The Tourists - The Tourists (1979)

Onderweg door new wave, inmiddels in oktober 1981, kwam ik bij het debuut van de Eurtythmics. Dan kan ik eigenlijk niet om The Tourists heen, waar Annie Lennox en gitarist Dave Stewart actief waren. Al is de stijl van die groep iets te conservatief om voor muziek door te gaan die in het kielzog van punk ontstond.
Alhoewel... Er waren diverse groepen die wij tegenwoordig als powerpop identificeren, zoals The Knack en The Romantics. The Tourists hebben met hun invloeden uit de jaren '60 enkele overeenkomsten daarmee. Geproduceerd door Duitser Conny Plank, die met zijn krautrockachtergrond de nodige reputatie had in Engeland.

De zang wordt afwisselend gedaan door gitarist Pete Coombes en toetseniste Annie Lennox. Wat klinkt zijn vooral pittige gitaarliedjes in de stijl van beat. Het akoestische Another English Day doet denken aan psychedelische rock als die van Love, net als het elektrische Deadly Kiss. Die laatste heeft mede door Lennox' zang weg van Jefferson Airplane.
In Ain't No Room klinkt modieuze reggae, in 1979 met groepen als The Police, Fischer-Z en The Ruts een vaker gehoord ingrediënt. Via Useless Duration of Time klinkt een saxofoon, powerpop in He Who Laughs Last Laughs Longest, compleet met koortje. Van afsluiter Just Like You dacht ik bijna Amerikaan Tom Petty te horen.

De plaat ging aan Nederland voorbij, maar leverde in hun eigen Verenigd Koninkrijk twee hits op: het pittige en door Coombes gezongen Blind Among the Flowers kwam in juni 1979 tot #52, het door Lennox gezongen popnummer Loniest Man in the World was in oktober dat jaar goed voor #32. De laatste bracht de groep bij Top of the Pops.
Al met al een aangenaam debuut op de driesprong van pop, rock en wave. De rol van Dave Stewart valt hier nog niet op, het is Coombes die - met Lennox - de aandacht opeist. Ook al omdat hij alle liedjes schreef. Op mijn afspeellijst met new wave past hun grootste hit niet zozeer, wél de eerste. Die moet ik er dus tussen proppen... Dat wordt tussen Lene Lovich en Blondie, zie ik, gezien de datum dat de single de Britse hitlijst betrad.
De elpee kwam in de albumlijst in juli 1979 tot een magere éénweekse #72, de opvolger bracht in het najaar meer succes. Op een verzamelaar na staat de muziek van The Tourists niet op mijn streamingplatform, maar wél op YouTube.

Mijn reis door wave kwam van het aparte O Superman van Laurie Anderson, ik ga door naar de tweede van The Tourists, het datzelfde jaar verschenen Reality Effect.

RonaldjK ook uit 1979 is deze single:
https://www.youtube.com/watch?v=ngw6o8LnCX0]I Only Want to be with You

Afgezien van het feit dat dit een cover is van een song van Dusty Springfield (uit '63) is er hier imo een behoorlijke verwantschap met Blondie.

Ja klopt, maar die staat op de volgende elpee, die bespreek ik vandaag of morgen. Goed album is dat trouwens!

Twee lp's in één jaar! Ik heb ze nooit teruggekocht - vond ze niet boeiend genoeg, i.t.t. Blondie

Ja, dát snap ik! Helemaal met je eens, al zijn The Tourists te interessant om links te laten liggen. Tot vandaag geen berichten bij dit debuut bijvoorbeeld, toch raar...

Misschien komt het wel doordat je of a. dat destijds moet hebben meegemaakt of b. door iemand uit je 'peer group' daarop zijn geattendeerd- zoals je hier vaker ziet, bijv bij Kacey Musgrave - ik kan me, for the life of me, niet voorstellen dat je daar vrijwillig naar luistert

Heel veel blijft dan onder de radar zoals Zaine Griff, Dislocation Dance of (paar jaar later) Jih.