Plaid - Not for Threes (1997)

Myopia doet mij altijd wegdromen naar een zuid amerikaans land, dat je aankomt met een vliegtuig en dat er horde dansende vrouwen je verwelkomen met uiterst mooie bloemenkransen
Op de achtergrond hoor je dan myopia en waan je je in de 7de hemel

Wat een hemelse openbaring is dit album zeg, dit is de electronische muziek zoals ik het graag op mijn bordje wil hebben, en ik ontdekte dit gisteren pas...
Alle nummers zijn speciaal! Het is moeilijk te omschrijven waarom deze muziek voor mij is. Ik denk omdat het simpelweg rete-goed, ultra-mooi en mega-anders is, maar met die woorden overtuig je niemand denk ik . Ik zal er nog wel eens op terug komen als ik het nog wat vaker heb geluisterd... In ieder geval alvast 5* en voorlopig een stekje tussen de rock in mijn top-10.

Hulde, JB! Dit album is er één om diep, zeer diep te koesteren. Wat op deze plaat allemaal gebeurt gaat je verstand en je gevoel te boven.

Tovenaar lijkt het er ook mee eens te zijn met vijf volle sterren. Ik denk ook dat onderhond deze wel een stuk beter zal vinden dan Rest Proof Clockwork, die hij helemaal de grond in recenseerde.

Staat genoteerd ... maar niet komen klagen als'k het weer niet goed vind

Hehe, ik denk dat Onderhond deze inderdaad beter zal vinden dan Rest Proof Clockwork, maar als hij RPC echt een 0,5 geeft zou ik niet teveel goede hoop hebben voor deze CD .

Het doet me deugt dat er hier mensen zijn die m'n reacties wat kunnen voorspellen, al zit zelfs een tovenaar er soms nog naast. Al slaat hij hier wel de nagel op de kop. Dit album is een beetje beter, maar verre van goed.

"Abla Eedio" begint op zich wel degelijk, vooral wanneer de wavejes erbij komen. Aardig (en herkenbaar?) trackje dat lekker rustig voortkabbelt. "Kortisin" begint met een leuk melodietje, maar verglijdt al snel naar een vervelend gejengel. "Headspin" is ook degelijk, maar weinig meer, afgezien van die eindmelodie, die toch weer gaat irriteren. Klinkt nogal idioot. Maar niks vergeleken met "Myopia". Gaat mijn verstand te boven hoe je een album met zo'n track erop 5* kan geven. Doet denken aan een Super Mario Bros melodietje, met werkelijk debiele voice samples overgoten. 't Zijn dit soort tracks waardoor een album als dit heel wat sterren verliest. Heb op zich niks tegen happy trackjes (zie µ-Ziq), maar dan wel met enig niveau. "Lat" is op zich een leuk bruggetje, maar jammer genoeg naar de volgende kuttrack. Geinig dat je wat zanglijnen toevoegt, maar neem dan iemand met een leuke/boeiende stem . Er is een reden waarom ik nooit meer de radio opzet. "Prague Radio" is weer een stevige boost (mag ook wel). Vind ik nog wel een aangenaam nummer. Mooi melodieën en wat steviger ritmisch werk. "Fer" begint leuk, pak en beet de eerste 20 seconden, maar wordt verknalt door een afschuwelijke wave die al snel het nummer indruist. "Ladyburst" is weer een beetje beter, maar blijft weer stevige middelmaat.

"Rakimou" ... tja, zie "Extork". Slaat echt nergens op vind ik. "Ol" is een beetje beter, maar ook hier schiet de sampleset weer schromelijk tekort. Naar het einde toe gebeuren er boeiende dingen met de melodie, maar ritmisch vind ik dit dor en beproefd. Met "Lilith" betrekken ze Björk in de mix, maar ook zij kan hier voor mij geen meerwaarde brengen. Flauwe track. "Getting" is weer stevig afschuwelijk, waarna het album afgesloten wordt met "Milh". Eerste 2 minuten zijn niet boeiend, maar plots, na een album van matigheden, dips en dieptepunten, ontwikkelt zich bijna uit het niets een overheerlijke track. Duurt wat kort, want ook de uitloper boeit me niet zo, maar hier ben ik dus naar op zoek. Jammer dat ze liever wat platvloerse Hawai electronic bieden, maar dat moeten ze zelf dan weten. Blijkbaar slaat het wel aan bij de meesten.

