Uneven Structure - La Partition (2017)

Dit tweede album heeft even op zich laten wachten (bijna zes jaar!) en blijkt uiteindelijk geen onverdeeld succes. Met het songmateriaal is weinig mis, maar de nogal doffe produktie reduceert alles tot een matte audiosoep waarin vooral de gitaren en drums volledig verdrinken. Slechts de zang komt goed voor de dag, maar laat dat nou juist één van de minder geslaagde elementen van het geheel zijn. Kortom; hier is of te lang of te kort aan gesleuteld door niet-kundige mensen.

Man, wat word ik chagrijnig van deze plaat. Zo veel onbegrijpelijke keuzes op één plaat kom ik zelden tegen. Uneven Structure bracht met Februus echt een fenomenaal debuut uit dat de cd-speler nog steeds vaak ziet, een pareltje in de op ritmiek gefocuste moderne progressieve metal waarop met een prachtige ruimtelijke ambientsound wordt gewerkt. Het heeft heel lang geduurd voordat La Partition klaar was door verschillende factoren, een van de belangrijkste is het vertrek van gitarist Aurélien Perreira in 2016 die voor de productie zorgde. Er was dus niemand om de boel op te nemen en vanwege financiën moesten de andere bandleden zich dus in opnametechnieken gaan verdiepen. Lees hier meer over in het zeer inzichtelijke interview met Metalfan.

Als drummer vind ik het doodsonde dat de drums voor het merendeel geprogrammeerd zijn. Vooral in een stijl waarin accenten/ghost notes een belangrijk onderdeel van de drums vormen. De nieuwe drummer werd goed bekeken in video's en daarna werd het gesimuleerd met drumprogrammering. Dan vraag ik me af: had je die tijd niet kunnen steken in een echte drum-opname en nog een tikje langer over de plaat gedaan? Toch is dit niet eens het ergste van de plaat. De productie is echt afgrijselijk, zoals hierboven al genoemd wordt. Ontzettend mat met belachelijk weinig definitie. Een wereld van verschil met het dynamische materiaal van Februus en 8.

Het songmateriaal is ook aanzienlijk minder dan op Februus en 8. Veel rechtlijniger en minder sfeervol en daardoor ook minder interessant. Ook zijn de zanglijnen veel minder spannend en bij vlagen zelfs ontzettend monotoon en zeurderig. Ik vergeet deze plaat maar gewoon en hou het op Februus, daar ben ik nog steeds niet klaar mee. Dit is nu al dé teleurstelling van het jaar.

Ik weet het niet. Bij momenten was het leuk, maar de globale indruk was dat het weinig memorabel was. Later nog eens proberen en zien of het me dan beter bevalt.