Ry Cooder - My Name Is Buddy (2007)

3.5 om mee te beginnen...klinkt rustig en beschaafd maar moet er nog even aan wennen, zeg maar!!

inclusief het hele verhaal dat erbij hoort maak ik er een 4,5 van (vier omdat het een Ry Cooder is en een halfje voor de rest)

Nou heel fijn Klepper en Pepe 13; dat zijn reacties waar we allemaal wat aan hebben.
Ga meteen ongehoord, na het lezen van beide reacties, deze plaat aanschaffen .

tja, ik heb hem vanmiddag eens aandachtig geluisterd. (had hem al eerder gehoord.) Maar ik vind het helemaal niks. Gewone simpele country dat door elke cowboy met een gitaar en mondharmonica gezongen had kunnen worden, zo`n 100 jaar geleden. Het klinkt ook alsof het toen opgenomen is. De muziek klinkt uitermate simpel, de teksten kreeg ik nu ook niet bepaald "wow" gevoelens bij.

Nu ben ik zowiso geen country-fan, maar dit vind ik helemaal niks. 1*

Ry Cooder is al decennia op een muzikale reis door de wereld en de tijd.
Afgaand op platedraaier's reactie is nu dus de kampvuur/ trail/ cowboy muziek aan de beurt.
Hoewel natuurlijk deels de basis van veel americana muziek, heb ik ook even mijn bedenkingen als ik dat lees.
Maar gewoon zelf luisteren is dus weer het devies.

Uit een Humo recentie "'My Name Is Buddy' is een plaat waarop meesterlijk wordt gemusiceerd, maar die toch alles bevat wat wij zo fijn vinden aan onnozele muziek."
Daarom is het een goede plaat.

Kijk...Hier hebben we wat aan!!! Zelf luisteren!!
dus kopen..luisteren....en dan de langverwachte reactie!!

Wat een fijn album! Door er eens goed voor te gaan zitten en je volledig open te stellen voor de muziek en zang (niet te snel oordelen over het country gehalte) dan kom je in een wonderlijke wereld terecht. In je hoofd komen de beelden bij het verhaal vanzelf te voorschijn. Ten eerste volg je het verhaal van Buddy (de kat), maar daarnaast heeft Ry ook behoorlijke kritiek tegen Amerika (en de wereld) van nu. Dit alles bij elkaar, zorgt er voor dat het album helemaal niet zo 'country' aanvoelt en dat het juist goed past bij de tijdsgeest waarin het vertelt wordt.

Ben ook niet zo onder de indruk van deze plaat vergeleken met zijn voorganger (Chavez Ravine)...maar een 1,0........nou nee dat doet imo niet recht aan plaat en zeker niet aan de GROOT artiest die Cooder is....3,0 stars...

Als je Ry Cooder van de vroege jaren '70 leuk vindt is dit zeker het uitproberen waard! Ik vind niet alle songs even sterk (Ry Cooder is soms op z'n best als hij songs van anderen onder handen neemt), maar het grappige J. Edgar en het romantische Farm Girl zijn uitschieters. Mooi boekje!

"My Name is Buddy" is een kritische plaat van Ry Cooder tegen de Amerikaanse maatschappij. Hij gebruikt het personage van Buddy The Red Cat om zijn boodschap te vertolken. De muziek klinkt heel authentiek heeft alle elementen die je van country, roots en folk mag verwachten. Cooder speelt ingetogen gitaar, maar wel heel mooi. De muziek had wat mij betreft wat spannender gemogen. Het wordt na een tijdje wel voorspelbaar en de country clichés hoor je al van ver aankomen. Maar wat wil je ook met zeventien tracks. "My Name is Buddy" is zo'n typische plaat om mijmerend op je veranda naar te luisteren, bij voorkeur in een schommelstoel. Ry Cooder blijft dicht bij de authentieke Amerikaanse rootsmuziek en dat is misschien niet altijd even verrassend, maar wel eerlijk en gemeend. En dat kan ik wel waarderen.

