Master P - Ghetto D (1997)

Verreweg master p's beste. Origineel wordt het bij P nooit maar dit is een goede funky verzameling van P's hoogtepunten

En dan te bedenken dat ik deze al kut vind

Tsja.. Smaken verschillen:P

Vooral productioneel toch echt nogal sterk

Geen slecht album, ook niet echt een goed album. Mijn stijl is het niet echt, maar gezien het tijdstip in hiphop toch in zijn vorm nog apart. Drie *' en dus.

Make em say Uhh!

Zeker master p's beste abum met heerlijke nummers als Ghetto d en pass me da green.

Duidelijk beste album van p, niet dat het uitstekend is maar toch zeker ok

Beste No-Limit plaat

Het eerste No Limit album dat ik geluisterd heb en een leuke kennismaking met No Limit. Het album is erg vermakelijk maar het is jammer dat die zo lang duurt. Anders had ik zeker een 3,5 gegeven.

Net als Ice Cream Man (1996) had hier ook meer in kunnen zitten. Album duurt ook te lang, er staan zeker leuke nummers op, maar helaas ook fillers.

Tryin 2 Do Something

Hele goeie beats zitten er tussen, echte bangers. Master P is geen goeie rapper maar ieder nummer heeft gastoptredens, wel jammer dat het album te lang duurt, een uur was goed geweest.

Wat is Pass Me Da Green een ongekende banger zeg!

Dit bevalt me eigenlijk best nog wel, thomzi50! Master P is geen toprapper maar om hem een slechte MC te noemen gaat ook weer een brug te ver naar mijn mening. Voor de producties had ik nog het meeste schrik maar die zijn over het algemeen ook gewoon goed te pruimen. De echte spelbrekers zijn voor mij echter de overvloed aan verschrikkelijke gastartiesten, die zijn allemaal toch een kaliber slechter dan de gastheer zelf (Pimp C als aangename verrassing daargelaten). Vooral met Mia X kan ik echt totaal niets maar de slechtste is verdorie toch Silkk the Shocker hoor! Wat is die man slecht, veruit de slechtste van de drie gebroeders aangezien C-Murder ook nog goed meevalt. Er valt zelfs geen klein spoor van een flow in Silkk te bespeuren!

En zo'n hoezen kunnen eigenlijk ook totaal niet hé, maar dat is dan ook net ook één van de factoren dat het label zo herkenbaar gemaakt heeft... Cash Money kon er die tijd ook iets van. Hoe onaantrekkelijk kan je uw product maken voor de verkoop.
Om de vergelijking met Cash Money verder te trekken kan ik wel zeggen dat Master P een begenadigdere rapper is dan Birdman.

Dat ik dit ooit nog in zijn geheel zal opzetten is twijfelachtig maar om via shuffle nog een aantal nummers te herbeluisteren zie ik nog wel gebeuren.

Wat leuk dat je 'm hebt gecheckt, Yestsida, en natuurlijk nog leuker dat-ie ook best een beetje bevalt. Eigenlijk ben ik het met al je opmerkingen eens. Silkk the Shocker kan inderdaad totaal niet rappen, vaak lijkt het alsof hij de beat amper hoort. Ook zijn stem is heel anders dan die van zijn broers, wat me best wel heeft verbaasd, ook bij de TRU-albums.
Zijn er ook gastartiesten die je wel echt bekoren, naast Pimp C? Mystikal wellicht? Fiend, Mac? (Dat zijn de drie gasten die ikzelf het tofst vind.) Verder stiekem ook wel benieuwd wat je de beste tracks vindt, dus wat de nummers van deze plaat zijn die anno 2022 in 'nieuwe' oren nog het beste klinken.

De Pen & Pixel hoezen zijn legendarisch! Ze hebben onlangs nog (deels) gewerkt aan een hoes van 21 Savage.

Zo'n album van TRU zal ik alvast geen kans geven omwille van Silkk the Shocker, ook op dit album heeft hij gewoon een te grote rol jammer genoeg. Bewonderenswaardig dat Master P zo'n familiemens is en zijn broers meenam naar het succes maar het ging wel ten koste van zijn eigen kunst. Ikzelf ben groot fan van UGK dus om Pimp C voorbij te horen komen deed een glimlach op mijn gezicht verschijnen, gedeeltelijk door hem is I Miss My Homies wel één van de nummers die me het beste lag (jammer van die verschrikkelijke strofe van Silkk, maarja). Verder zijn de titeltrack, We Riders, Throw 'Em Up, Tryin' 2 Do Something, Stop Hatin' en Pass Me da Green ook goed bijgebleven, thomzi50. Echt uitschieters zou ik het allemaal niet durven noemen, trouwens schrijf ik ook geen enkele track in zijn geheel af.

Buiten Pimp C is om eerlijk te zijn geen enkele gastartiest me echt bijgebleven (in positieve zin). Fiend heb ik al een aantal keren gehoord (Curren$y, Snoop, Jadakiss, ...) maar is me nooit echt opgevallen, zo ook hier niet. Mystikal kende ik natuurlijk ook al... maar hem heb ik nooit leuk gevonden.

Legendarisch zijn ze absoluut, Silky & Smooth! Maar ze blijven wel spuuglelijk vind ik persoonlijk, maar zoals ze zeggen: des goûts et des couleurs, on ne discute pas!
Bij Savage Mode II vind ik het dan nog wel leuk als hommage aan het oude Zuiden. Geweldige album ook!

Dit album en die hele No Limit-hype komt uit een tijd vlak voor dat ik me voor hiphop begon te interesseren. Zag deze Ghetto D terugkomen in de updates en ook maar weer eens erbij gepakt. Ach, alles is er eigenlijk ook al over gezegd: veel te lange speelduur natuurlijk, foute albumcover die onderhand cult zijn (al vind ik deze nog niet zo spraakmakend) en een waslijst aan features uit eigen stal waardoor het een veredeld groepsalbum is. Nu schijnt deze Ghetto D wel een van de betere projecten te zijn en het mag gezegd worden, er staan ook best wat lekkere bangers op. Ik kan nog steeds erg genieten van nummers als Stop Hatin en We Riders. En dan nog een speciale vermelding voor Pass Me Da Green wat een keihard smokers-anthem is. Het nodigt me niet uit om de hele No Limit-discografie uit te pluizen, maar deze scoort bij mij nog wel een mooie voldoende.