OMD - The Punishment of Luxury (2017)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Orchestral Manoeuvres in the Dark - The Punishment Of Luxury - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Orchestral Manoeuvres in the Dark, afgekort OMD, vergaarde waarschijnlijk de meeste roem met een aantal hitsingles uit de jaren 80.

Als ik aan OMD denk, denk ik echter niet aan de handvol vaak wat gezapige hits die de band scoorde, maar aan de buitengewoon spannende platen die de band maakte.

Het zijn platen die verder gingen waar Kraftwerk aan het eind van de jaren 70 was gestopt en het zijn platen die enorm veel invloed hebben gehad op de elektronische muziek van deze tijd.

Met name Dazzle Ships uit 1983 (waarop overigens geen succesvolle single is te vinden) behoort tot de betere platen binnen de elektronische popmuziek en het is zeker niet de enige uitstekende plaat van Orchestral Manoeuvres In The Dark.

De band rond kernleden Paul Humphreys en Andy McCluskey (die aan het eind van de jaren ook nog zijn bankrekening spekte met de meidengroep Atomic Kitten) vierde haar grootste successen weliswaar in de eerste helft van de jaren 80, maar is altijd muziek blijven maken. Heel succesvol was het tweetal de afgelopen decennia niet en eerlijk gezegd sloeg OMD na de jaren 80 de plank ook met grote regelmaat mis, maar dat Orchestral Manoeuvres in the Dark het maken van interessante elektronische popmuziek nog niet is verleerd, laten Paul Humphreys en Andy McCluskey horen op het deze week verschenen The Punishment Of Luxury.

Net als het vier jaar geleden verschenen English Electric laat The Punishment Of Luxury goed horen waar OMD inmiddels al ruim 35 jaar voor staat. Paul Humphreys en Andy McCluskey laten op hun nieuwe plaat horen dat ze nog altijd tijdloze popliedjes kunnen maken, maar The Punishment Of Luxury staat ook vol met wat experimentelere muziek, waarvoor Kraftwerk zich niet zou schamen. Net als Kraftwerk maakt OMD bovendien muziek die eenvoudig kan opschuiven richting de dansvloer.

De criticus zal beweren dat OMD in haar nieuwe popliedjes wel erg teert op het verleden en dat de band in de wat meer experimentele of dansbare tracks wel erg dicht tegen Kraftwerk aanleunt, maar persoonlijk heb ik er geen enkele moeite mee. The Punishment Of Luxury is een fris en modern klinkende plaat met aanstekelijke popliedjes, hoogstaande elektronische muziek en goed geslaagde flirts met dansmuziek en experimentele elektronische muziek.

Hier en daar klinkt het inderdaad alsof er muziek van Kraftwerk uit de speakers komt, maar zo lang de Duitse band geen nieuwe muziek meer maakt, zijn de klanken van OMD voor mij het beste alternatief. OMD zet bovendien een volgende stap in de minst toegankelijke tracks op de plaat.

Ik had op voorhand geen hele hoge verwachtingen rond een nieuwe plaat van Orchestral Manoeuvres in the Dark en gezien het tijdloze karakter van Dazzle Ships (dat nog altijd muziek uit de toekomst laat horen) ook geen dringende behoefte aan een nieuwe plaat van de Britten, maar Punishment Of Luxury is een erg sterke plaat.

Zeker wanneer OMD het experiment opzoekt valt er verschrikkelijk veel te genieten op de plaat en zit je echt op het puntje van de stoel. De enkele uitglijder vergeef ik het tweetal graag, want er blijft genoeg elektronisch vuurwerk over.

The Punishment Of Luxury, dat overigens werkelijk fantastisch klinkt, laat horen dat OMD nog lang niet versleten is. Zo fris en fruitig als The Punishment Of Luxury klinken immers maar heel weinig platen binnen dit genre. Erwin Zijleman

THE PUNISHMENT OF LUXURY

Met History of Modern (2010) zette Orchestral Manoeuvres in the Dark zichzelf weer op de muzikale landkaart van de 21ste eeuw. Met een langspeler die voor de helft uit leftovers bestond uit de periode dat Andy McCluskey de groep solo runde en met een handvol nieuwe composities waaraan kompaan Paul Humphreys zijn compositorische medewerking verleende.

