Gentle Knife - Clock Unwound (2017)

Op dit moment verlekkert zich menig progrock liefhebber aan de nieuwe muzikale kluif van Steven Wilson, To the Bone. Zondermeer een fraai album, maar toch voel ik me meer aangetrokken tot Clock Unwound, het tweede album van de Noorse groep Gentle Knife.

Waarschijnlijk komt dit doordat dit elfkoppige gezelschap zich laat inspireren door de progressieve rock uit het begin van de jaren zeventig. Muziek waarmee ik toen zelf opgroeide, vooral met groepen als King Crimson, Gentle Giant en Genesis.

De groepsnaam lijkt me dan ook een samenvoeging van de groepsnaam Gentle Giant en het nummer The Knife van Genesis. Overigens doet men op hun website geheimzinnig over de oorsprong van de groepsnaam.

Zo begon de ontstaansgeschiedenis van Gentle Knife in feite al in 1989 toen Charlotte Valstad Nielsen en Eivind Lorentzen elkaar ontmoetten op de Universiteit Oslo, waar ze samen musicologie studeerden.

Zanger Brian M. Talgo, daarnaast schilder en auteur, luistert al zo’n vijfentwintig naar King Crimson als hij schildert. Niet zo vreemd dat hij ook verantwoordelijk is voor de mellotronbijdrages. De mellotron was, net als de dwarsfluit, prominent aanwezig op de eerste albums van King Crimson.

Van een jongere generatie is Pål Bjørseth, die in 2008 afstudeerde in de muziek. Toch vormt dit bonte gezelschap een zeer homogeen collectief op Clock Unwound, dat als hoofdthema heeft, de meedogenloze voortgang van de tijd.

Het album opent nog ingetogen met piano en trompet, maar dan volgen vijf lange, meeslepende composities vol tempo- en stemmingswisselingen. Je wordt al zeer snel meegezogen. Soms voegt men op vernuftige wijze geïmproviseerde jazzy en latin elementen toe aan de epische muziek.

Clock Unwound is een absolute aanrader in het genre en bovendien het zoveelste bewijs, dat Noorwegen niet te onderschatten valt op het gebied van muziek.

Gentle Knife - Clock Unwound - new album (June 2017) - YouTube

Mijn review op Zware Metalen

Gentle Knife is een elfkoppig, progressief ensemble uit Noorwegen. Naast de meer traditionele instrumenten bespelen de muzikanten in de band diverse blaas- en strijkinstrumenten. De band vindt zijn oorsprong in 2013 en levert met Clock Unwound zijn tweede album af.

De muziek van Gentle Knife is geïnspireerd op progressieve acts als Gentle Giant, Genesis, King Crimson en Camel en in de traditie van die grote voorbeelden laat de band lang uitgesponnen composities horen waarin diverse muziekstijlen voorbij komen. Het geheel klinkt goed verzorgd en er is veel aandacht aan de composities besteed. Toch blijft er na het beluisteren van dit album iets knagen… Het geheel klinkt wat te zakelijk, te bedacht en te vlak. De muziek mist daardoor emotie. De zang en de sologitaren zijn hier met name debet aan.

Ondanks dat is het zeker geen slecht album. Er zijn in het retro-progressieve landschap alleen bands die qua uitvoering net even wat beter scoren.

Het gezelschap dat schuil gaat achter de naam Gentle Knife bestaat uit maar liefst 11 multi-instrumentalisten. Geen kleine groep en dat is te merken op het gelijknamige album waarmee de Noren in 2015 debuteerden. De klasse en de inspiratie werd meteen op dit album duidelijk gemaakt. De bandleden hebben namelijk een voorliefde voor de vroege prog van eind jaren 60/begin jaren 70. Hierbij dient gedacht te worden aan King Crimson, Jethro Tull, Strawbs en Van Der Graag Generator. Op hun tweede album bouwen ze voort op de gelaagde muziek van hun eerste album. Ondanks de nodige personeelswisselingen loopt de band over van de kwaliteit en dat is goed hoorbaar in de complexe muziekculturen.

Waar tijdens de prelude de kracht van het orgel en de flügelhorn de toon zetten zit in het ruim een kwartier durende titelnummer de intensiteit verpakt in dubbele gitaarlagen en bijzonder fraaie toetspartijen. De constante afwisseling aan instrumentatie maakt het album niet eenvoudig om volledig te doorgronden. Maar met elke luisterbeurt onthult zich de schoonheid wat verder. Tekstueel gaat het album in op de snelle voortgang en de teleurstellingen waar we in ons leven mee te maken krijgen. De emoties lopen uiteen van woede tot blijdschap en van verdriet tot vreugde. Waar de ene keer de scherpe gitaarklanken de gevoelens naar boven brengen, worden op een ander moment de blazers ingezet om de emoties naar de oppervlakte te krijgen. Ieder individu blinkt op het album uit in het bespelen van zijn/haar instrument. Net zo divers als de instrumentatie zijn de zangpartijen, van prachtige harmonieën tot aan meeslepende gesproken teksten. Het tien minuten durende slotstuk Resignation geeft op indrukwekkende wijze weer hoe het opbouwende een nummer naar grote hoogtes kan stuwen. De progressieve rock vermengt zich moeiteloos met de jazz en het album sluit af in het pikkedonker. Gentle Knife bewijst met Clock Unwound dat ze nu al alle verwachtingen kunnen waarmaken. De toekomst zal uitwijzen of ze op dit hoge niveau kunnen blijven acteren.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier.