dat er al zoveel losse singles gereleased waren, die daardoor op een andere manier binnenkomen dan de rest van de tracks.

Daar is het inderdaad nog erger. Maar hier vind ik ook geen 'rode draad' of concept dat alles bij elkaar houdt. De lyrics misschien, maar die gaan bij verloren door de verveling die na een tijdje optreedt.

Maarrrr, ik snap wel dat dit goed gevonden wordt. Er is duidelijk talent hier.

Goede plaat hoor!

Broeierig, donker..... absoluut. Eigen stijl? Portishead is me toch net iets te vaak nadrukkelijk aanwezig en ook James Blake hoor ik hier en daar terug.

Is het dan gewoon ordinair kopieerwerk? Absoluut niet! Daarvoor is Sevdaliza te eigenzinnig en al helemaal voor Nederlandse begrippen. Bijzonder dat een artieste met een Iraanse achtergrond doodleuk een video opneemt met een ex- homopornoster (Bluecid).

Een sterk karakter dus en dat is ook wel terug te horen op dit schitterende debuut. Buiten broeierig en donker mogen we ook gerust gloedvol en warm toevoegen aan het geheel.

Een geheel dat nog sterker was geweest als er gesneden zou worden in de overdaad die we over ons uitgestort krijgen. Dik een uur is net even een te lange zit en er staan daardoor nummers op die best achterwege hadden kunnen blijven of bewaard voor een volgend album.

En dat is jammer, want ik denk dat ik betoverd zou zijn geweest als dit drie kwartier had geduurd of zo. De kracht neemt door de hoeveelheid net iets te veel af.
Misschien een luxe-probleem. Niet erg. Deze dame heeft talent. Volgende keer nog meer eigen smoel en wat korter en we hebben een klassieker van eigen bodem te pakken. Nu hebben we vooral te maken met een sterk debuut.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sevdaliza - ISON - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

ISON van de Iraans-Nederlandse zangeres en kunstenares Sevdaliza (Sevda Alizadeh) verscheen een aantal maanden geleden al, maar is me toen echt compleet ontgaan, net als de EP’s die ze de afgelopen jaren heeft uitgebracht.

Omdat de plaat ter ere van de release op vinyl een week of twee geleden, de afgelopen weken nogmaals de hemel in werd geprezen, ben ik eindelijk maar eens gaan luisteren naar het debuut van Sevdaliza en wat is het een bijzondere en fascinerende plaat.

Daar zijn ze inmiddels ook ver buiten de Nederlandse landsgrenzen achter, want zelfs het invloedrijke Pitchfork heeft het debuut van Sevdaliza inmiddels overladen met superlatieven.

Daar valt echt helemaal niets op af te dingen, want Sevdaliza maakt bijzondere, nee unieke muziek. Het is muziek die tot dusver vooral het etiket triphop krijgt opgeplakt. Daar valt wel wat voor te zeggen, want de bijzondere instrumentatie op de plaat en de lome ritmes doen wel wat denken aan de muziek waarmee Portishead in de jaren 90 zoveel opzien baarde.

Als ik ISON vergelijk met het legendarische debuut van Portishead, valt op dat Sevdaliza haar debuut heeft voorzien van een moderner en gevarieerder geluid dan Portishead destijds deed. Het elektronische klankentapijt op ISON is zwaar aangezet en valt op door loodzware ritmes. Het is een behoorlijk experimenteel geluid, dat zeker bij eerste beluistering veel vraagt van de luisteraar.

Het geluid op het debuut van Sevdaliza is aan de ene kant zwaar aangezet, maar klinkt ook ruimtelijk. Het is een geluid dat uiteindelijk volledig in dienst staat van het fascinerende stemgeluid van Sevdaliza, die net zo doorleefd kan zingen als Portishead zangeres Beth Gibbons, maar ook moeiteloos kan opschuiven richting de moderne elektronische muziek of richting muziek die met enige fantasie in het hokje avant garde kan worden geduwd.

ISON is zoals gezegd een plaat die in eerste instantie veel vraagt van de luisteraar, maar na enige gewenning komt de plaat op fascinerende wijze tot leven. De fascinerende instrumentatie van Sevdaliza en producer Mucky zit vol dynamiek, avontuur en toverkracht. Wat het ene moment loodzwaar klinkt, kan het volgende moment opvallend lichtvoetig klinken, wat van ISON een vat vol tegenstrijdigheden maakt.

Het ene moment luister je naar loodzware beats of vervreemdende elektronische klanken, het volgende moment naar een aangenaam kabbelende piano en honingzoete strijkers. De bijzondere stem van Sevdaliza voegt alleen maar tegenstrijdigheden toe aan deze geweldige plaat. De Iraans-Nederlandse zangeres gebruikt haar stem op bijzondere wijze als instrument en kan zowel puur en eerlijk zingen als betoveren met zwaar vervormde stemmetjes.