Ook aan dit album vind ik weinig aan, al zijn er wel wat weer lichtpuntjes, met name dan de laatste track, en wat degelijke tracks in het begin. Jammer genoeg teveel middelmaat, maar dan het type middelmaat dat de aandacht op zich vestigt, niet het type middelmaat dat gewoon rustig op de achtergrond voortkabbelt. 1.5*

Oke, welke kutplaat gaan we Onderhond nu aanraden? Bola wellicht?

Verdere suggesties zijn welkom, zit zonder momenteel

Black Dog, aMute, Two Lone Swordsmen. Stuk voor stuk gegarandeerd geen fuck aan.

Plaid kan het wel, maar er zitten erg veel tracks hierop met ongeïnspirerende melodieën en akkoorden. Het is veel naar het nietszeggende toe. Ze zijn niet melodramatisch, niet écht vrolijk, kortom niet emotioneel meeslepend. Tóch zorgt deze onduidelijke, weinig zeggende sfeer dat je er meer verhaal achter probeert te zoeken, dat is dan wel een diepzinnig aspect dat ik later misschien erin zal vinden, maar dit denk ik niet. In eerste instantie vind ik in teveel tracks geen pit zitten. Er komen dan wel bij elk nummer frisse beats doorheen spetteren, samen met alle heldere melodieën klinkt het allemaal 'lekker' op het eerste gehoor en is het goed draaibaar. Van de productie hou ik zeker, maar er staan te weinig duidelijk goede nummer op. 3,5*

Ach, we zijn nu toch bezig.

"Grijp die plaat nou eindelijk eens bij de lurven deel 2", door Yak (Den Haag, 12 augustus '05)

Nu kan ik wel begrijpen dat wanneer je Not For Threes even in de vluchtigheid langs laat komen tussen tientallen andere platen, dat hij nou niet direct opvalt. Het is allemaal een beetje moeilijkdoenerij met af en toe een blij deuntje (bv. Myopia). En ik had er in het begin ook maar weinig boodschap aan, ik kende Plaid wel van hun Black Dog-connectie maar daar hield het dan ook wel mee op. Een vriend van me raadde Spanners aan, maar daar kon ik ook niet veel mee want ik luisterde in die tijd voornamelijk Dinosaur Jr, dEUS en Bettie Serveert. Alto me! Maar toch bleef Not for threes me intrigeren al moest ik me aan het begin er nogal doorheen slepen. Tot Extork, die brute beats en die stem van Nicolette, wauw! Prague Radio is mijn alltime kippenvel classic, die strings aan het eind pompen erin als nagels over je onderarm. Met die paar nummers als katalysator ben ik het album blijven draaien en werd het mooier en mooier. Het zigeunergezang van Rakimou, het eerst nogal wringende nummer Ol wat bij elke minuut wel mooier lijkt te worden, en dan die fantastische, zwaar ontroerende finale met Milh. Godsallemachtig wat mooi. Not for threes laat me achter in totale verbijstering. Het meest ontroerende electronic album dat ik ooit gehoord heb. Spanners komt in de buurt, maar dan ook niet meer dan dat.

Ik heb deze ook nog niet goed bij de lurven gegrepen terwijl ik al het gevoel kreeg dat dit hier wel nodig kon zijn. Dat gevoel is kracht bijgezet door je post

Dit is gewoon een goed album. Klaar! Geen gezeur!

Bah.
Ik ben na track 6 afgehaakt.
Ik hou van leuke electronica met leuke melodietjes maar vind dit echt platte rotzooi.
Kettel is stukken beter.
Misschien dat ik deze ooit eens helemaal zal beluisteren en tot een andere conclusie kom.

prachtige, prachtige ,PRACHTIGE plaat. ik kan er niets meer van maken.

Inmiddels vind ik dit ook wel echt mooi. Eerder was ik er gewoon niet echt aan toe. Het is wat meer ambient dan ik er destijds in wilde horen. Wat meer vanuit een rustige instelling de diepte in luisteren doet het 'm nu. Heel goede muziek, wordt dan duidelijk.

