Ry Cooder - My Name Is Buddy (2007)

"My Name is Buddy" is een kritische plaat van Ry Cooder tegen de Amerikaanse maatschappij. Hij gebruikt het personage van Buddy The Red Cat om zijn boodschap te vertolken. De muziek klinkt heel authentiek heeft alle elementen die je van country, roots en folk mag verwachten. Cooder speelt ingetogen gitaar, maar wel heel mooi. De muziek had wat mij betreft wat spannender gemogen. Het wordt na een tijdje wel voorspelbaar en de country clichés hoor je al van ver aankomen. Maar wat wil je ook met zeventien tracks. "My Name is Buddy" is zo'n typische plaat om mijmerend op je veranda naar te luisteren, bij voorkeur in een schommelstoel. Ry Cooder blijft dicht bij de authentieke Amerikaanse rootsmuziek en dat is misschien niet altijd even verrassend, maar wel eerlijk en gemeend. En dat kan ik wel waarderen.

een knap concept album ("Let's join Buddy Red Cat, Lefty Mouse and Reverend Tom Toad as they journey through time and space in the days of labor, big bosses, farm failures, strikes, company cops, sundown towns, hobos, and trains......the America of yesteryear") van de sociaal en maatschappelijk bewogen Ry Cooder.

er wordt kritisch teruggeblikt op een aantal periodes uit de Amerikaanse geschiedenis, o.a. die onder J. Edgar Hoover, een FBI president die bekend stond om zijn jacht op "communisten", bezien door de ogen en met de verhalen van bovengenoemde fictieve karakters. heb altijd bewondering voor mensen als Ry Cooder die kleur durven te bekennen en misstanden aan de kaak durven te stellen.

dit album vormt een trilogie met de voorganger "Chavez Ravine" en zou eindigen met "I, Flathead".
een fraai americana album (folk, country folk, delta blues, honky-tonk en een vleugje blue-grass), met veel Cooder "originals", een 3-tal co-written en 2 traditionals (tracks 5 & 17).

Ry Cooder is een meestergitarist en geen meesterlijke zanger, maar ik vind zijn stem prima passen bij de authentieke sfeer die de nummers uitstralen. zo klinkt het bluesy "Red Cat Till I Die" alsof het 50 jaar geleden met een microfoon in een schuur is opgenomen. deze sound is ook te horen op de "swampy delta blues" van de titeltrack.

er valt genoeg te genieten op dit album, dat bij een aantal nummers zijn albums uit de 70's in herinnering brengt, zoals de prachtige melodie van de ballad "Farm Girl" of de country/folk van "The Dying Truck Driver" met een fraaie harmonica partij van wijlen Mike Seeger, een halfbroer van de inmiddels eveneens overleden folk grootheid Pete Seeger.

zoals altijd is het eveneens genieten van de vertrouwde Tex-Mex accordeon klanken van de onvolprezen Flaco Jimenez, die meespeelde op het up-tempo "Footprints in the Snow", "Christmas in Southgate" dat zomaar op het album "Chicken Skin Music" had kunnen staan en het hoogtepunt van dit album, de afsluitende traditional "There's a Bright Side Somewhere" met een heerlijke slide partij van de man zelf.

het met een honky tonk ritme gespeelde "Hank Williams" zou je een country song kunnen noemen, met o.a. de hilarische tekst van "who says cats can't understand a real good country song?" en "No, you don't know Hank Williams like I do".

een sterk album van Ry Cooder met zoals gezegd een heerlijk authentieke sound, waar wel een aantal mindere nummers op staan, o.a. de "spoken words" op "Green Dog" en "One Cat, One Vote, One Beer" en het melodisch zwakke "Three Chords & the Truth", een aanklacht tegen de KKK en een eerbetoon aan politieke activisten als Paul Robeson en Pete Seeger.

de befaamde Afro-Amerikaanse zanger/acteur Paul Robeson, wiens vader een ontsnapte slaaf was die later predikant werd, en die het opnam voor de onderdrukte zwarte Amerikanen, en in 1946 (nog maar 80 jaar geleden!) een organisatie begon genaamd "American Crusade Against Lynching" werd vanwege deze stellingname en zijn linkse sympathieën vrijwel zijn hele leven lang door de FBI gevolgd.

Album werd geproduceerd door Ry Cooder
Recorded at Sound City Studios, Van Nuys, California

Ry Cooder: vocal, guitar, bass, bajo sexto, keyboard
Roland White: vocal, mandolin
Joachim Cooder: drums, keyboard, percussion
Jim Keltner: drums
Paddy Moloney: whistle, uileann pipes
Mike Seeger: banjo, fiddle, harmonica, jaw harp
Van Dyke Parks: piano
Pete Seeger: banjo
Rene Camacho, Mike Elizondo: bass
Terry Evans, Bobby King: vocals (track 6)
Juliette Commagere: vocal
Stefan Harris: vibes, marimba
Jacky Terrasson: piano
Jon Hassell: trumpet (track 14)

het album sluit hoopvol af met:

"There's a bright side somewhere,
I ain't gonna rest until I find it

There's more love somewhere, there's more peace somewhere,
I ain't gonna rest until I find it

People got a good job somewhere, got a lot of good friends somewhere,
got a little suitcase, got a little family,
over on the bright side somewhere"