Bij eerste beluistering is er op ISON zoveel te horen dat het je soms duizelt, maar hoe vaker je de plaat hoort, hoe meer er op zijn plek valt. Sevdaliza maakt het je zeker niet altijd makkelijk op ISON, maar staat ook garant voor songs die je afwisselend compleet van je sokken blazen of zwoel verleiden. Het levert een luistertrip op die qua avontuur en intensiteit niet vaak zal worden overtroffen dit jaar. Dat de plaat inmiddels wereldwijd wordt bejubeld is dan ook volkomen terecht.

Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom ik de plaat zelf eerder dit jaar heb gemist, want als je zoekt naar het debuut van Sevdaliza is de plaat opeens overal. Belangrijker is dat ik de plaat nu wel heb ontdekt, want ISON van Sevdaliza zal, wanneer aan het eind van het jaar de balans wordt opgemaakt, er een zijn die je echt niet mag missen. Erwin Zijleman

Tja, lastige plaat deze van Sevdalia. Ik heb 'm bij verschijnen dit voorjaar een aantal malen beluisterd en toen weer weggelegd. Het pakte me niet echt en vond de lengte van het album te lang. Daarnaast beginnen me de beats op den duur op de zenuwen te werken. Eigenlijk hetzelfde probleem heb ik met de albums van Björk en de muzikale omlijsting lijkt op dit album wel op de latere albums van Björk. De geest van Portishead waart ook rond, zoals eerder vermeld. Ik ben er nog niet over uit wat ik met dit album aan moet. Goed gemaakt, een duidelijke (ondanks bovenvermelde invloeden) eigen smoel en inventieve arrangementen, maar ... (daar kom ik nog achter)

Bijzondere plaat, absoluut, maar ook bij mij slaat de verveling na een poosje toe. Wat meer tempo wisselingen in de ritmesectie zou niet verkeerd zijn geweest. Talent heeft ze wel.

Interessante cd. Aantal zeer aardige muziekstukken in verschillende stijlen. Nog niet coherent, daarin kan ze nog groeien wat mij betreft. Maar mensen, wat een vet geluid zeg!

Dankzij Spotify kwam ze langs. Meteen al haar werk gehoord en nu ga ik de cd bestellen. En dat komt niet vaak meer voor, dat ik een cd werkelijk in huis wil hebben. Wat is dit bijzonder mooi gemaakt. Donkere sfeer, kakstrak laag, die omlaagvallende tempi van stem en instrumenten....echt prachtig! En die platenhoes zou ik wel aan de muur willen hebben.

Veel potentie, maar het komt er niet uit. De drumroffeltjes gaan je op gegeven moment tegenstaan. Uitzondering is het uitermate geslaagde Hubris.

Dim Sevdaliza is een act die live beter tot haar recht komt, wanneer het visuele met het muzikale samen een performance vormen.

Sevdaliza heeft een Portugese versie van Human uitgebracht, Humana audio - YouTube opmerkelijke keus, zou eerder Spaans of Frans hebben verwacht of Farsi.

Wat een heerlijke downtempo triphop.. of hoe je het ook wilt noemen.. en wat maakt het uit of het al dan niet Portishead of Björk invloeden heeft.. broeierig.. sensueel.. love it!!

Dit is inderdaad een heerlijke downtempo triphop plaat. En nog veel meer: grote klasse hoor!

Ook grote klasse is deze vinyl persing: Sevdaliza - ISON (2017, Transparent, 180 gram, Vinyl) | Discogs

Deze pas ontdekt na haar (irritante) opvolger. Bevalt me een stuk beter.

Nu ik echt helemaal into Shabrang ben heb ik ook Ison er maar weer eens bij gepakt (op vinyl). Eigenlijk had ik dat vaker moeten doen, want met het volume omhoog dendert deze heel fijn de huiskamer in en kan ik eigenlijk geen onderscheid meer maken tussen haar twee volwaardige albums.

En ja, het is een cliché onderhand: maar een fysiek exemplaar draaien geeft toch net wat meer gevoel en maakt de beleving intenser.

"Avantgarde"? Nou, dat zou ik het niet noemen. Het zijn liedjes met veelal couplet-refrein songstructuren en dat zie je bij avantgarde meestal niet. Maar wel een fijn plaatje. Smaakvol, geïnspireerd.

Portishead is wat in me opkomt. Erg fijne ontdekking!

Bij de volgende kaap ligt Shabrang - een tikkie fraaier

Shabrang is net wat sterker denk ik, maar ik geef ze beide dezelfde score.

Schrik niet als je aan haar net verschenen album Heroina begint trouwens