Stone Sour - Hydrograd (2017)

Het duurt even voordat de boel op gang komt, maar eenmaal op stoom is dit een prima rock/ metalalbum, waarop de band soms verrassend fel uit de hoek komt. Luister maar eens naar het stevige Whiplash Pants. Jammer van de troosteloze ballad St. Marie; hier klinkt de band als een tweederangs Guns 'N' Roses. Wel met een betere zanger uiteraard. Verder lekker afwisselend en energiek, met precies de juiste balans tussen stevige rock en vette metal.

Ik vind het eigenlijk maar een saai album geworden. Alleen Fabuless vind ik de moeite waard maar zelfs die spat er niet echt uit.
Ik mis juist de energie, het klinkt allemaal erg braaf en repetitief. Het tweeluik House of Gold & Bones was gedurfd, anders, energiek en spannend. Dit is alles behalve dat. De knallers (Fabuless & Whiplas Pants) komen ongeïnspireerd over en halen het niet bij eerdere albums. Dit klinkt nog 'poppy-er' dan Audio Secrecy. Nu ik daar zo over nadenk hoor ik die nog liever dan deze en dat is toch veruit hun minste plaat.

Voorlopig oordeel: een inspiratieloze 'mehh' plaat.

Niet slecht maar dit album blijft ook nergens beklijven.... een zesje.

Het album luistert makkelijk weg, maar weet nergens echt de kwaliteit te halen die voorgaande albums wel hadden. Ze proberen weer zoals de eerste twee albums te klinken, maar missen de originaliteit en energie die daar wel klinkt.

Het is geen slecht album, maar simpelweg het minst boeiende album.