Hele suffe en saai aandoende plaat met al net zo'n suffe hoes en net zo'n suf thema. Ik heb deze cd nooit helemaal uit kunnen luisteren. Cooder onwaardig, zeker zijn minste.
Maar mag Cooder ook een keer op zijn bek gaan?

Helaas moet ik mijn bovenbuurman gelijk geven. Country is nu eenmaal geen muziekstijl die mij kippenvel bezorgt. Ik krijg het ook niet voorelkaar om deze plaat in een ruk uit te zitten. Wat mij betreft een zware misser van Ry.

Cooder's stem klinkt hier wel erg verveeld. Alsof er in dit soort muziek geen passie mogelijk is. Het nummertje gezongen door Terry Evans is hier toch het bewijs van, dat dat wel degelijk mogelijk is. Als Ry zijn vlammende slide tevoorschijn haalt, valt er toch voldoende te genieten.

Toch wel een favoriet Ry Cooder-album voor mij. Cooder's stem past zich aan aan de liedjes.Het verdient aanbeveling om de cd te kopen die een prachtig uitgevoerd tekstboek bevat met per song een verhelderend verhaaltje plus mooie tekeningen. Dat Cooder niet de allerbeste zanger is, blijft weliswaar staan, maar we hebben het hier wel over roots- en volksmuziek, en die is per definitie ongecultiveerd.
De muzikale bijdragen van o.a. Flaco Jiménez, Jim Keltner, Mike Seeger en Paddy Moloney (ik noem er maar een paar) mogen voorts niet onvermeld blijven. Mooiste nummer is misschien wel het grappige J.Edgar, maar het album moet in zijn geheel beluisterd worden, mét het tekstboekje erbij en niet met behulp van Spotify. Je moet er dus de tijd voor nemen. Maar ik heb een beetje de indruk dat onze muziekconsumptie veel te haastig en oppervlakkig is geworden. Maar dat is weer een andere discussie.

3,5

heartofsoul geplaatst: 14 september 2015, 17:10 uur
Het album heb ik nog niet gehoord, maar het artwork vond ik heel erg kitscherig. Zal, zodra ik weer de beschikking over een pc of laptop heb, eens aandachtig luisteren op Spotify. Het gaat tenslotte om de muziek zelf.
heartofsoul, je zette dit bericht bij de plaat Servant of love van Patty Griffin. Vloekt wel een beetje met je bericht hierboven. Ik heb My name is Buddy niet op CD, maar ken hem wel van Spotify. Ik heb wel Chavez Ravine op CD, maar dat uitgebreide boekje maakt de plaat toch echt niet beter. Het heeft natuurlijk wel een meerwaarde, maar die ligt niet in het feit, dat het de muziek beter maakt. Het is een bijna 3 jaar oud bericht, dus het kan zijn dat je stelling omtrent Spotify luisteren, of luisteren met hoes en boekje bij de hand, verandert is.

Het gaat altijd in essentie om de muziek zelf, dat is duidelijk. Ik ben ook niet tegen streamen, dat kan wel eens een uitkomst zijn, en bovendien zijn sommige albums (bijvoorbeeld die in eigen beheer zijn uitgebracht) niet altijd (makkelijk) in de winkel verkrijgbaar. Maar als de platenmaatschappij zijn best doet om een mooi produkt aan te bieden, met aanvullende info, en in dit geval zelfs een prachtig boekje, dan vind ik dat een fysieke aankoop de voorkeur verdient. Tja, en die cd van Patty Griffin vind ik er nog steeds niet mooi uitzien (al heb ik het schijfje wel in mijn verzameling), een kwestie van smaak wellicht.

Oké, verstaan.

een knap concept album ("Let's join Buddy Red Cat, Lefty Mouse and Reverend Tom Toad as they journey through time and space in the days of labor, big bosses, farm failures, strikes, company cops, sundown towns, hobos, and trains......the America of yesteryear") van de sociaal en maatschappelijk bewogen Ry Cooder.

er wordt kritisch teruggeblikt op een aantal periodes uit de Amerikaanse geschiedenis, o.a. die onder J. Edgar Hoover, een FBI president die bekend stond om zijn jacht op "communisten", bezien door de ogen en met de verhalen van bovengenoemde fictieve karakters. heb altijd bewondering voor mensen als Ry Cooder die kleur durven te bekennen en misstanden aan de kaak durven te stellen.

dit album vormt een trilogie met de voorganger "Chavez Ravine" en zou eindigen met "I, Flathead".
een fraai americana album (folk, country folk, delta blues, honky-tonk en een vleugje blue-grass), met veel Cooder "originals", een 3-tal co-written en 2 traditionals (tracks 5 & 17).

Ry Cooder is een meestergitarist en geen meesterlijke zanger, maar ik vind zijn stem prima passen bij de authentieke sfeer die de nummers uitstralen. zo klinkt het bluesy "Red Cat Till I Die" alsof het 50 jaar geleden met een microfoon in een schuur is opgenomen. deze sound is ook te horen op de "swampy delta blues" van de titeltrack.

er valt genoeg te genieten op dit album, dat bij een aantal nummers zijn albums uit de 70's in herinnering brengt, zoals de prachtige melodie van de ballad "Farm Girl" of de country/folk van "The Dying Truck Driver" met een fraaie harmonica partij van wijlen Mike Seeger, een halfbroer van de inmiddels eveneens overleden folk grootheid Pete Seeger.

zoals altijd is het eveneens genieten van de vertrouwde Tex-Mex accordeon klanken van de onvolprezen Flaco Jimenez, die meespeelde op het up-tempo "Footprints in the Snow", "Christmas in Southgate" dat zomaar op het album "Chicken Skin Music" had kunnen staan en het hoogtepunt van dit album, de afsluitende traditional "There's a Bright Side Somewhere" met een heerlijke slide partij van de man zelf.

het met een honky tonk ritme gespeelde "Hank Williams" zou je een country song kunnen noemen, met o.a. de hilarische tekst van "who says cats can't understand a real good country song?" en "No, you don't know Hank Williams like I do".

een sterk album van Ry Cooder met zoals gezegd een heerlijk authentieke sound, waar wel een aantal mindere nummers op staan, o.a. de "spoken words" op "Green Dog" en "One Cat, One Vote, One Beer" en het melodisch zwakke "Three Chords & the Truth", een aanklacht tegen de KKK en een eerbetoon aan politieke activisten als Paul Robeson en Pete Seeger.

de befaamde Afro-Amerikaanse zanger/acteur Paul Robeson, wiens vader een ontsnapte slaaf was die later predikant werd, en die het opnam voor de onderdrukte zwarte Amerikanen, en in 1946 (nog maar 80 jaar geleden!) een organisatie begon genaamd "American Crusade Against Lynching" werd vanwege deze stellingname en zijn linkse sympathieën vrijwel zijn hele leven lang door de FBI gevolgd.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Sound City Studios, Van Nuys, California

Ry Cooder: vocal, guitar, bass, bajo sexto, keyboard
Roland White: vocal, mandolin
Joachim Cooder: drums, keyboard, percussion
Jim Keltner: drums
Paddy Moloney: whistle, uileann pipes
Mike Seeger: banjo, fiddle, harmonica, jaw harp
Van Dyke Parks: piano
Pete Seeger: banjo
Rene Camacho, Mike Elizondo: bass
Terry Evans, Bobby King: vocals (track 6)
Juliette Commagere: vocal
Stefan Harris: vibes, marimba
Jacky Terrasson: piano
Jon Hassell: trumpet (track 14)

het album sluit hoopvol af met:

"There's a bright side somewhere,
I ain't gonna rest until I find it

There's more love somewhere, there's more peace somewhere,
I ain't gonna rest until I find it

People got a good job somewhere, got a lot of good friends somewhere,
got a little suitcase, got a little family,
over on the bright side somewhere"