Marillion - Singles Night (2016)

Het moet erg mooi geweest zijn om bij deze avond aanwezig geweest te kunnen zijn, kan ik me voorstellen. Ook een leuk concept voor een avond tijdens een fanweekend (één van de dingen die maakt dat Marillion een nauwe band heeft met zijn fans, daar investeren zij ook duidelijk in door dergelijke zaken te orgniseren), waar je toch al drie keer moet optreden, op één avond de singles te gaan spelen in chronologische volgorde. Dus ook van het Fish-tijdperk! Allemaal door Steven Hogarth gezongen

En hoewel ik beide tijdperken erg kan waarderen, maakt zo'n live-album ook weer duidelijk dat er wel wat verschillen zijn. De eerste singles zijn toch wat meer rockend en opzwepend, terwijl ik die van het Hogarth-tijdperk wat meer ingetogen en intenser vind. Uiteraard kun je horen dat die nummers Hogarth ook wat beter liggen qua zang.

Maar zingen kan hij! En het is niet zo dat het bij de Fish-nummers hij het er slecht vanaf brengt. Integendeel, maar daar laat hij het publiek het wel wat vaak het overnemen naar mijn mening. Vanaf cd krijg je het idee dat de sfeer kolkend geweest is tijdens deze avond, mede door het geweldige spel van de band.

Toch mooi dat je het beeld (of is het illusie) kan krijgen op basis van geluidsopnames dat het speelplezier er tijdens deze avond vanaf spatte.
Valt er dan verder niets te klagen over deze live-registratie? Toch nog één puntje: dan speel je de hele avond nummers van jezelf, of in het geval van Sympathy, nummers die je op single hebt uitgebracht. En dan eindig je de avond met Hocus Pocus? Ik snap het idee wel, maar het geeft voor mij toch het gevoel van een anticlimax...