Ik ga volledig met je mee! Echt een heel fijn album. Je noemt al Unitopia, maar met wat fantasie kun je dit ook als een light-variant van The Tangent beschouwen.
Het begint gelijk goed met het aanstekelijke Nanabohzo And The Rainbow en het niveau blijft lange tijd constant en hoog gedurende het album.
Veel aandacht voor saxofoon en clarinet van Marek Arnold wat dit album ook wel een beetje speciaal maakt. Veel funk (Believer-Redeemer) en jazz invloeden ook.
Enige echte dieptepunt van dit album is het afschuwelijke Big Parade. Ik snap echt niet wat dat hier tussen doet. Het dixieland-achtige muzikale tussenstuk is dan opzich wel weer grappig, maar... nee...
Nee, na het geweldige Oil Over Arabia skip ik altijd door naar het eveneens fantastische Dark Sun. (Madison Blue vind ik wat te gemakkelijk en aangezien ik dan toch al aan het skippen ben.)
Ik mag maar twee favoriete nummers aangeven. Dat worden dan het feel-good nummer The Cosmic Score met dat prachtige instrumentale intermezzo. En Oil Over Arabia.
Ik hoop echt dat hier een vervolg op komt want ik ben ontzettend enthousiast!