Del Shannon - The Dublin Sessions (2016)

Del Shannon scoorde zijn hits in een tijd die ver achter ons ligt, waarin de popmuziek (althans dat vind ik)
zijn onschuld nog niet had verloren. Ook na zijn succestijd heeft hij nog muziek van betekenis opgenomen, maar de muziek op deze cd hoort daar voor mij niet bij. Het album werd met veel blijdschap op internet aangekondigd, en toen heb ik het snel besteld.
Het beantwoordde echter niet geheel aan mijn verwachtingen. Dat ligt voor een groot deel aan de productie, die vind ik namelijk nogal log, en die koortjes hoeven voor mij ook niet. The Dublin Sessions vonden plaats in 1977 na een Engelse tournee. De masters waren echter verloren geraakt, maar in 2016 verscheen het album dus alsnog. Op internet las ik dat ze als een soort "Holy Grail" werden beschouwd door de fans, maar ik hoor het er niet aan af. De zeven liedjes die door Del Shannon werden geschreven vind ik maar matig, en van de covers vind ik Black Is Black (een hit voor Los Bravos in de jaren 60) en Oh Pretty Woman (van Roy Orbison) tamelijk slecht. Niet alleen vind ik het album ongeïnspireerd en slecht geproduceerd klinken, ik vond ook nog eens het geluid weinig sprankelend. Al die enthousiaste reacties op internet snap ik dus niet zo goed.