Dit was toch wel de verassing en verfrissing van de electro muziek.

Je vond het helemaal niks, of je had weer een nieuwe muziekstroming ontdekt.
En ze zijn er redelijk succesvol meegeworden.
Het is een andere manier naar muziek luisteren.
Ik kan me goed voorstellen dat het bij sommigen niet direct naar de keel grijpt.

Draai hem in verschillende gemoedstoestanden.
En luister hem inderdaad naar de diepte zodat je het zuigeffect waarneemt.

Wat zijn die bonusnummers precies? Ik heb hem namelijk (gedownload, ja) met 18 nummers en die bonusnummers zijn van behoorlijke kwaliteit. Ik vind Ol zelfs het beste nummer. Hoe zit dat ?

De cd-versie volgt de MuMe-tracklisting t/m Milh. Ik zou het nogal stom vinden als er ook versies zijn waar Ol t/m Milh niét op staan, want dan skip je gewoon de hele finale van dit album.

De twee laatste nummers zijn erbij gekwakt, die stonden al op het EP'tje Undoneson/Spudink/Headspin.

Beetje onbenullige muziek, dit. Het klinkt allemaal wel leuk, maar wil nergens echt boeiend worden. Toch best geinig

Yak heeft volledig gelijk. Ik ben fan van het eerste uur maar deze plaat net zoals al hun andere moet groeien en dan kan je twee kanten uit. Of je beleeft een magische tijd als je luistert of je vind er ook de tiende keer niks aan. Magic for me baby!

Waarschijnlijk ga ik de tweede kant uit want na herhaaldelijke beluistering vind ik er steeds minder aan. Nietszeggende, (te) vrolijke deuntjes, en inderdaad, zoals ik al schreef, onbenullig. Muzak voor achter de TV-reclame van vage reisbureaus.

Jammer, heel wat rustigere elektronische muziek doet het natuurlijk prima als achtergrondmuziek(tosca,bola,plaid,..) maar je moet die muziek ofwel voldoende luid afspelen ofwel met de hoofdtelefoon beluisteren. Pas dan ervaar je dit soort muziek echt goed vind ik. Ik herinner me nog goed de eerste dat ik dit album behoorlijk hard had opstaan en het was echt een kippenvelmoment. Vage reisbureaus. Heerlijk.

Ik heb niks tegen rustige elektronische muziek, bijvoorbeeld een Aphex Twin kan mij altijd wel bekoren (Nannou, Alberto Balsalm), maar dit zegt mij gewoon heel weinig. Maar ik zal het eens op hoger volume aanzetten, en als ik het dan ineens heel goed vind kom ik terug op mijn 2.0*, zo niet dan blijft deze staan.

Hoge cijfers van Onderhond voor Bola.

Ik ken Plaid van de prima soundtrack van de anime Tekkonkinkreet, een OST die zonder de anime ooit te hebben gezien, me toch wist te boeien. Ook het nummer + bijbehorende videoclip van Itsu haaalde me over om blind dit album aan te schaffen. Ik koos dit album vanwege de hoogste populariteit op MuMe. En helaas, dit valt me bijzonder tegen. Ik hoor zeker leuke thema's, soms toffe beats en een prima productie, maar toch. Het klinkt me veel te wisselvallig, alsof ze wat nummers na jaren achter een archiefkast hebben gehaald, af hebben gestoft en zonder omkijken op cd hebben geplaatst. Nee er is zoveel beters te vinden in dit genre.

Waarom staan Ol t/m Milh hier aangegeven als bonustrack?

Op zowel de CD- als LP-release van WARP uit 1997 staan 16 tracks... Sterker nog, volgens Discogs is er geen enkele uitgave waarop alleen de eerste 10 tracks staan en verder niets, dus ik corrigeer het maar.

Ben benieuwd of Nakur zich op de eerste 10 of alle 16 tracks gebaseerd heeft in zijn oordeel.

Ik heb de versie met 16 tracks. En mijn stem is gebaseerd op (vermoed ik, ik heb het niet geturfd) een luisterbeurt a 5-6. Van dat aantal heb ik ongeveer de helft volledig beluisterd, de andere helft ben ik steeds vroegtijdig afgehaakt vanwege de saaiheid.