Het volledig nieuwe OMD album zou English Electric (2013) worden waarop Andy en Paul de oude songschrijvers balans weer in ere herstelde. Een door de wol geverfde OMD fan hoort of voelt die balans ook erg goed aan. Andy is de man van de ideeën, de structuur en het refrein. Paul is de meester van de details, het arrangement en de melodie.

The Punishment of Luxury (2017) trekt gelukkig de lijn van zijn voorganger door. Meer nog, er is hoorbaar sprake van spelplezier. English Electric was in zekere zin een spannend album, waarop OMD haar eigen creatieve grenzen ernstig wilde verleggen (of beter gezegd relevant wilde updaten naar de 21ste eeuw). Het nieuwe album draait volledig op talent en ervaring.

The Punishment of Luxury heeft een inhoudelijk thema dat in de videoclip van de titelsong mooi wordt geïllustreerd. Mensen die in luxe leven, zadelen zichzelf op met het idee dat er altijd nog een betere leven te koop is dan het leven dat we nu leiden. De consumptiemaatschappij haakt gretig in op dat geloof. Want Andy trekt een parallel met het kerkelijk verleden waarin mensen geloofden dat je kon bidden voor een beter leven (in het hiernamaals). Zowel toen als nu is het verlangen naar beter een drijfveer die onvermijdelijk een schaduw werpt op het nu. We vergeten te genieten of tevreden te zijn met wat we hebben door ons een ideaal in de toekomst te projecteren. Dat is The Punishment of Luxury.

Maar het album heeft ook een muzikaal thema. OMD trekt meer dan ooit de elektro kaart. Die lijn wordt twaalf nummers lang consequent aangehouden waardoor de songs misschien iets minder op zichzelf staan, maar wel heer erg goed op elkaar aansluiten en dus een fraai album vormen.

De titelsong is de signatuursong. De melodie bleef over uit de English Electric sessies en omdat het nummer vooraan in de tracklijst zit, wordt zo de brug met de voorganger duidelijk gelegd. Daarnaast vallen vooral Pauls What Have We Done en Andy's One More Time op als volbloed popsongs.

One More Time verdient het om als single te verschijnen. What Have You Done is net als Stay with Me op EE door Paul ingezongen en voorzien van een ontroerend mooie melodie. De grootste troef van deze langspeler is volgens mij de perfecte combinatie van elektro spinsels en mooie melodieën. Meer dan ooit vinden beide componenten elkaar binnen één en dezelfde compositie.

Voorbeelden hiervan zijn onder meer het grappige Robot Man (ik moest onmiddellijk aan Georgia van Architecture & Morality denken), Art Eats Art en het meer organische Ghost Star. Dat laatste nummer intrigeert me. Ik heb ook de neiging om steeds "Stanlow" te zingen in het eerste deel. Maar ook Isotype dat ik aanvankelijk niet zo denderend vond, geeft zijn geheimen prijs. Het blinkt uit in dat combineren van gepriegel met een onverwoestbare melodie die zo van OMD's debuutalbum geplukt lijkt.

Isotype fungeert een beetje als Metropland op EE. Al heb ik minder dan op beide voorgangers last van de Kraftwerk referenties in de arrangementen. Op TPOL wordt Kraftwerk niet langer als geestelijke vader geciteerd, maar klinkt het geluid van de Duitsers door in het genetisch materiaal van de tracks.

Extra aandacht gaat naar de twee kortere collage's Precision & Decay en La Mitrailleuse. In die eerste horen we het enige niet elektronische instrument van het album, namelijk Andy's oude basgitaar. De kleur van dat nummer is zo mooi dat het veel langer had mogen duren. In die laatste track ontbloot OMD een muzikaal patroon in het vuursaldo van mechanisch wapentuig.

En zo kom ik bij de minpuntjes van het album. Dat is voor mij toch het iets te kort afgesneden zijn van een paar nummers zoals onder meer het reeds vermelde Precision & Decay, maar ook het erg fraaie Kiss Kiss Kiss Bang Bang Bang en de singlekandidaat One More Time lijden daar wat onder.

