Nicole Atkins - Goodnight Rhonda Lee (2017)

De opvolger van Slow Phaser (2014), weer eentje die via crowdfunder PledgeMusic tot stand is gekomen.

Het titelnummer is uitgebracht als eerste single van deze Singer-Songwriter die graag op Pop Rock leunt. Ditmaal lijkt ze meer te kiezen voor Folk en Country invloeden. Ben benieuwd hoe dat uitpakt.

Een tweede single is uitgebracht: Listen Up, ook deze heeft Folk en Country invloeden en dus in het verlengde van de vorige single... helaas voor mij een andere richting dan dat van Slow Phaser.

Ook deze is vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren voor de officiële release via een stream van NPR first listen

Valt me net op dat de fraaie single Bye Bye Blackbird hier niet op staat, dat verklaard nu ook de afwijkende hoes voor de single... wel erg jammer.

zo wie zo een halve ster voor de vormgeving. wat een geweldige hoes...en belangrijker heerlijke plaat

Wat een geweldige plaat! Hoe vaker je 'm hoort, des te beter 'ie wordt!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nicole Atkins - Goodnight Rhonda Lee - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Nicole Atkins bouwt sinds 2007 aan een werkelijk prachtig oeuvre.

Het is een oeuvre dat de meeste muziekliefhebbers vooralsnog helaas is ontgaan, maar iedereen die Neptune City uit 2007, Mondo Amore uit 2011 en Slow Phaser uit 2014 niet heeft laten liggen, weet dat Nicole Atkins een muzikante is om te koesteren.

Op het onlangs verschenen Goodnight Rhonda Lee zet de singer-songwriter uit Neptune, New Jersey, een volgende stap. De vierde van Nicole Atkins is wat mij betreft haar beste, wat overigens niet af doet aan de torenhoge kwaliteit van haar eerste drie platen.

Op deze eerste drie platen was Nicole Atkins niet erg stijlvast. Het ene moment koos ze voor pure pop en pop-noir, maar de platen van de Amerikaanse muzikante experimenteerden ook met invloeden uit onder andere de soul, psychedelica, blues en jazz.

Voor Goodnight Rhonda Lee toog Nicole Atkins samen met het producers collectief Niles City Sound naar een studio in Fort Worth, Texas, om daar een volstrekt tijdloze rootsplaat op te nemen. Goodnight Rhonda Lee staat bol van de invloeden uit de blues, country, gospel, jazz en funk, maar het zijn invloeden uit de soul die domineren op de vierde plaat van Nicole Atkins.

Goodnight Rhonda Lee is voorzien van een instrumentatie en productie die zo lijken weggelopen uit een ver verleden en hier en daar wel wat doen denken aan de platen die Phil Spector in zijn beste dagen produceerde. De plaat bevat flink wat echo’s uit de rootsmuziek zoals die in de jaren 50 en 60 werd gemaakt in het diepe Zuiden van de Verenigde Staten en slaat zich direct bij eerste beluistering als een warme deken om je heen.

Het is een instrumentatie die vraagt om een heerlijk soulvolle strot en daarvoor ben je bij Nicole Atkins zeker aan het juiste adres. De singer-songwriter maakte op haar eerste drie platen al flink wat indruk met haar geweldige stem, maar op Goodnight Rhonda Lee trekt ze alle registers open.

Het is een stem die zo nu en dan raakt aan die van Neko Case, maar ook Maria McKee, k.d. lang en flink wat grote soul- en country-zangeressen uit een ver verleden dragen zinvol vergelijkingsmateriaal aan.

Goodnight Rhonda Lee laat zich in eerste instantie beluisteren als een vrijwel onweerstaanbare portie retro country-soul, maar wanneer je de plaat vaker hoort kruipen de songs van Nicole Atkins door haar fantastische zang een voor een onder de huid.

Goodnight Rhonda Lee is een verrassend veelzijdige plaat, die steeds kiest voor een net wat andere instrumentatie. Dat vraagt flink wat van de stem van Nicole Atkins, maar de Amerikaanse kan in alle genres die ze op haar vierde plaat aanraakt uit de voeten en levert bijna achteloos het ene na het andere vocale hoogstandje af.

Het levert een plaat op die Nicole Atkins eindelijk maar eens de aandacht en waardering op moet gaan leveren die ze inmiddels al tien jaar zo verdient. Erwin Zijleman

Heb tot nu toe alleen A Little Crazy nog maar geluisterd, maar wat een nummer zeg. Lijkt wel een oude klassieker. Ben benieuwd naar de rest van het album, hou wel van deze sound.

Verrassend, nieuwe single Amy is uitgebracht en die staat dus niet op dit album... maar past prima bij de rest.

Amy is nieuw van Nicole maar eerder gedaan door Ryan Adams (album; Hearbreaker, 2000).

Dat heerlijke retro gevoel dat ik destijds met Amy Winehouse's "Back to black" had. Dacht dat het nooit terug zou komen. Maar Nicole Atkins flikt het!