The Cry - Quick Quick Slow (1984)

John Watts leerde ik in 1979 kennen. Terwijl hij in 1981 met de felle new wave van Fischer-Z langzamerhand populairder werd in zijn eigen Engeland, trok hij de stekker eruit en ging verder onder zijn eigen naam. Niet slim getimed en om na twee soloplaten verder te gaan onder de vlag van The Cry was al helemaal niet logisch. Maar goed, daar had hij alleen zichzelf mee.

Ik zocht Quick Quick Slow al een tijdje op vinyl, wat laatst eindelijk lukte in Rotterdam. Als de plaat verschijnt, is het 1984 en heeft new wave een wat ronder geluid gekregen met meer popinvloeden. Dat geldt zeker voor The Cry, waar de klassieke bezetting van gitaar-bas-drums is aangevuld met trompet, saxofoon en diverse houten blaasinstrumenten. Oftewel, meer popgeluiden en een kalmer geluid.

Het levert een aangenaam popwaveplaatje op, waarop echte hoogtepunten ontbreken. Daartegenover staat dat hetzelfde geldt voor dieptepunten. Kortom, een heel gelijkmatig album dat je nergens steil achterover doet slaan en tegelijkertijd aangenaam is. Met het laatste nummer Need You stoort dat een soort van: alweer een aardig liedje en zonder enige climax is de plaat opeens voorbij.

Een kleine veertig jaar verder treedt john Watts nog steeds op. Eind september hoop ik hem live aan het werk te zien, als hij Red Skies Over Paradise integraal zal spelen onder de vlag van Fischer-Z. Alleen zitplaatsen, wat enige kalmte belooft. Tegenwoordig vind ik dat wel lekker op z'n tijd, een gelijkmatig concert zonder moshpits en bier in de lucht. Ben ik toch nog rijp geworden voor The Cry.