Beide plaatkanten eindigen met een typisch Andy nummer. Een song waarin hij zich vocaal blootgeeft en hij bij mij wel eens de tenen doet krullen. Op As We Open, So We Close worden zijn vocale capriolen mooi recht gehouden door een avontuurlijk arrangement. Op The View from Here loopt het voor mij toch behoorlijk mis. Hier fnuikt een te tweeslachtig arrangement de song die zorgvuldig begint rond een veelbelovend akkoordenschema, maar dan ontspoort door een te bruusk middenstuk.

Ik ben benieuwd naar mogelijk bonusmateriaal uit deze sessies. Dankzij de DVD waarin Andy en Paul de songs toelichten krijg je een luisterperspectief mee waardoor het album zijn schoonheid beter kan openbaren, vind ik. Ik zou dit album net als zijn voorganger naast de eerste vier LP's van de groep durven zetten. Andy en Paul werken weer helemaal samen. Het resultaat is misschien minder origineel en verrassend, maar rijper en minstens zo mooi als in de pioniersjaren.

Orchestral Manoeuvres in the Dark, afgekort O.M.D. genoemd, werd in 1978 opgericht in Wirral Merseyside. Spil leden zijn zanger en bassist Andy McCluskey en toetsenist en zang Paul Humphries. In 1980 verschijnt hun titelloze debuutalbum met daarop de O.M.D. klassieker “ELECTRICITY”. Opvolger “ORGANISATION”, met daarop de Engelse hit “ENOLA GAY” laat eenzelfde geluid horen als het debuut. Op toetsen gebaseerde pop met de basgitaar als swingend en bindend element. Met het in 1981 verschenen “ARCHITECTURE & MORALITY” en het daarop staande “MAID OF ORLEANS” (nummer 1 in Nederland in 1982) breekt de band door bij het grote publiek. “DAZZLE SHIPS” uit 1983 grijpt meer terug op de elektronische muziek van de eerste 2 albums, maar vanaf 1984 maken ze een knieval voor de commercie. Vanaf dat moment scoren ze hits met “LOCOLOTION”, “TALKING LOUD AND CLEAR”, “SO IN LOVE” en “(forever) LIVE AND DIE”. Songs die meer onder popmuziek vallen dan elektronische muziek. In 1989 verlaat Humphries de band band en gaat McCluskey alleen verder met O.M.D., maar het grote succes blijft achterwege. In de zero’s laat McCluskey weer van zich horen als songwriter voor onder andere Atomic Kitten, waarvoor hij het debuutalbum en de grote internationale hit “WHOLE AGAIN” schrijft. In 2006 kruipt het O.M.D. bloed waar het niet gaan kan en komen de 2 belangrijkste leden weer samen om het 25 jarig jubileum van “ARCHITECTURE & MORALITY” met een succesvolle toer te vieren. In 2010 verschijnt dan daadwerkelijk een come-back album, “HISTORY OF MODERN”, gevolgd door “ENGLISH ELECTRIC” in 2013. Ruim 4 jaar na dat album is er nu “THE PUNISCHMENT OF LUXURY” en dat album grijpt nog meer dan het vorige album terug op de elektronische muziek van het begin van de band. Met bands als Kraftwerk als referentie klinkt O.M.D. fris en modern en toch zeer herkenbaar. De stem van McCluskey klinkt erg goed, de songs zijn soms erg experimenteel, de melodieën zijn aanstekelijk en hebben een O.M.D. feel. De come-back die ruim 10 jaar geleden begon heeft een nieuw hoogtepunt opgeleverd met een album waar ze weer jaren mee vooruit kunnen. Complimenten!!

Voor mij klinkt het echt als OMD, maar dan gericht op het scoren van een hit.
Best fris allemaal, en op dat gebied ben ik aangenaam verrast.
Zeker geen verkeerd resultaat, en als je op zoek bent naar een album zonder vernieuwingsdrang, en die niet experimenteel is, maar wel lekker in het gehoor ligt, dan is The Punishment of Luxury een prima plaat.
De sfeer roept vergelijkingen op met Ultravox en de latere Duran Duran en Depeche Mode; welke twee acts ook krampachtig probeerde om succesvol te zijn.
Kraftwerk hoor ik niet terug, wel Vince Clarke in zijn Yazoo periode.
Op dit moment kom ik het album nog tegen voor een pittige prijs, maar als hij goedkoper wordt, dan zal ik hem zeker mee nemen.