Alice Coltrane Turiyasangitananda - The Ecstatic Music of Alice Coltrane Turiyasangitananda (2017)

En dan zijn er nog altijd mensen die beweren dat er geen "hogere muziek" bestaat, las o.a in het forum Objectiviteit vs subjectiviteit

Cellulord, wat ik lang wist wordt nogmaar eens bevestigd: je hebt het helemaal begrepen.

Franck Maudit en anderen.
Enkele dagen geleden weer enkele stukken wvan dit werk opgelegd, (Ik hou vooral van de laatste 3 tracks), en wederom krijg ik een krop in de keel. Ach wat is dit hemels.
Wat een mooi album. Ik kan het weten want ik heb al meegezongen met de hare-krishna, the Rainbow family enz... maar dit komt echt vol aan, soms met tranen (van blijdschap) in de ogen.

En ook ik heb me schuldig gemaakt aan het feit om Alice alleen maar als de vrouw van John te zien. Ondertussen weet ik wel beter. Dit waren gelijkwaardige partners, spirituele partners.

Wie moeten we nu bedanken voor dit werk? David Byrne voor het heruitbrengen van dit werk? Coltrane voor het creëren van dit werk? Of God voor de Inspiratie?

Tot nutoe beste album van 2017 en het zal moeilijk zijn om dit te overstijgen. Maar daar ben ik ook niet op naar zoek, Coltrane (zij of hij) is gewoonweg een andere catergorie.

Ik wist niet wat ik hoorde toen ik deze opzette.
Ik hoopte op twee plaatkanten spiritual jazz, maar wat je krijgt is een soort new-age met veel synthesizer en chants.

Logisch als je achtergrond van de plaat kent. Alice had namelijk een eigen retreat om met gelijkgestemden te mediteren en muziek te maken.

Meer spiritueel als deze plaat is er nooit gemaakt. Er is alleen geen spoortje jazz te bespeuren, en twee plaatkanten lang is mij echt veel te veel!