Del Shannon - The Dublin Sessions (2016)

Del Shannon scoorde zijn hits in een tijd die ver achter ons ligt, waarin de popmuziek (althans dat vind ik)
zijn onschuld nog niet had verloren. Ook na zijn succestijd heeft hij nog muziek van betekenis opgenomen, maar de muziek op deze cd hoort daar voor mij niet bij. Het album werd met veel blijdschap op internet aangekondigd, en toen heb ik het snel besteld.
Het beantwoordde echter niet geheel aan mijn verwachtingen. Dat ligt voor een groot deel aan de productie, die vind ik namelijk nogal log, en die koortjes hoeven voor mij ook niet. The Dublin Sessions vonden plaats in 1977 na een Engelse tournee. De masters waren echter verloren geraakt, maar in 2016 verscheen het album dus alsnog. Op internet las ik dat ze als een soort "Holy Grail" werden beschouwd door de fans, maar ik hoor het er niet aan af. De zeven liedjes die door Del Shannon werden geschreven vind ik maar matig, en van de covers vind ik Black Is Black (een hit voor Los Bravos in de jaren 60) en Oh Pretty Woman (van Roy Orbison) tamelijk slecht. Niet alleen vind ik het album ongeïnspireerd en slecht geproduceerd klinken, ik vond ook nog eens het geluid weinig sprankelend. Al die enthousiaste reacties op internet snap ik dus niet zo goed.

Voormalig onuitgebrachte of 'lost' albums hebben zo hun eigen bekoring, heartofsoul. Tenminste, mijn hart gaat altijd wat sneller kloppen als er berichten verschijnen over verloren gewaande multitracks of mastertapes die 'teruggevonden' worden en na wat poetswerk alsnog worden uitgebracht. In de tachtiger jaren las ik voor het eerst in boeken over The Kinks dat er sprake was van onuitgebrachte albums. Het soloalbum van Dave Davies dat uiteindelijk in 2011 het licht zag, de werktitel van Sleepwalker uit 1977 was The Poseur. Diverse tracks met titels als Stagefright, One Woman Man, Back To 64, Elevator Man, The Poseur en On The Outside en de opmerking van toetsenist Gosling dat er wel 30 nummers zijn opgenomen fascineren me in hoge mate. Artiesten als John Fogerty, Neil Young, The Beach Boys en Buffalo Springfield hebben allemaal nog een of meer albums op de plank liggen.
Maar zelden gaat het om een meesterwerk, maar het blijft fascinerend om een schijfje in de speler te doen en te luisteren naar een album dat tientallen jaren in een of ander archief heeft gelegen. Dat geldt wat mij betreft zelfs voor een artiest als Del Shannon, ook al is mijn interesse voor zijn oeuvre verder gering.

nlkink

Duidelijk verhaal dat ik helemaal kan volgen. Op de plank belande albums zijn helaas niet altijd verloren geraakte "meesterwerken", al snap ik dat ze een bepaalde fascinatie kunnen hebben. Het is niet voor niets dat ik The Dublin Sessions destijds heb besteld, al ben ik dan geen echte "fan". Maar wat vind je nou zelf van dit album? Het staat bijna geheel op YouTube, dus dan krijg je een indruk. Helaas niet op Spotify te vinden, maar wel op Tidal.

Ik moet 'm nog gaan beluisteren, heartofsoul. Ik liep toevallig tegen jouw bijdrage aan en vond het leuk om te reageren.

Naschrift: ik ben 'm momenteel aan het beluisteren terwijl ik zit te werken en ik moet je gelijk geven. Misschien is dit album een mooie aanwinst voor de liefhebbers, maar ik vind het nogal een zit. Shannon klinkt af en toe alsof hij er qua toonsoort maar net bij kan. Als ik dit album op een beurs was tegengekomen had ik het uit nieuwsgierigheid aangeschaft maar was ie na één luisterbeurt waarschijnlijk in de kast terechtgekomen zonder er ooit weer uit te komen.